Këshillit Papnor

“Cor Unum”

Këshillit Papnor “Cor Unum”

Zotërinj Kardinalë,

të nderuar Vëllezër në Episkopat e në Meshtari,

të dashur vëllezër e motra,

      jam i lumtur ta përshëndes secilin prej jush, Anëtarë, Këshilltarë dhe Zyrtarë të Këshillit Papnor “Cor Unum”, të mbledhur këtu për Asamblenë Plenare, gjatë të cilës rrahet tema “Ecjet formuese për veprimtarët e bamirësisë”. Përshëndes Kardinal Paul Josef Cordes, President i Dikasterit, dhe e falënderoj për fjalët e sjellshme që më drejtoi në emrin tuaj. Të gjithëve ju shpreh mirënjohjen time për shërbimin e vyer që i jepni veprimtarisë bamirëse të Kishës. Mendimi im, në mënyrë të veçantë, u drejtohet besimtarëve të shumtë që, me role të ndryshme dhe në çdo anë të botës, me zemërgjerësi e përkushtim, dhurojnëkohën e tyre dhe energjitë e tyre për të dëshmuar dashurinë e Krishtit, Samaritanit të Mirë, që përkulet mbi nevojat e trupit e të shpirtit. Meqenëse, sikurse kam theksuar në Enciklikën Deus caritas est, “natyra e brendshme e Kishës shprehet në një detyrë të trefishtë: kumtimi i Fjalës së Hyjit (kerygma-martyria), kremtimi i Sakramenteve (leiturgia), shërbimi i bamirësisë (diakonia)” (krh. nr. 25), bamirësia i përket vetë natyrës së Kishës.

 Duke vepruar në këtë fushë të jetës kishtare, ju kryeni një mision që vendoset në një tension të vazhdueshëm mes dy polesh: kumtimi i Ungjillit dhe vëmendja ndaj zemrës së njeriut e ndaj mjedisit në të cilin ai jeton. Këtë vit dy ngjarje të veçanta kishtare e kanë vënë në pah këtë aspekt: botimi i Enciklikës Caritas in veritate dhe kremtimi i Asamblesë së Veçantë për Afrikën e Sinodit të Ipeshkvinjve mbi pajtimin, drejtësinë dhe paqen. Në perspektiva të ndryshme por konverguese, ato kanë vënë në dukje se si Kisha, në kumtimin e vet shëlbues, nuk mund të mos marrë parasysh kushtet konkrete të jetës së njerëzve, te të cilët është e dërguar. Veprimi për t’i përmirësuar ato, i përket vetë jetës së saj dhe misionit të saj, pasi shëlbimi i Krishtit është i tërësishëm dhe i përket njeriut në të gjitha përmasat e tij: fizike, shpirtërore, shoqërore e kulturore, tokësore e qiellore. Pikërisht prej kësaj vetëdijeje kanë lindur, gjatë shekujve, shumë vepra dhe struktura kishtare me qëllim nxitjen e personave dhe të popujve, që kanë dhënë dhe vazhdojnë të japin një ndihmesë të pazëvendësueshme për rritjen, zhvillimin harmonik e të tërësishëm të qenies njerëzore. Sikurse kam theksuar në Enciklikën Caritas in veritate, “dëshmia e dashurisë së Krishtit nëpërmjet veprave të drejtësisë, paqes e zhvillimit bën pjesë në ungjillëzim, sepse Jezu Krishti, që na do, ka përzemër gjithë njeriun” (nr. 15).

