Benedikti XVI

Audienca e përgjithshme

Salla Pali VI, e mërkurë, 23 nëntor 2011

Udhëtimi Apostolik në Benin

 Të dashur Vëllezër e Motra,

 janë ende të gjalla në mua përshtypjet e ngjallura prej Udhëtimit Apostolik në Benin, mbi të cilin dëshiroj të ndalem sot. Prej shpirtit tim buron vetvetiu falënderimi drejtuar Zotit: në provaninë e tij, Ai ka dashur që unë të kthesha në Afrikë për të dytën herë si pasardhës i Pjetrit, me rastin e 150-vjetorit të fillimit të ungjillëzimit të Beninit dhe për të firmosur e për t’u dorëzuar zyrtarisht bashkësive kishtare afrikane Nxitjen apostolike pasinodale Africae munus. Në këtë dokument të rëndësishëm, pas reflektimit mbi analizat dhe mbi propozimet e lindura prej Asamblesë së Dytë të Veçantë për Afrikën të Sinodit të Ipeshkvinjve, të zhvilluar në Vatikan në tetor 2009, kam dashur të ofroj disa linja për veprimin baritor në Kontinentin e madh afrikan. Në të njëjtën kohë, kam dashur të bëj nderimet e mia dhe të lutem mbi varrin e një biri të shquar të Beninit e të Afrikës, dhe një njeriu të madh të Kishës, Kardinalit të paharruar Bernardin Gantin, kujtimi i nderuar i të cilit është më shumë se kurrë i gjallë në Vendin e tij, që e konsideron si një Atë të atdheut, dhe të krejt Kontinentit.

 Dëshiroj sot të përsëris falënderimin tim të madh ndaj atyre që kanë dhënë ndihmesën e tyre në realizimin e këtij shtegtimi tim. Para së gjithash i jam shumë mirënjohës Zotërisë President të Republikës, që me mirësjellje të madhe më ka drejtuar përshëndetjen e përzemërt nga ana e vet dhe të Vendit të vet; Arqipeshkvit të Kotonout dhe Vëllezërve të tjerë të nderuar në episkopat, që më kanë pritur me dashuri. Gjithashtu, falënderoj meshtarët, rregulltarët e rregulltaret, diakonët, katekistët dhe vëllezërit e motrat e panumërt, që me shumë fe e ngrohtësi më kanë shoqëruar gjatë këtyre ditëve të hirit. Kemi jetuar së bashku një përvojë prekëse feje dhe takimi të përtërirë me Jezu Krishtin e gjallë, në kontekstin e 150-vjetorit të ungjillëzimit të Beninit.

 I kam vënë frytet e Asamblesë së Dytë të Veçantë për Afrikën të Sinodit të Ipeshkvinjve te këmbët e Virgjërës së Shenjtë, të nderuar në Benin sidomos në Bazilikën e Të Zënit të Papërlyer të Ouidahut. Sipas modelit të Marisë, Kisha në Afrikë e ka pranuar Lajmin e Mirë të Ungjillit, duke lindur shumë popuj në fe. Tani bashkësitë e krishtera të Afrikës – siç është theksuar si prej temës së Sinodit, ashtu edhe prej motos së Udhëtimit tim Apostolik – janë të thirrura të përtërihen në fe për të qenë gjithnjë e më shumë në shërbim të pajtimit, të drejtësisë dhe të paqes. Ato janë të ftuara të pajtohen brenda tyre për t’u bërë mjete të gëzueshme të mëshirës hyjnore, duke i sjellë secila pasuritë e veta shpirtërore e materiale angazhimit të përbashkët.

