MESHA E SHENJTË ME TË SËMURËT

FJALIMI I ATIT TË SHENJTË BENEDIKTI XVI

Oborri i Bazilikës Notre-Dame të Rruzares

Lurds, E hënë 15 shtator 2008

Të dashur Vëllezër në Ipeshkvi e Meshtari,

Të dashur të sëmurë, të dashur shoqërues dhe infermierë,

të dashur vëllezër e motra!

Dje kemi kremtuar Kryqin e Krishtit, mjet i shpëtimit tonë, që na zbulon në plotësi mëshirën e Hyjit tonë. Kryqi është, në fakt, vendi në të cilin shfaqet në mënyrë të përsosur dhembshuria e Hyjit për botën tonë. Sot, duke kremtuar kujtimin e të Lumes Virgjërës së Dhimbshme, sodisim Marinë që ndan dhembshurinë e të Birit për mëkatarët. Siç pohonte Shën Bernardi, Nëna e Krishtit ka hyrë në mundimet e të Birit përmes dhembshurisë së saj (krh. Omelia per la domenica nell’ottava dell’Assunsione). Në këmbët e Kryqit realizohet profecia e Simonit: zemra e saj si nënë është shporuar (krh. Lk 2, 35), nga lutja e pafund e të pafajshmit, lindur nga mishi i saj. Siç ka qarë Jezusi (krh. Gjn 11, 35), kështu edhe Maria sigurisht që ka qarë përpara trupit të torturuar të të Birit. Vetëpërmbajtja e saj gjithashtu na pengon të masim thellësinë e dhimbjes së saj; thellësia e këtij vuajtjeje na është sugjeruar vetëm nga simboli tradicional i shtatë shpatave. Ashtu si për Birin e saj Jezusin; është e mundur të pohojmë se kjo dhimbje e ka çuar edhe atë drejt përsosmërisë (krh. Heb 2, 10), që ta bëjë të aftë të mirëpresë misionin e ri shpirtëror që i Biri i beson asaj përpara se të “japë shpirt” (krh. Gjn 19, 30): që të bëhet Nëna e Krishtit në gjymtyrët e Tij. Nëpërmjet figurës së nxënësit të dashur, Jezusi ia paraqet secilin prej nxënësve Nënës së Tij duke i thënë asaj: “Ja, yt biri” (krh. Gjn 19, 26-27).

Sot, Maria ndodhet në gëzimin dhe në lavdinë e Ngjalljes. Lotët e derdhur në këmbët e Kryqit janë shndërruar në një buzëqeshje që asgjë tashmë nuk mund ta shuajë, edhe pse qëndeon e paprekur dhembshuria e saj amërore drejt nesh. Ndërhyrja ndihmëtare e Virgjërës Mari përgjatë historisë e dëshmon atë e nuk resht së ngjallur për të, në Popullin e Hyjit, një besim të patundur: lutja e Memorare-s (“Kujtohu”) e shpreh shumë mirë këtë ndjenjë. Maria e do çdonjërin prej fëmijëve të vet, duke e përqendruar në veçanti vëmendjen e saj mbi ata që, si i Biri i saj në orën e Mundimeve, janë në kthetrat e vuajtjes; i do thjeshtë sepse janë femijët e saj, sipas vullnetit të Krishtit në Kryq.

Psalmisti, duke parë nga larg këtë lidhje amnore që bashkon Nënën e Krishtit dhe popullin që beson, profetizon rreth Virgjërës Mari: “përkrahjen (buzëqeshjen) tënde e dëshirojnë princat e popullit” (Ps 44, 13). Kështu të përkëdhelur nga fjala e frymëzuar nga Shkrimi i shenjtë, të krishterët gjithmonë kanë kërkuar buzëqeshjen e Zojës sonë, atë buzëqeshje që artistët, në Mesjetë, kanë ditur ta paraqesin dhe ta vlersojnë kaq mrekullisht. Kjo buzëqeshje e Marisë është për të gjithë: ajo gjithashtu i adresohet në mënyrë të veçantë atyre që vuajnë, me qëllim që në të të mund të gjejnë mbështetje e lehtësim. Të kërkosh buzëqeshjen e Marisë nuk është çështje sentimentalizmi të devotshëm ose të vjetëruar; është shprehja e duhur e lidhjes së gjallë dhe thellësisht njerëzore, që na lidh me atë që Krishti na ka dhënë si Nënë.

