Mesazhi i Atit te Shenjte Benedikti XVI

Per Diten XLV Boterore Te Komunikimeve Shoqerore 

E vërteta, kumtimi dhe përnjëmendësia e jetës në epokën digjitale

 5 qershor 2011

Të dashur vëllezër e motra,

me rastin e Ditës XLV Botërore të Komunikimeve Shoqërore, dëshiroj të bashkëndaj disa reflektime, të motivuara nga një dukuri karakteristike e kohës sonë: përhapja e komunikimit nëpërmjet rrjetit internet. Është gjithnjë e më e përhapur bindja se, sikurse revolucioni industral ka prodhuar një ndryshim të thellë në shoqëri nëpërmjet risive të sjella në ciklin prodhues e në jetën e punëtorëve, ashtu edhe sot shndërrimi i thellë që po ndodh në fushën e komunikimeve udhëheq fluksin e ndryshimeve të mëdha kulturore e shoqërore. Teknologjitë e reja nuk janë duke ndryshuar vetëm mënyrën e të komunikuarit, por edhe komunikimin në vetvete, prandaj mund të pohohet se gjendemi përballë një shndërrimi të gjerë kulturor. Me këtë mënyrë të përhapjes së informacioneve dhe njohjeve, është duke lindur një mënyrë e re e të mësuarit dhe e të menduarit, me mundësi të pazakonshmem për të vendosur marrëdhënie e për të ndërtuar bashkim.

Paraqiten pikësynime që deri pak kohë më parë ishin të pamendueshme, që ngjallin mahnitje për mundësitë e ofruara prej mjeteve të reja dhe, në të njëjtën kohë, imponojnë në mënyrë gjithnjë e më nxitëse një reflektim serioz mbi kuptimin e komunikimit në epokën digjitale. Kjo është veçanërisht e dukshme kur përballemi me potencialitetet e jashtëzakonshme të rrjetit internet dhe me kompleksitetin e aplikimeve të tij. Si çdo fryt tjetër i gjenisë njerëzore, teknologjitë e reja të komunikimit kërkojnë që të vihen në shërbim të të mirës së tërësishme të personit dhe të krejt njerëzimit. Nëse përdoren me urti, ato mund të ndihmojnë për të plotësuar dëshirën për kuptim, të vërtetë dhe njësi që mbetet aspirata më e thellë e qenies njerëzore.

Në botën digjitale, të transmetosh informacione do të thotë gjithnjë e më shpesh t’i vësh ato në një rrjet shoqëror, ku njohja bashkëndahet në mjedisin e shkëmbimeve personale. Dallimi i qartë mes prodhuesit e konumatorit të informacionit relativizohet dhe komunikimi do të donte të ishte jo vetëm një shkëmbim të dhënash, por gjithnjë e më shumë edhe bashkëndarje. Kjo dinamikë i ka sjellë ndihmesën e vet një vlerësimi të përtërirë të komunikimit, të konsideruar para së gjithash si dialog, shkëmbim, solidaritet dhe krijim i marrëdhënieve pozitive. Nga ana tjetër, kjo ndeshet me disa kufij tipikë të komunikimit digjital: njëanshmërinë e ndërveprimit, prirjen për të komunikuar vetëm disa pjesë të botës sonë të brendshme, rrezikun për të rënë në njëfarë ndërtimi të imazhit të vetvetes, që mund të çojë në vetëkënaqësi.

