Kremtimi Ekumenik i Atit te Shenjte Benedikti XVI

 Zona arkeologjike e Kishës së Agia Kiriaki Chrysopolitissa – Paphos

E premte, 4 qershor 2010

Shumë të dashur Vëllezër e Motra në Krishtin,

“Η χάρις και η ειρήνη ας είναι πλούσια μαζί σας” (1 Pjt 1,2). Mε μεγάλη μου χαρά χαιρετώ εσάς που αντιπροσωπεύετε τις διάφορες χριστιανικές κοινότητες παροόσες στην Κύπρο. [“Paçi hir dhe paqe me begati” (1 Pjt 1,2). Me gëzim të madh ju përshëndes ju që përfaqësoni bashkësitë e krishtera të pranishme në Qipro].

 Falënderoj Lumturinë e Tij Krizostomi II për fjalët e sjellshme të mirëseardhjes, Hirësinë e Tij Xhorxhin, Metropolit i Pafosit, që na mikpret, dhe ata që janë angazhuar për ta bërë të mundur këtë takim. Veç kësaj, dëshiroj të përshëndes përzemërsisht të krishterët e konfesioneve të tjera këtu të pranishëm, përfshirë edhe ata që u përkasin bashkësive armene, luterane dhe anglikane.

 Në të vërtetë, është një hir i jashtëzakonshëm për ne të jemi të bashkuar në lutje në këtë kishë të Agia Kiriaki Chrysopolitissa [kisha e Zojës së Shenjtë të Mbuluar me Ar]. Sapo dëgjuam leximin e Veprave të Apostujve, që na kujtoi se si Qiproja qe etapa e parë e udhëtimeve misionare të Palit Apostull (krh. Vap 13,1-4). Të ruajtur për vete prej Shpirtit Shenjt, Pali, së bashku me Barnabën, me prejardhje nga Qiproja, si dhe me Markun, ungjilltarin e ardhshëm, fillimisht arritën në Salaminë, ku filluan të shpallnin fjalën e Hyjit në sinagoga. Duke përshkuar ishullin, arritën në Pafos, ku, pikërisht pranë këtij liqeni, predikuan në prani të prokonsullit romak Serxh Palit. Pastaj nga ky vend mesazhi i Ungjillit filloi të përhapej në të gjithë perandorinë dhe Kisha, e bazuar në predikimin apostolik, qe e aftë të hidhte rrënjë në të gjithë botën që njihej në atë kohë.  

Kisha në Qipro me të drejtë mund të jetë krenare për lidhjen e vet të drejtpërdrejtë me predikimin e Palit, Barnabës e Markut dhe për bashkësinë e fesë apostolike, që e lidh me të gjitha ato Kisha që ruajnë të njëjtën rregull të fesë. Kjo është bashkësia, reale, megjithëse e papërsosur, që tashmë na bashkon, dhe që na nxit t’i kapërcejmë ndarjet tona dhe të luftojmë për ta rifituar atë bashkim të plotë e të dukshëm, që dëshirohet prej Zotit për të gjithë ndjekësit e tij. Pasi, në fjalët e Palit, ka “veç një Trup të vetëm dhe një Shpirt të vetëm – sikurse edhe jeni të grishur në një shpresë të vetme të thirrjes suaj. Nuk ka veçse një Zot, një fe, një pagëzim” (Ef 4,4-5).

