Mesazhi i Atit te Shenjte Benedikti XVI

Per Diten XIX Boterore Te Te Semureve

 Më 11 shkurt në festën e zojës së Lourdit

“Me plagët e të cilit jeni shëruar” (1 Pjt 2,24)

Të dashur vëllezër e motra!

Çdo vit, me rastin e përkujtimit të Virgjërës së Lume të Lurdit, që kremtohet më 11 shkurt, Kisha propozon Ditën Botërore të të Sëmurëve. Kjo rrethanë, sikurse ka dëshiruar i nderuari Gjon Pali II, bëhet rasti i volitshëm për të reflektuar mbi misterin e vuajtjes dhe, sidomos, për t’i bërë më të ndjeshme bashkësitë tona dhe shoqërinë civile ndaj vëllezërve e motrave të sëmura. Nëse çdo njeri është vëllai ynë, aq më shumë i dobti, i vuajturi dhe ai që ka nevojë për kujdes, duhet të jenë në qendër të vëmendjes sonë, që askush prej nesh të mos ndihet i harruar apo i mënjanuar; në të vërtetë, “masa e njerëzimit përcaktohet thelbësisht në marrëdhënie me vuajtjen dhe me të vuajturin. Kjo vlen për individin ashtu si edhe për shoqërinë. Një shoqëri që nuk arrin t’i pranojë të vuajturit dhe nuk është e aftë të ndihmojë nëpërmjet dhembshurisë në mënyrë që vuajtja të bashkëndahet dhe të bartet edhe përbrenda, është një shoqëri mizore dhe çnjerëzore” (Let. enc. Spe salvi, 38). Nismat që do të nxiten prej Dioqezave të veçanta me rastin e kësaj Dite, le të jenë shtytje për ta bërë gjithnjë e më efikas kujdesin ndaj të vuajturve, edhe në perspektivën e kremtimit në mënyrë solemne, që do të bëhet, në vitin 2013, në Shenjtëroren mariane të Altëtingut, në Gjermani.

1. E mbaj ende në zemër momentin në të cilin, gjatë vizitës baritore në Torino, munda të ndalesha në reflektim e lutje para Sindonës së Shenjtë, para asaj fytyre të vuajtur, që na fton të meditojmë mbi Atë që ka bartur mbi vete mundimet e njeriut të çdo kohe dhe të çdo vendi, edhe vuajtjet tona, vështirësitë tona, mëkatet tona. Sa shumë besimtarë, gjatë historisë, kanë kaluar para asaj pëlhure, që ka mbështjellë trupin e një njeriu të kryqëzuar, që në gjithçka i përgjigjet asaj që Ungjijtë na përçojnë mbi mundimet dhe vdekjen e Jezusit! Soditja e saj është një ftesë për të reflektuar mbi atë që shkruan shën Pjetri: “Me plagët e të cilit jeni shëruar” (1 Pjt 2,24). Biri i Hyjit ka vuajtur, ka vdekur, por është ngjallur, dhe pikërisht për këtë arsye ato plagë bëhen shenja e shëlbimit tonë, e faljes dhe e pajtimit me Atin; por, bëhen edhe një provë për fenë e nxënësve dhe për fenë tonë: sa herë që Zoti flet për mundimet e vdekjen e vet, ata nuk kuptojnë, nuk pranojnë, kundërvihen. Për ta, ashtu si edhe për ne, vuajtja mbetet gjithmonë plot me mister, e vështirë për t’u pranuar dhe për t’u bartur. Dy nxënësit e Emausit ecin të trishtuar për ngjarjet që kanë ndodhur ato ditë në Jerusalem, dhe vetëm kur i Ngjalluri përshkon rrugën me ta, i hapen një vizioni të ri (krh. Lk 24,13-31). Edhe Toma apostull shfaq vështirësi për t’i besuar udhës së mundimeve shëlbuese: “Pa e parë në duart e tij vrimën e gozhdave e pa e vënë gishtin tim në vendin e gozhdave, pa e vënë dorën time në kraharorin e tij, kurrë nuk besoj” (Gjn 20,25). Por përballë Krishtit që i tregon plagët e veta, përgjigjja e tij shndërrohet në një dëshmi prekëse feje: “Zotëria im dhe Hyji im” (Gjn 20,28). Ajo që më parë ishte një pengesë e pakapërcyeshme, sepse ishte shenjë e dështimit në dukje të Jezusit, në takimin me të Ngjallurin bëhet prova e një dashurie fitimtare: “Vetëm një Hyj që na do deri në atë pikë sa të marrë mbi vete plagët tona dhe dhimbjen tonë, sidomos atë të pafajshme, është i denjë për fe” (Mesazhi Urbi et Orbi, Pashkët 2007).

