INSTITUTI I FRANCËS

PËRSHËNDETJA E ATIT TË SHENJTË BENEDIKTI XVI

Paris, e shtunë 13 shtator 2008

Zoti Kancelier,

Zonja dhe zotërinj Sekretarë të përjetshëm të Pesë Akademive,

Zotërinj Kardinalë,

Të dashur Vëllezër në Ipeshkvni dhe Meshtari,

Të dashur miq akademikë, Zonja dhe Zotërinj!

Është një nder i madh për mua të pritem këtë mëngjes nën Kupolë. Ju falënderoj për fjalët dashamirëse me të cilat më keni pritur dhe për medaljen që më keni dhuruar. Nuk mund të vija në Paris pa ju përshëndetur personalisht. Është një kënaqësi për mua të përfitoj nga ky rast për të theksuar lidhjet e thella që më lidhin me kulturën franceze, për të cilën ndiej një admirim të madh. Në rrugën time intelektuale kontakti me kulturën franceze ka pasur një rëndësi të veçantë. Përfitoj nga rasti për të shprehur mirënjohjen time drejt saj, si personalisht, ashtu edhe si Pasardhës i Pjetrit. Pllakëza që sapo kemi zbuluar do të ruajë kujtimin e takimit tonë.

Rabelais, në kohën e tij, me të drejtë pohonte: “Shkenca pa ndërgjegje nuk është gjë tjetër veçse shkatërrim i shpirtit!” (Pantagruel, 8). Ka qenë pa dyshim për të kontribuar në shmangien e rrezikut të një dikotomie të ngjashme që, në fund të janarit, për herë të parë pas tre shekujsh e gjysmë, dy Akademi të Institutit, dy Akademi Papnore dhe Instituti Katolik i Parisit kanë organizuar një Bashkëbisedim ndër-akademik mbi identitetin e ndryshueshëm të individit. Bashkëbisedimi ka ilustruar interesin që paraqesin kërkime të gjata shumë-disiplinore. Kjo nismë mund të vazhdojë me qëllim që të zbulojmë së bashku shtigjet e panumërta të shkencave humane dhe eksperimentale. Ky urim shoqërohet nga lutja që ia drejtoj Atit për ju, për të dashurit tuaj dhe për të gjithë anëtarët e Akademive, ashtu si edhe për krejt personelin e Institutit të Francës. Zoti ju bekoftë.

titujt kryesorë

webmaster