 Bashkësia kishtare në fenë apostolike është qoftë dhuratë, qoftë thirrje në mision. Në pjesën e Veprave të Apostujve që dëgjuam, shohim një shëmbëlltyrë të njësisë së Kishës në lutje, në hapjen ndaj shtytjeve të Shpirtit Shenjt për mision. Sikurse Pali dhe Barnaba, çdo i krishterë, nëpërmjet pagëzimit, është “i rezervuar” që t’i bëjë dëshmi profetike Zotit të ngjallur dhe ungjillin e tij të pajtimit, të mëshirës dhe të paqes. Në këtë kontekst, Asambleja e Posaçme për Lindjen e Mesme e Sinodit të Ipeshkvijve, që do të mblidhet në Romë tetorin e ardhshëm, do të reflektojë mbi rolin jetësor të të krishterëve në këtë krahinë, do t’i nxisë në dëshminë e tyre të Ungjillit dhe do t’i nxihmojë që të nxisin një dialog më të madh dhe bashkëpunimin mes të krishterëve në të gjithë krahinën. Në mënyrë domethënëse, punimet e Sinodit do të pasurohen prej pranisë së delegatëve vëllazëror të Kishave dhe Bashkësive të tjera të krishtera të zonës, si shenjë e angazhimit të përbashkët në shërbim të fjalës së Hyjit dhe të hapjes sonë ndaj fuqisë së Hirit të tij që pajton.

 Njësia e të gjithë të nxënësve të Krishtit është një dhuratë që duhet kërkuar prej Atit, me shpresën që ai ta forcojë dëshminë e Ungjillit në botën e sotme. Zoti është lutur për shenjtërinë dhe njësinë e nxënësve të tij pikërisht që bota të besojë (krh. Gjn 17,21). Pikërisht njëqind vjet më parë, në Konferencën Misionare të Edimburgut, vetëdija e mprehtë se ndarjet mes të krishterëve ishin një pengesë për përhapjen e Ungjillit i dha fillesë lëvizjes ekumenike moderne. Sot duhet t’i jemi mirënjohës Zotit, i cili, nëpërmjet Shpirtit të tij, na ka bërë – sidomos në dhjetëvjeçarët e fundit – që të rizbulojmë trashëgiminë e pasur apostolike të bashkënarë prej Lindjes dhe Perëndimit, dhe, nëpërmjet një dialogu të durueshëm e të sinqertë, që të gjejmë rrugët për t’u afruar me njëri-tjetrin, duke i kapërcyer mosmarrëveshjet e të kaluarës dhe duke vështruar drejt një të ardhmeje më të mirë.

 Kisha në Qipro, që tregon se është si një urë mes Lindjes dhe Perëndimit, ka ndihmuar shumë në këtë proces pajtimi. Rruga që çon në objektivin e bashkimit të plotë me siguri nuk do të jetë pa vështirësi, por Kisha Katolike dhe Kisha Ortodokse në Qipro janë të angazhuara për të përparuar në ecjen e dialogut dhe të bashkëpunimit vëllazëror. Shpirti Shenjt i ndriçoftë mendjet tona dhe e forcoftë vendosmërinë tonë, kështu që së bashku të mund t’ua çojmë mesazhin e shëlbimit burrave dhe grave të kohës sonë, të cilët janë të etur për atë të vërtetë që sjell liri të përnjëmendtë dhe shëlbim (krh. Gjn 8,32), të vërtetën, emri i të cilës është Jezu Krisht!

 Të dashur motra e vëllezër, nuk mund të përfundoj pa kujtuar Shenjtërit që e kanë zbukuruar Kishën në Qipro, në veçanti shën Epifanin, ipeshkvin e Salaminës. Shenjtëria është shenjë e plotësisë së jetës së krishterë, e një dëgjese të thellë të brendshme ndaj Shpirtit Shenjt që na thërret në një kthim dhe në një përtëritje të vazhdueshme, ndërsa përpiqemi të jemi gjithnjë e më të ngjashëm me Krishtin, Shëlbuesin tonë. Kthimi dhe shenjtëria janë edhe mjetet e privilegjuara nëpërmjet të cilëve ia hapim mendjet dhe zemrat vullnetit të Zotit për njësinë e Kishës së tij. Ndërsa falënderojmë për takimin e sotëm dhe për dashurinë vëllazërore që na bashkon, le t’u kërkojmë shenjtërve Barbara dhe Epifan, shenjtërve Pjetër e Pal, dhe të gjithë Shenjtërve të Hyjit, që t’i bekojnë bashkësitë tona, të na ruajnë në fenë e Apostujve, dhe t’i udhëheqin hapat tanë në rrugën e njësisë, të dashurisë dhe të paqes.

titujt kryesorë

webmaster