 Në këtë optikë duhet konsideruar angazhimi i Kishës për zhvillimin e një shoqërie më të drejtë, në të cilën të njihen e të respektohen të gjitha të drejtat e individëve dhe të popujve (krh. ibid., 6). Shumë besimtarë laikë kryejnë një veprim të frytshëm në fushën ekonomike, shoqërore, legjislative dhe kulturore, dhe nxisin të mirën e përbashkët. Ata dëshmojnë Ungjillin, duke ndihmuar që të ndërtohet një rend i drejtë në shoqëri dhe duke marrë pjesë personalisht në jetën publike (krh. Deus caritas est, 28). Sigurisht, nuk i përket Kishës që të ndërhyjë drejtpërdrejtë në politikën e shteteve apo në ndërtimin e strukturave politike të përshtatshme (krh. nr. 9). Kisha me kumtimin e Ungjillit hap zemrën për Hyjin e për të afërmin si dhe zgjon ndërgjegjet. Me forcën e kumtimit të saj mbron të drejtat njerëzore dhe angazhohet për drejtësinë. Feja është një forcë shpirtërore që pastron arsyen në kërkimin e një rendi të drejtë, duke e liruar atë prej rrezikut gjithnjë të pranishëm që të “verbohet” prej egoizmit, prej interesit dhe prej pushtetit. Në të vërtetë, sikurse tregon përvoja, edhe në shoqëritë më të përparuara nga këndvështrimi shoqëror, caritas-i mbetet i nevojshëm: shërbimi i dashurisë nuk bëhet kurrë i panevojshëm, jo vetëm sepse shpirti njerëzor ka gjithmonë nevojë, përveçse për gjëra materiale, edhe për dashuri, por edhe sepse vazhdojnë situatat e vuajtjes, të vetmisë, të nevojës, që kërkojnë përkushtim personal dhe ndihma konkrete. Kur i kushton njeriut vëmendje plot dashuri, Kisha ndien që pulson në vetvete plotësia e dashurisë e ngjallur prej Shpirtit Shenjt, i cili, ndërsa e ndihmon njeriun që të lirohet prej shtypjeve materiale, i siguron ngushëllim e mbështetje edhe shpirtit, duke e liruar atë prej të këqijave që e mundojnë. Burim i kësaj dashurie është vetë Hyji, mëshira e pafundme dhe dashuria e amshuar. Prandaj, kushdo që ofron shërbimin e vet brenda organizmave kishtare që zbatojnë nisma dhe vepra bamirësie, nuk mund të ketë tjetër veçse këtë objektiv: ta bëjë të njohur dhe të përjetojë Fytyrën e mëshirshme të Atit qiellor, sepse në zemrën e Hyjit Dashuri gjendet përgjigjja e vërtetë ndaj pritjeve më intime të çdo zemre njerëzore.

 Sa e nevojshme është për të krishterët që ta mbajnë vështrimin të ngulitur në Fytyrën e Krishtit! Vetëm në Të, plotësisht Hyj dhe plotësisht njeri, mund të sodisim Atin (krh. Gjn 14,9) dhe të përjetojmë mëshirën e pafundme! Të krishterët e dinë se janë të thirrur t’i shërbejnë dhe ta duan botën, pa qenë “të botës” (krh. Gjn 15,19); të sjellin një Fjalë shëlbimi të tërësishëm të njeriut, që nuk mund të kufizohet në horizontin tokësorë; të mbeten – sikurse Krishti – krejtësisht besnikë ndaj vullnetit të Atit deri në dhurimin suprem të vetvetes, për ta ndier më lehtë atë nevojë për dashuri të vërtetë që gjendet në çdo zemër. Ja, pra, ecja që duhet të bëjë, nëse dëshiron të ndjekë logjikën e Ungjillit, kushdo që dëshiron të dëshmojë dashurinë e Krishtit.

 Të dashur miq, është e rëndësishme që Kisha, e përfshirë në ngjarjet e historisë dhe të jetës së njerëzve, të bëhet kanal i mirësisë dhe i dashurisë së Hyjit. Kështu le të jetë për ju dhe për ata që veprojnë në fushën e gjerë me të cilën merret Këshilli juaj Papnor! Me këtë urim thërras ndërmjetësimin amnor të Marisë mbi punimet tuaja dhe, ndërsa përsëris falënderimin tim për praninë tuaj dhe për veprën që kryeni, me gjithë zemër ju jap secilit prej jush dhe familjeve tuaja Bekimin tim Apostolik.

 titujt kryesorë

webmaster