Të dëshirosh ta soditësh këtë buzëqeshje të Virgjërës nuk është aspak ta lësh veten të zotërohesh nga një imagjinatë e pakontrolluar. Vetë Shkrimi i shenjtë na e zbulon një buzëqeshje të tillë në buzët e Marisë kur ajo këndon lutjen Magnificat: “Shpirti im e madhëron Zotin, shpirti im me hare i brohorit Hyjit, Shëlbuesit tim” (Lk 1, 46-47). Kur Virgjëra Mari i thur lavde Zotit, na bën dëshmitarë të një gjëje të tillë. Maria bashkëndan, si për paradhënie, me bijtë e ardhshëm që jemi ne gëzimi që banon në zemrën e saj, me qëllim që i gjithë ky gëzim të bëhet edhe gëzimi ynë. Çdo shpallje e lutjes Magnificat na bën dëshmitarë të buzëqeshjes së saj. Këtu në Lurd, gjatë shfaqjes së datës 3 mars 1858 Bernardeta soditi në mënyrë krejt të veçantë këtë buzëqeshje të Marisë. Kjo ishte përgjigjja e parë që “Zonja e Bukur” i dha vajzës së re që donte të njihte identitetin e saj. Përpara se t’i paraqitej asaj, disa ditë më pas, si “Unë jam Zoja e Papërlyer” Maria i bëri të njohur para së gjithash buzëqeshjen e saj, gati sikur kjo të ishte dera hyrëse më e përshtatshme për zbulimin e misterit të saj.

Në buzëqeshjen e qenies më të lartësuar mes të gjitha krijesave, drejtuar neve, pasqyrohet dinjiteti ynë si bij të Hyjit, një dinjitet që nuk e braktis kurrë atë që është i sëmurë. Ajo buzëqeshje, pasqyrim i vërtetë i ëmbëlsisë së Hyjit, është burimi i një shprese të pathyeshme. Për fat të keq e dimë se dhimbja e tejzgjatur i prish ekuilibrat e konsoliduar të një jete, trondit edhe bindjet më të qëndrueshme të besimit dhe arrin nganjëherë të na bëjë gati të dëshpërohemi për domethënien dhe vlerat e jetës. Ekzistojnë luftra që njeriu nuk mund t’i përballojë i vetëm, pa ndihmën e hirit hyjnor. Kur fjala nuk di më të gjejë shprehje të sakta, përforcohet nevoja e një pranie dashamirëse: atëherë kërkojmë afrimitet jo vetëm me ata që kemi të njëjtin gjak me ne ose që janë të lidhur me lidhjet e miqësisë, por edhe afërsinë e atyre që janë të lidhur ngushtë me ne për shkak të fesë. Kush mund të jetë më i lidhur ngushtë se Krishti dhe Nëna e Tij e Shenjtë, e Papërlyera? Më shumë se çdo kush tjetër, ata janë të aftë të na kuptojnë dhe të kuptojnë forcën e luftës së ndërmarrë kundër të keqes e vuajtjes. Letra drejtuar Hebrenjve thekson, për sa i takon Krishtit, që Ai nuk është i paaftë “të ketë dhimbje për dobësitë tona, pasi ai vetë i ka sprovuar të gjitha si ne” (Heb 4, 15). Do të doja t’u them, përulësisht, atyre që vuajnë, atyre që luftojnë dhe që janë të tunduar t’ia kthejnë shpinën jetës: drejtohuni kah Maria! Në buzëqeshjen e Virgjërës gjendet në mënyrë të mistershme e fshehur forca për ta vazhduar luftën kundër sëmundjes dhe në favor të jetës. Pranë saj gjendet po ashtu edhe hiri për ta pranuar pa frikë dhe pa hidhërim ndarjen nga kjo botë, në kohën e caktuar nga Hyji.