2. Të dashur të sëmurë dhe të vuajtur, pikërisht nëpërmjet plagëve të Krishtit ne mund të shohim, me sytë e shpresës, të gjitha të këqijat që e mundojnë njerëzimin. Duke u ngjallur, Zoti nuk i ka hequr vuajtjen dhe të keqen prej botës, por i ka mposhtur ato në rrënjë. Mujsharisë së të Keqes i ka kundërvënë gjithëpushtetësinë e Dashurisë së tij. Atëherë na ka treguar se rruga e paqes dhe e gëzimit është Dashuria: “Sikurse unë ju desha ju, duajeni edhe ju njëri-tjetrin” (Gjn 13,34). Krishti, fitimtar mbi vdekjen, është i gjallë në mesin tonë. Dhe ndërsa së bashku me shën Tomën themi edhe ne: “Zotëria im dhe Hyji im!”, ndjekim Mësuesin tonë me gatishmërinë për ta shpenzuar jetën për vëllezërit tanë (krh. 1 Gjn 3,16), duke u bërë lajmëtarë të një gëzimi që nuk e druan dhimbjen, gëzimit të Ngjalljes.

Shën Bernardi pohon: “Hyji nuk mund të ketë dhimbje, por mund të ketë dhembshuri”. Hyji, vetë e Vërteta dhe Dashuria, ka dashur të vuajë për ne dhe me ne; është bërë njeri që të mund të ketë dhembshuri për njeriun, në mënyrë reale, në mish e gjak. Kështu, në çdo vuajtje njerëzore, ka hyrë Një që e bashkëndan vuajtjen dhe pësimin; në çdo vuajtje përhapet con-solatio, ngushëllimi i dashurisë pjesëmarrëse të Hyjit për të bërë që të lindë ylli i shpresës (krh. Let. enc. Spe salvi, 39).

Juve, të dashur vëllezër e motra, jua përsëris këtë mesazh, që të jeni dëshmitarë të tij nëpërmjet vuajtjes suaj, jetës suaj dhe fesë suaj.

3. Duke shikuar drejt takimit të Madridit, në gushtin e ardhshëm 2011, për Ditën Botërore të Rinisë, do të doja t’u drejtoja edhe një mendim të veçantë të rinjve, sidomos atyre që jetojnë përvojën e sëmundjes. Shpesh Mundimet, Kryqi i Jezusit, të ngjallin frikë, sepse duket se janë mohimi i jetës. Në të vërtetë, është tamam e kundërta! Kryqi është “po”-ja e Hyjit ndaj njeriut, shprehja më e lartë dhe më e fortë e dashurisë së tij dhe burimi prej të cilit gurgullon jeta e amshuar. Prej zemrës së shporuar të Jezusit ka buruar kjo jetë hyjnore. Vetëm Ai është i aftë ta lirojë botën prej të keqes dhe të bëjë që të rritet Mbretëria e tij e drejtësisë, e paqes dhe e dashurisë të cilën të gjithë e dëshirojmë (krh. Mesazhi për Ditën Botërore të Rinisë 2011, 3). Të dashur të rinj, mësoni “ta shikoni” dhe “ta takoni” Jezusin në Eukaristi, ku është i pranishëm në mënyrë reale për ne, deri sa të bëhet ushqim për ecjen, por le të dini ta njihni dhe t’i shërbeni edhe në të varfrit, në të sëmurët, në vëllezërit e vuajtur dhe në vështirësi, që kanë nevojë për ndihmën tuaj (krh. ibid., 4). Të gjithëve ju të rinj, të sëmurë e në shëndet, ju përsëris ftesën për të krijuar ura dashurie dhe solidariteti, që askush të mos ndihet vetëm, por afër Hyjit dhe pjesë e familjes së madhe të bijve të tij (krh. Audienca e përgjithshme, 15 nëntor 2006).

