FJALIMI I ATIT TË SHENJTË BENEDIKTI XVI

DREJTUAR PJESËMARRËSVE NË KURSIN E NXITUR PREJ PENITENCIERISË APOSTOLIKE

 Salla e Bekimeve - E premte, 25 mars 2011

Të dashur miq,

jam shumë i lumtur t’ia drejtoj secilit prej jush mirëseardhjen më të përzemërt. Përshëndes Kardinalin Fortunato Baldelli, Penitencier Madhor, dhe e falënderoj për fjalët e sjellshme që më drejtoi. Përshëndes Rexhentin e Penitencierisë, Imzot Gianfranco Girotti, personelin, bashkëpunëtorët dhe të gjithë pjesëmarrësit në Kursin mbi Forumin e Brendshëm, që tashmë është bërë një takim tradicional dhe një rast i rëndësishëm për të thelluar temat që i përkasin Sakramentit të Pendesës.

 Dëshiroj të ndalem bashkë me ju në një aspekt nganjëherë jo mjaft të konsideruar, por me rëndësi të madhe shpirtërore e baritore: në vlerën pedagogjike të Rrëfimit sakramental. Nëse është e vërtetë se është gjithmonë e nevojshme ta ruajmë objektivitetin e efekteve të Sakramentit dhe kremtimin e tij të saktë sipas normave të Ritit të Pendesës, nuk është pa vend të reflektojmë mbi faktin se sa shumë ai mund të edukojë fenë, qoftë të mbarështuesit, qoftë të pendestarit. Gatishmëria besnike dhe bujare e meshtarëve për dëgjimin e rrëfimeve, sipas shembullit të Shenjtërve të mëdhenj të historisë, nga shën Gjon Maria Vianej deri te shën Gjon Bosko, nga shën Hozemaria Eskriva deri te shën Piu nga Pietrelçina, nga shën Jozef Kafasi deri te shën Leopold Mandiçi, na tregon të gjithëve ne se sa shumë rrëfyestorja mund të jetë një “vend” real i shenjtërimit.

 Në çfarë mënyre edukon Sakramenti i Pendesës? Në çfarë kuptimi kremtimi i tij ka një vlerë pedagogjike, para së gjithash për mbarështuesit? Mund të nisim duke pranuar se misioni meshtarak përbën një pikë vërejtjeje të vetme e të privilegjuar, prej të cilës, përditë, mund të soditet shkëlqimi i Mëshirës hyjnore. Sa herë në kremtimin e Sakramentit të Pendesës, meshtari merr pjesë në mrekulli të vërteta kthimi, që, duke përtërirë “takimin me një ngjarje, një Person” (Let. enc. Deus caritas est, 1), e forcojnë vetë fenë e tij. Në fund të fundit, të rrëfesh do të thotë të marrësh pjesë në aq “professiones fidei” sa janë pendestarët, dhe të soditësh veprimin e Hyjit të mëshirshëm në histori, të prekësh me dorë efektet shëlbuese të Kryqit dhe të Ngjalljes së Krishtit, në çdo kohë dhe për çdo njeri. Jo rrallë jemi të vendosur përballë dramave të vërteta ekzistenciale e shpirtërore, që nuk gjejnë përgjigje në fjalët e njerëzve, por përqafohen dhe pranohen prej Dashurisë hyjnore, që fal e shndërron: “Edhe në qofshin mëkatet tuaja kuq si gjaku, do të bëhen bardhë si bora” (Is 1,18). Të njohësh dhe, në njëfarë mënyre, të vizitosh humnerën e zemrës njerëzore, edhe në aspektet e errëta, nëse nga njëra anë e vë në provë njerëzimin dhe fenë e vetë meshtarit, nga ana tjetër ushqen në të sigurinë se fjala e fundit mbi të keqen e njeriut dhe të historisë është ajo e Hyjit, është Mëshira e tij, e aftë t’i bëjë të reja të gjitha gjërat (krh. Zb 21,5). Pastaj, sa shumë mund të mësojë meshtari nga pendestarët shembullorë për jetën e tyre shpirtërore, për seriozitetin me të cilin e bëjnë shqyrtimin e ndërgjegjes, për tejdukshmërinë në njohjen e mëkatit të tyre dhe për nënshtrimin ndaj mësimit të Kishës e udhëzimeve të rrëfyesit. Prej shërbesës së Sakramentit të Pendesës mund të marrim mësime të thella përvujtërie e feje! Është një thirrje shumë e fortë për secilin meshtar në vetëdijen e identitetit të tij. Kurrë vetëm me anë të njerëzimit tonë nuk do të mund t’i dëgjonim rrëfimet e vëllezërve! Nëse ata na afrohen ne, kjo ndodh vetëm sepse jemi meshtarë, të bërë të ngjashëm me Krishtin Kryemeshtar për amshim, dhe të bërë të aftë të veprojmë në Emër të tij dhe në Personin e tij, ta bëjmë realisht të pranishëm Hyjin që fal, përtërin e shndërron. Kremtimi i Sakramentit të Pendesës ka një vlerë pedagogjike për meshtarin në lidhje me fenë e tij, me të vërtetën dhe varfërinë e personit të tij, dhe ushqen në të vetëdijen e identitetit sakramental.