Sa e drejtë ishte intutita e kësaj figure të bukur shpirtërore franceze, që ishte Dom Jean- Baptiste Chautard, i cili në librin Shpirti i çdo apostullimi i propozonte të krishterit të zjarrtë “shkëmbime të shpeshta shikimesh me Virgjërën Mari!”. Po, të kërkosh buzëqeshjen e Virgjërës Mari nuk është një infantilizëm i përshpirtshëm; është frymëzimi, thotë Psalmi 44, i atyre që janë “princat e popullit” (rr. 13). “Princat”, e ka fjalën, sipas radhës së fesë, për ata që kanë pjekjen shpirtërore më të lartësuar dhe për këtë arsye dinë t’i njohin dobësinë e tyre dhe varfërinë e tyre përpara Hyjit. Në atë shfaqje shumë të thjeshtë butësie që është buzëqeshja, perceptojmë që pasuria jonë e vetme është dashuria që Hyji ka për ne dhe që kalon nëpërmjet zemrës së asaj që është bërë Nëna jonë. Ta kërkosh këtë buzëqeshje do të thotë mbi të gjitha të kuptosh dhe të kapësh të qenit falas të dashurisë; do të thotë gjithashtu të dish ta ngjallësh këtë buzëqeshje me angazhimin tonë të të jetuarit sipas fjalës së Djalit të saj të përzgjedhur, ashtu si fëmija kërkon të ngjallë buzëqeshjen e nënës së tij duke bërë atë që asaj i pëlqen. Dhe ne e dimë atë që i pëlqen Marisë falë fjalëve që ajo vetë ua drejton shërbëtorëve të Kanës: “Bëni gjithçka t’ju thotë!” (krh. Gjn 2, 5).

Buzëqeshja e Marisë është një burim uji të gjallë. “Le të pijë kush beson në mua, ka thënë Jezusi, lumenj uji të gjallë do të rrjedhin prej barkut të tij!” (Gjn 7, 38). Maria është ajo që ka besuar dhe, nga kraharori i saj, kanë buruar lumenj uji të gjallë që vijnë për të ujitur historinë e njerëzve. Burimi i treguar këtu në Lurd, nga Maria Bernardetës është shenja e përvuajtë e këtij realiteti shpirtëror. Nga zemra e saj si besimtare dhe si nënë rrjedh një ujë i gjallë që pastron e shëron. Duke u zhytur në pishinat e Lurdit, sa janë ata që kanë zbuluar dhe provuar amësinë e ëmbël të Virgjërës Mari, duke iu afruar asaj për t’iu afruar më mirë Zotit! Në sekuencën Liturgjike të festës së të Lumes Virgjër të Dhimbshme, Maria është nderuar me titullin “Font amoris”, “Burim dashurie”. Nga zemra e Marisë buron, në fakt, një dashuri falas, që ngjall një përgjigje birnore, e thirrur për të përsosur pa pushim. Si çdo nënë, dhe më mirë se çdo nënë, Maria është edukatorja e dashurisë. Për këtë arsye që shumë të sëmurë vijnë këtu, në Lurd, për ta shuar etjen e tyre në këtë “burim dashurie” dhe për ta lënë veten që të udhëhiqen për në burim e vetëm të shpëtimit, që është Djali i saj, Jezusi Shpëtimtar.

Krishti e shpërndan shpëtimin e Vet përmes Sakramenteve dhe, në mënyrë speciale, për personat që vuajnë nga sëmundje ose që janë persona me aftësi të kufizuar, përmes hirit të bashkimit të të sëmurëve për secilin vuajtja gjithmonë është e huaj. Prania e saj është kurrë nuk mund të zbutet. Për këtë arsye është e vështirë ta durojmë atë, edhe më e vështirë - siç kanë bërë disa dëshmitarë të mëdhenj të shenjtërisë së Krishtit - duke e pranuar si pjesë përbërëse të thirrjes së tyre, ose ta pranojnë, sipas shprehjes së Bernardetës, “gjithçka të vuajë në heshtje për t’i pëlqyer Jezusit” që të mund ta themi këtë gjë është e nevojshme të kemi përshkuar një rrugë të gjatë në bashkim me Jezusin. Si konpensim është e mundur që menjëherë të vihemi në duart e mëshirës së Hyjit ashtu si ajo shfaqet përmes hirit të Sakramentit të të sëmurëve. Vetë Bernardeta, gjatë ekzistencës së vet shpesh të shënuar nga sëmundja, e mori këtë Sakrament katër herë. Hiri specifik i këtij Sakramenti ka të bëjë në pranimin e Krishtit mjek. Megjithatë Krishti nuk është mjek sipas mënyrës së botës. Për të na shëruar, ai nuk qëndron jashtë dhimbjes që përjetohet; e lehtëson duke ardhur për të banuar në atë që është goditur nga sëmundja, për ta duruar dhe për ta jetuar me të. Prania e Krishtit vjen për të pridhur izolimin që dhimbja shkakton. Njeriu nuk e mban më i vetëm provën e tij, por, duke qenë gjymtyrë vuajtëse e Krishtit, bëhet sipas Atij që i dhurohet Atit, dhe në Të merr pjesë në lindjen e krijimit të ri.