 Ky shpirt i pajtimit është i domosdoshëm, natyrisht, edhe në planin civil dhe ka nevojë për një hapje ndaj shpresës që duhet të frymëzojë edhe jetën sociopolitike dhe ekonomike të Kontinentit, siç kam pasur mundësi të vë në dukje në takimin me Institucionit politike, Trupin Diplomatik dhe Përfaqësuesit e Besimeve. Në këtë rast kam dashur ta vë theksin pikërisht në shpresën që duhet të frymëzojë ecjen e Kontinentit, duke nxjerrë në pah dëshirën e zjarrtë për liri e drejtësi që, sidomos në këto muajt e fundit, i frymëzon zemrat e shumë popujve afrikanë. Kam theksuar pastaj nevojën për të ndërtuar një shoqëri në të cilën marrëdhëniet mes etnive dhe besimeve të ndryshme të jenë të karakterizuara prej dialogut dhe prej harmonisë. I kam ftuar të gjithë që të jenë mbjellës të vërtetë të shpresës në çdo realitet dhe në çdo mjedis.

 Të krishterët në vetvete janë njerëz të shpresës, që nuk mund të mos interesohen për vëllezërit e motrat e tyre: ia kam kujtuar këtë të vërtetë edhe turmës së pafundme të mbledhur në Kremtimin eukaristik të të dielës në stadiumin e Miqësisë në Kotonou. Kjo Meshë e të dielës ka qenë një moment i jashtëzakonshëm lutjeje dhe feste ku kanë marrë pjesë mijëra besimtarë të Beninit dhe të Vendeve të tjera afrikane, prej më të moshuarve deri te më të rinjtë: një dëshmi e mrekullueshme e asaj se si feja arrin t’i bashkojë brezat dhe di t’u përgjigjet sfidave të çdo stine të jetës.

 Gjatë këtij kremtimi prekës dhe solemn, i kam dorëzuar Presidentëve të Konferencave Ipeshkvore të Afrikës Nxitjen apostolike pasinodale Africae munus – që e kisha firmosur një ditë më parë në Ouidah – të destinuar Ipeshkvinjve, meshtarëve, rregulltarëve e rregulltareve, katekistëve dhe laikëve të krejt Kontinentit afrikan. Duke u besuar atyre frytet e Asamblesë së Dytë për Afrikën të Sinodit të Ipeshkvinjve, u kam kërkuar atyre t’i meditojnë me vëmendje dhe t’i jetojnë në plotësi, për t’iu përgjigjur me efikasitet misionit ungjillëzues angazhues të Kishës shtegtare në Afrikën e mijëvjeçarit të tretë. Në këtë tekst të rëndësishëm çdo besimtar do të gjejë linjat themelore që do ta udhëheqin e nxisin ecjen e Kishës në Afrikë, e cila është e thirrur të jetë gjithnjë e më shumë “kripa e tokës” dhe “drita e botës” (Mt 5,13.14).

 Të gjithëve u kam drejtuar thirrjen që të jenë ndërtues të palodhur të bashkimit, të paqes e të solidaritetit, për të bashkëpunuar kështu në realizimin e planit të shëlbimit të Hyjit për njerëzimin. Afrikanët i janë përgjigjur me entuziazmin e tyre ftesës së Papës, dhe në fytyrat e tyre, në fenë e tyre të zjarrtë, në bashkimin e tyre të bindur me Ungjillin e jetës kam parë edhe një herë shenjat ngushëlluese të shpresës për Kontinentin e madh afrikan.

 I kam prekur me dorë këto shenja edhe në takimin me fëmijët dhe me botën e vuajtjes. Në kishën famullitare të Shenjtes Rita, me të vërtetë kam shijuar gëzimin e jetës, harenë dhe entuziazmin e brezave të rinj që përbëjnë të ardhmen e Afrikës. Radhëve të gëzueshme të Fëmijëve, njërit prej shumë burimeve dhe pasurive të Kontinentit, i kam treguar figurën e shën Kicitit, një djalë ugandez, i vrarë sepse donte të jetonte sipas Ungjillit, dhe kam nxitur secilin që të t’u dëshmojë Jezusin bashkëmoshatarëve të vet. Vizita në Foyer-in “Paqe e Gëzim”, i drejtuar prej Misionareve të Bamirësisë së Nënë Terezës, më ka bërë të jetoj një moment mallëngjimi të madh duke takuar fëmijë të braktisur e të sëmurë dhe më ka lejuar të shoh konkretisht se si dashuria dhe solidariteti dinë t’i bëjnë të pranishme në dobësi forcën dhe dashurinë e Krishtit të ngjallur.