Sidomos të rinjtë janë duke e jetuar këtë ndryshim të komunikimit, me të gjitha ankthet, kundërshtitë dhe krijimtarinë karakteristike të atyre që u hapen me entuziazëm dhe kureshtje përvojave të reja të jetës. Përfshirja gjithnjë e më e madhe në arenën publike digjitale, ajo e krijuar prej të ashtuquajturve social net§ork, bën që të caktohen forma të reja marrëdhëniesh ndërpersonale, ndikon në perceptimin e vetvetes dhe prandaj, në mënyrë të pashmangshme, shtron çështjen jo vetëm të korrektësisë së të vepruarit tonë, por edhe të përnjëmendësisë së të qenit tonë. Prania në këto hapësira virtuale mund të jetë shenjë e një kërkimi të përnjëmendtë të takimit personal me tjetrin nëse bëhet kujdes që të shmangen rreziqet, sikurse strehimi në njëfarë bote paralele, apo ekspozimi i tepruar ndaj botës virtuale. Në kërkimin e bashkëndarjes, të “miqësive”, gjendemi përballë sfidës së të qenit të përnjëmendtë, besnikë ndaj vetvetes, pa i hapur udhë iluzionit për ta ndërtuar në mënyrë artificiale “profilin” tonë publik.

Teknologjitë e reja i lejojnë personat të takohen përtej kufijve të hapësirës dhe të vetë kulturave, duke përuruar kështu krejt një botë të re miqësish të mundshme. Kjo është një mundësi e madhe, por kërkon edhe një vëmendje më të madhe dhe një ndërgjegjësim ndaj rreziqeve të mundshme. Kush është “i afërmi” im në këtë botë të re? A ekziston rreziku që të jemi më pak të pranishëm ndaj atyre që takojmë në jetën tonë të përditshme të zakonshme? A ekziston rreziku që të jemi më të habitur, sepse vëmendja jonë është fragmentare dhe e zhytur në një botë “të ndryshme” në krahasim me atë në të cilën jetojmë? A kemi kohë për të reflektuar në mënyrë kritike mbi zgjedhjet tona dhe për të ushqyer marrëdhënie njerëzore që janë vërtet të thella e që zgjasin në kohë? Është e rëndësishme të kujtojmë gjithmonë se kontakti virtual nuk mund dhe nuk duhet ta zëvendësojë kontaktin njerëzor të drejtpërdrejtë me personat në të gjitha nivelet e jetës sonë.

Edhe në epokën digjitale, secili është i vënë përballë nevojës për të qenë person i përnjëmendtë dhe reflektiv. Në fund të fundit, dinamikat e social net§ork-eve tregojnë se një person është gjithmonë i përfshirë në atë që komunikon. Kur personat shkëmbejnë informacione, janë duke bashkëndarë vetveten, vizionin e tyre mbi botën, shpresat e tyre, idealet e tyre. Prej kësaj del se ekziston një stil i krishterë i pranisë edhe në botën digjitale: ai konkretizohet në një formë komunikimi të ndershëm e të hapur, të përgjegjshëm e respektues ndaj tjetrit. Të komunikosh Ungjillin nëpërmjet mediave të reja do të thotë jo vetëm të shtiesh përmbajtje haptazi fetare në platformat e mjeteve të ndryshme, por edhe të dëshmosh me koherencë, në profilin tënd digjital dhe në mënyrën e të komunikuarit, zgjedhje, parapëlqime, gjykime që janë thellësisht koherente me Ungjillin, edhe kur për të nuk flitet në formë të drejtpërdrejtë. Në fund të fundit, edhe në botën digjitale nuk mund të ketë kumtim të një mesazhi pa një dëshmi koherente nga ana e atij që kumton. Në kontekstet e reja dhe me format e reja të shprehjes, i krishteri është edhe një herë i thirrur t’i japë përgjigje secilit që kërkon arsyen e shpresës që është në të (krh. 1 Pjt 3,15).