Pa ndihmën e Zotit, zgjedha e sëmundjes dhe e vuajtjes është tejet e rëndë. Në marrjen e Sakramentit të të sëmurëve, ne nuk dëshirojmë të mbajmë një zgjedhë tjetër përveç asaj të Krishtit, të fortë nga premtimi që Ai na ka bërë, domethënë që “zgjedha ime është e ëmbël e barra ime e lehtë” (Mt 11, 30). Ftoj personat që do të marrin vajimin e të sëmurëve gjatë kësaj Meshe që të hyjnë në këtë lloj shprese.

Koncili II i Vatikanit e ka paraqitur Marinë si figurën në të cilën është përmbledhur krejt misteri i Kishës (krh. LG, 63-65). Ngjarjet e saj personale shfaqin profilin e Kishës, e cila është ftuar të jetë e kujdesshme sa ajo për personat që vuajnë. I drejtoj një përshëndetje të përzemërt pjesëtarëve të shërbimit sanitar dhe infermieristik, ashtu edhe të gjithë personave që, me role dhe detyra të ndryshëm, në spitale e në institucione të tjera, kontribuojnë në përkujdesjen e të sëmurëve me kompetencë dhe bujari. Në mënyrë të ngjashme, personelit të mikpritjes, atyre që mbajnë barrelat dhe atyre që i shoqërojnë të sëmurët, të cilët, kanë ardhur nga të gjitha Dioqezat e Francës dhe nga më larg, punojnë gjatë gjithë vitit afër të sëmurëve që vijnë në shtegtim në Lurdë, desha t’u them se sa i rëndësishëm është shërbimi i tyre. Ata janë krahët e Kishës, shërbëtore e përulur. Desha të inkurajoj në fund atë që, në emër të fesë së tyre, mirëpresin dhe vizitojnë të sëmurët, në veçanti në kapelat të spitaleve, në famulli ose, si këtu, në shenjtërore. Që të mund ta ndieni gjithmonë në këtë mision delikat e të rëndësishëm mbështetjen efikase dhe vëllazërore të bashkësive tuaja! Me këtë rast, përshëndes dhe falënderoj në mënyrë të veçantë vëllezërit e mi në Ipeshkvni, Ipeshkvijtë francez, Ipeshkvijtë e huaj dhe të gjithë meshtarët që shoqërojnë të sëmurët dhe njerëzit e prekur nga dhimbja në botë. Faleminderit për shërbimin tuaj ndaj Zotit që vuan.

Shëbimi i bamirësisë që ju bëni është një shërbim marian. Maria ju beson juve buzëqeshjen e saj, me qëllim të bëheni edhe ju vetë, në besnikërinë ndaj Birit të saj, burim uji të gjallë. Atë që ju bëni e bëni në emër të Kishës, imazhi më i pastër i të cilës është Maria. Lutem që ju të mund t’ia çoni buzëqeshjen e saj të gjithë njerëzve!

Duke përfunduar, dëshiroj t’i bashkohem lutjes së shtegtarëve dhe të sëmurëve dhe të rimarr së bashku me ju një pjesë të lutjes së Marisë për kremtimin e këtij Jubileu:

Meqë ti je buzëqeshja e Hyjit, pasqyrimi i dritës së Krishtit, banesa i Shpirtit Shenjt, meqë ti ke zgjedhur Bernardetën në varfërinë e saj, ti që je ylli i mëngjesit, dera e qiellit dhe krijesa e parë e ngjallur, Zoja jonë e Lurdit, me vëllezërit dhe motrat tona zemrat dhe trupat e të cilëve po vuajnë ne po të lutemi!

Zoti Kryeministër,

të dashur Vëllezër Kardinalë e Ipeshkvij

Autoritete civile dhe politike të pranishëm

Zonja dhe Zotërinj!