4. Duke soditur plagët e Jezusit, vështrimi ynë i drejtohet Zemrës së tij tejet të shenjtë, në të cilën shfaqet shkalla më e lartë e dashurisë së Hyjit. Zemra e Shenjtë është Krishti i kryqëzuar, me kraharorin të shporuar prej heshtës dhe prej të cilit rrjedhin gjak e ujë (krh. Gjn 19,34), “simboli i sakramenteve të Kishës, që të gjithë njerëzit, të tërhequr prej Zemrës së Shëlbuesit, të marrin me gëzim prej burimit të amshuar të shëlbimit” (Meshari Romak, Prefacioni i Solemnitetit të Zemrës tejet të Shenjtë të Krishtit). Veçanërisht ju, të dashur të sëmurë, e ndieni afërsinë e kësaj Zemre të mbushur me dashuri dhe merrni me fe e me gëzim prej këtij burimi, duke u lutur: “Uji i kraharorit të Krishtit, më laj. Mundimet e Krishtit, më përforconi. O Jezus i mirë, dëgjoje lutjen time. Në plagët e tua, më fshih” (Lutja e Sh. Injacit të Loyolës).

5. Në përfundim të këtij Mesazhit tim për Ditën e ardhshme Botërore të të Sëmurëve, dëshiroj t’u shpreh dashurinë time të gjithëve dhe secilit, duke u ndier pjesëmarrës në vuajtjet dhe në shpresat që jetoni përditë në bashkim me Krishtin e kryqëzuar e të ngjallur, që t’ju dhurojë paqen e shërimin e zemrës. Së bashku me Të qëndroftë pranë jush Virgjëra Mari, të cilën e thërrasim me besim Shëndeti i të sëmurëve dhe Ngushëlluese e të vuajturve. Poshtë Kryqit realizohet për të profecia e Simeonit: zemra e saj prej Nëne është e shporuar (krh. Lk 2,35). Prej humnerës së dhimbjes së saj, pjesëmarrje në atë të Birit, Maria është bërë e aftë të pranojë misionin e ri: të bëhet Nëna e Krishtit në gjymtyrët e tij. Në orën e Kryqit, Jezusi i paraqet secilin prej nxënësve të vet duke i thënë: “Qe, yt bir” (krh. Gjn 19,26-27). Dhembshuria amënore ndaj Birit, bëhet dhembshuri amënore ndaj secilit prej nesh në vuajtjet tona të përditshme (krh. Homelia në Lurdë, 15 shtator 2008).

Të dashur vëllezër e motra, në këtë Ditë Borërore të të sëmurëve, i ftoj edhe Autoritetet që të investojnë gjithnjë e më shumë energji në struktura shëndetësore të cilat i ndihmojnë dhe i mbështesin të vuajturit, sidomos më të varfrit e më nevojtarët, dhe, duke ua drejtuar mendimin tim të gjitha Dioqezave, u dërgoj një përshëndetje të përzemërt Ipeshkvinjve, meshtarëve, personave të kushtuar Zotit, seminaristëve, vepruesve shëndetësorë, vullnetarëve dhe të gjithë atyre që kushtohen me dashuri për të kuruar e lehtësuar plagët e çdo vëllai apo të çdo motre të sëmurë, në spitalet apo Shtëpitë e Kurave, në familjet: në fytyrat e të sëmurëve le të dini të shihni gjithmonë Fytyrën e fytyrave: atë të Krishtit.

Të gjithëve ju siguroj kujtimin tim në lutje, ndërsa i jap secilit një Bekim Apostolik të veçantë.

Prej Vatikanit, 21 Nëntor 2010, Festa e Krishtit Mbret të Gjithësisë.

tituj kryesorë

webmaster