 Gëzimi dhe zelli apostolik që kam parë mes meshtarëve, rregulltarëve, rregulltareve, seminaristëve dhe laikëve, të ardhur në numër të madh, përbën një shenjë të shpresës së sigurt për të ardhmen e Kishës në Benin. I kam nxitur të gjithë në një fe të përnjëmendtë e të gjallë dhe në një jetë të krishterë të karakterizuar prej praktikimit të virtyteve, si dhe kam nxitur secilin që ta jetojë misionin përkatës në Kishë me besnikëri ndaj mësimeve të Magjisterit, në bashkim mes tyre dhe me Barinjtë, duke u treguar sidomos meshtarëve udhën e shenjtërisë, në vetëdijen se shërbesa nuk është një funksion i thjeshtë shoqëror, por do të thotë t’ia çosh Hyjin njeriut dhe njeriun Hyjit.

 Moment i fortë bashkimi ka qenë takimi me Episkopatin e Beninit, për të reflektuar në veçanti mbi origjinën e shpalljes ungjillore në Vendin e tyre, me veprën e misionarëve që me bujari kanë dhuruar jetën e tyre, nganjëherë në mënyrë heroike, në mënyrë që dashuria e Hyjit t’u shpallej të gjithëve. Ipeshkvinjve u kam drejtuar ftesën që të zbatojnë nisma të përshtatshme baritore për të nxitur në familjet, në famullitë, në bashkësitë dhe në lëvizjet kishtare një rizbulim të vazhdueshëm të Shkrimit të Shenjtë, si burim i përtëritjes shpirtërore dhe rast i thellimit të fesë. Prej këtij afrimi të përtërirë me Fjalën e Zotit dhe prej rizbulimit të Pagëzimit të tyre, besimtarët laikë do të gjejnë forcën për të dëshmuar fenë e tyre në Krishtin dhe në Ungjillin e tij në jetën e tyre të përditshme. Në këtë fazë kyqe për krejt Kontinentin, Kisha në Afrikë, me angazhimin e vet në shërbim të Ungjillit, me dëshminë e guximshme të soliaritetit konkret, do të mund të jetë protagoniste e një stine të re të shpresës. Në Afrikë kam parë një freski të po-së ndaj jetës, një freski të ndjenjës fetare dhe të shpresës, një perceptim të realitetit në tërësinë e tij me Hyjin dhe jo të kufizuar në një pozitivizëm që, në fund të fundit, e shuan shpresën. E gjithë kjo tregon se në atë Kontinent ka një depozitë jete dhe gjallërie për të ardhmen, mbi të cilën mund të mbështetemi, mbi të cilën Kisha mund të mbështetet.

 Ky udhëtim i imi ka përbërë një thirrje të madhe drejtuar Afrikës, që të orientojë çdo përpjekje për t’ua kumtuar Ungjillin atyre që ende nuk e njohin atë. Bëhet fjalë për një angazhim të përtërirë për ungjillëzimin, në të cilin çdo i pagëzuar është i thirrur, duke nxitur pajtimin, drejtësinë dhe paqen.

 Marisë, Nënës së Kishës dhe Zojës Sonë të Afrikës, ua besoj atyre që kam pasur rastin të takoj në këtë Udhëtim Apostolik timin të paharruar. Asaj ia porosis Kishën në Afrikë. Ndërmjetësimi amënor i Marisë “zemra e të cilës është gjithmonë e drejtuar nga vullneti i Hyjit, përkrahtë çdo angazhim kthimi, forcoftë çdo nismë pajtimi dhe e bëftë efikase çdo përpjekje në dobi të paqes në një botë që ka uri dhe etje për drejtësi” (Africae munus, 175). Faleminderit.

 titujt kryesorë

webmaster