 Cila është vlera pedagogjike e Sakramentit të Pendesës për pendestarët? Duhet të themi që në fillim se ajo varet, para së gjithash, prej veprimit të Hirit dhe prej efekteve objektive të Sakramentit në shpirtin e besimtarit. Sigurisht që Pajtimi sakramental është njëri prej momenteve në të cilët liria personale dhe vetëdija e personit janë të thirrur të shprehen në mënyrë veçanërisht të dukshme. Ndoshta pikërisht për këtë arsye, në një epokë relativizmi dhe si pasojë edhe vetëdijeje të zbehur të qenies sonë, shfaqet e dobësuar edhe praktika sakramentale. Shqyrtimi i ndërgjegjes ka një vlerë të rëndësishme pedagogjike: ai na edukon ta shikojmë me sinqeritet ekzistencën tonë, ta ballafaqojmë atë me të vërtetën e Ungjillit dhe ta vlerësojmë me parametrat jo vetëm njerëzore, por të marrë prej Zbulimit hyjnor. Ballafaqimi me Urdhërimet, me Lumturitë dhe, sidomos, me urdhrin e dashurisë, përbën “shkollën pendestare” të parë.

 Në kohën tonë të karakterizuar prej zhurmës, prej shpërqendrimit dhe prej vetmisë, bashkëbisedimi i pendestarit me rrëfyesin mund të përfaqësojë një ndër rastet e pakta, nëse jo të vetme, për të qenë të dëgjuar me të vërtetë dhe në thellësi. Të dashur meshtarë, mos e lini pa i dhënë hapësirën e duhur ushtrimit të shërbesës së Pendesës në rrëfyestore: të qenit të pranuar dhe të dëgjuar përbën edhe një shenjë njerëzore të mirëpritjes dhe të mirësisë së Hyjit ndaj bijve të tij. Rrëfimi i plotë i mëkateve, pastaj, e edukon pendestarin në përvujtëri, në njohjen e brishtësisë së vet dhe, në të njëjtën kohë, në vetëdijen për nevojën e faljes së Hyjit dhe në besimin se Hiri hyjnor mund ta shndërrojë jetën. Në të njëjtën mënyrë, dëgjimi i qortimeve dhe i këshillave të rrëfyesit është i rëndësishëm për gjykimin mbi aktet, për ecjen shpirtërore dhe për shërimin e brendshëm të pendestarit. Të mos harrojmë se sa kthime dhe se sa ekzistenca realisht të shenjta kanë filluar në rrëfyestore! Së fundi, marrja e pendesës dhe dëgjimi i fjalëve “Unë po të zgjidh prej mëkateve të tua” përfaqësojnë një shkollë të vërtetë dashurie dhe shprese, që çon në mirëbesimin e plotë në Hyjin Dashuri të zbuluar në Jezu Krishtin, në përgjegjësinë dhe në angazhimin e kthimit të vazhdueshëm.

 Të dashur meshtarë, përjetimi jonë, pikësëpari, i Mëshirës hyjnore dhe të qenit mjetet e saj të përvuajtura, le të na edukojnë në një kremtim gjithnjë e më besnik të Sakramentit të Pendesës dhe në një mirënjohje të thellë ndaj Hyjit, që “neve na e besoi shërbesën e pajtimit (2Kor 5,18). Të Lumes Virgjër Mari, Mater misericordiae dhe Refugium peccatorum, ia besoj frytet e Kursit tuaj mbi Forumin e brendshëm dhe shërbesën e të gjithë Rrëfyesve, ndërsa me dashuri të madhe ju bekoj.

 titujt kryesorë

webmaster