Angazhimi për një dëshmi ndaj Ungjillit në epokën digjitale u kërkon të gjithëve që të jenë veçanërisht të vëmendshëm ndaj aspekteve të këtij mesazhi që mund të sfidojnë disa logjika tipike të §eb-it. Para së gjithash duhet të jemi të vetëdijshëm se e vërteta që kërkojmë të bashkëndajmë nuk e merr vlerën e vet nga “popullariteti” i vet apo nga sasia e vëmendjes që merr. Duhet ta bëjmë të njohur në tërësinë e saj, në vend që të mundohemi ta bëjmë të pranueshme, ndoshta “duke e zbutur”. Duhet të bëhet ushqim i përditshëm dhe jo tërheqje e një momenti. E vërteta e Ungjillit nuk është diçka që mund të jetë objekt konsumi, apo i përdorimit sipërfaqësor, por është dhuratë që kërkon një përgjigje të lirë. Ajo, megjithëse e shpallur në hapësirën virtuale të rrjetit, kërkon gjithmonë që të mishërohet në botën reale dhe në marrëdhënie me fytyrat konkrete të vëllezërve e të motrave me të cilët bashkëndajmë jetën e përditshme. Prandaj mbeten themelore marrëdhëniet njerëzore të drejtpërdrejta në përçimin e fesë!

Sidoqoftë, do të doja t’i ftoja të krishterët të bashkohen me besim dhe me vetëdije e krijimtari të përgjegjshme në rrjetin e marrëdhënieve që epoka digjitale ka bërë të mundur. Jo thjesht për të kënaqur dëshirën që të jenë të pranishëm, por sepse ky rrjet është pjesë përbërëse e jetës njerëzore. °eb-i është duke ndihmuar në zhvillimin e formave të reja dhe më komplekse të ndërgjegjes intelektuale e shpirtërore, të vetëdijes së bashkëndarë. Edhe në këtë fushë jemi të thirrur të kumtojmë fenë tonë se Krishti është Hyj, Shëlbuesi i njeriut dhe i historisë. Ai në të cilin të gjitha gjërat arrijnë plotësinë e tyre (krh. Ef 1,10). Shpallja e Ungjillit kërkon një formë respektuese dhe të matur të komunikimit, që nxit zemrën dhe lëviz ndërgjegjen; një formë që kujton stilin e Jezusit të ngjallur kur u bë shok në udhëtimin e nxënësve të Emausit (krh. Lk 24,13-35), të cilët u çuan gradualisht në kuptimin e misterit nëpërmjet afrimit të tij, dialogimit të tij me ta, nxjerrjes në pah me delikatesë të asaj që gjendej në zemrën e tyre.

E vërteta që është Krishti, në fund të fundit, është përgjigjja e plotë dhe e përnjëmendtë ndaj asaj dëshire njerëzore për marrëdhënie, për kkomunikim dhe për kuptim që del edhe në pjesëmarrjen e madhe në social net§ork-ët e ndryshëm. Besimtarët, duke dëshmuar bindjet e tyre më të thella, japin një ndihmesë të çmueshme që §eb-i të mos bëhet një mjet që i kthen personat në kategori, që kërkon t’i manipulojë ata emotivisht apo që u lejon atyre që janë të fuqishëm të monopolizojnë opinionet e të tjerëve. Përkundrazi, besimtarët i nxisin të gjithë që t’i mbajnë të gjalla pyetjet e amshuara të njeriut, që dëshmojnë dëshirën e tij për transhendencë dhe mallin për format e jetës së përnjëmendtë, të denjë për t’u jetuar. Pikërisht ky tension shpirtëror karakteristik njerëzor gjendet pas etjes sonë për të vërtetën e për bashkimin dhe na nxit të komunikojmë me integritet e ndershmëri.

I ftoj sidomos të rinjtë ta përdorin mirë praninë e tyre në arenën digjitale. Përsëris takimin tim në Ditën e ardhshme Botërore të Rinisë në Madrid, përgatitja e të cilës i detyrohet shumë mbështetjes së teknologjive të reja. Për vepruesit e komunikimit kërkoj prej Hyjit, me ndërmjetësinë e Pajtorit shën Françeskut të Salezit, aftësinë që ta kryejnë gjithmonë punën e tyre me ndërgjegje të madhe dhe me profesionalitet ndershëm, ndërsa të gjithëve ju dërgoj Bekimin tim Apostolik.

Prej Vatikanit, 24 janar 2011, Festa e shën Françeskut të Salezit

BENEDIKTUS PP. XVI

tituj kryesorë

webmaster