Në momentin që po lë - jo pa keqardhje - tokën e Francës, jua di shumë për nder që keni ardhur të më përshëndetni, duke më ofruar kështu mundësinë të shpreh edhe një herë se sa ky udhëtim në vendin tuaj ka mbushur me gëzim zemrën time. Përmes jush, Zoti Kryeministër, përshëndes Zotin President të Republikës dhe të gjithë anëtarët e Qeverisë, ashtu si edhe Autoritetet civile dhe ushtarake, që nuk kanë kursyer përpjekjet për të kontribuar në mbarëvajtjen e këtyre ditëve hiri. Dëshiroj të shpreh mirënjohjen time më të sinqertë Vëllezërve të mi në Ipeshkvni, Kardinalit Vingt- Trois dhe të Imzot Perrier në veçanti, ashtu si edhe të gjithë anëtarëve dhe personelit të Konferencës së Ipeshkvijve në Francë. Është gjë e bukur të gjendesh mes vëllezërish. Falënderoj përzemërsisht edhe Kryetarët e Bashkive edhe Këshillat komunalë të Parisit dhe të Lurdit. Nuk mund të harroj këtu Forcat e Rendit dhe Vullnetarët e panumërt që kanë vënë në dispozicion kohën e tyre dhe aftësitë e tyre. Të gjithë kanë punuar me përkushtim dhe me zell që këto katër ditë qëndrimi në vendin tuaj të kalojnë sa më mirë. Ju falënderoj përzemërsisht.

Udhëtimi im ka qenë si një diptik, paneli i parë i të cilit ka qenë Parisi, qytet që unë e njoj mjaft mirë dhe vend i takimeve të shumëfishta të rëndësishme. Kam pasur mundësinë të kremtoj Eukaristinë në kontekstin prestigjoz të Sheshit të invalidëve. Aty kam takuar një popull të gjallë besimtarësh, krenarë dhe të fortë në fenë e tyre, që kanë ardhur të inkurajojnë me qëllim që të vazhdojnë të vendosur t’i jetojnë mësimet e Krishtit dhe të Kishës së Tij. Kam mundur edhe të kremtoj mbrëmjesoret me meshtarët, me rregulltarët dhe rregulltaret dhe me seminaristët. Kam dashur t’i përforcoj në devotshmërinë e tyre në shërbim të Hyjit dhe të të afërmit. Kam kaluar gjithashtu një moment, shumë të shkurtër, por me të vërtetë të dendur, me të rinjtë në oborrin e kishës së Notre-Dame-it. Entuziasmi dhe dashuria e tyre më ngushëllojnë. Si të mos e kujtoj edhe takimin prestigjoz me botën e kulturës pranë Institutit të Francës dhe Bernardinsët? Siç e dini, unë ngul këmbë se kultura dhe interpretuesit e saj janë një ndërmjetës i priviligjuar në dialogun mes fesë dhe arsyes, mes Hyjit dhe njeriut.

Paneli i dytë i diptikut ka qenë nje vend emblematik, që tërheq dhe lë pa mend çdo besimtar: Lurdi është si një dritë në errësinën e kërkimit tonë të Zotit. Maria ju ka hapur një derë drejt “asaj që është përtej”, që na merr në pyetje dhe na ngadhënjen. Maria, porta caeli! Jam futur në shkollën e saj gjatë këtyre tri ditëve. Papa kishte detyrën të vinte në Lurdë për të kremtuar aty 150-vjetorin e Shfaqjeve. Përpara shpellës së Masabjelës jam lutur për të gjithë ju. Jam lutur për Kishën. Jam lutur për Francën dhe për botën. Dy Eukaristitë e kremtuar në Lurd më kanë lejuar të bashkohem me shtegtarët besimtarë. Duke u bërë njëri prej tyre, kam ndjekur tërësinë e katër etapave të ecjes jubilare, duke vizituar kishën famullitare, pastaj cachot-in dhe shpellën, dhe në fund kapelën e Strehës. Jam lutur me dhe për të sëmurët që vijnë të kërkojnë lehtësim fizik dhe shpresë shpirtërore. Hyji nuk i harron, gjithashtu edhe Kisha. Si çdo besimtar në shtegtim kam dashur të marr pjesë në procesionin “aux flambeaux” dhe në procesionin eukaristik. Ata bëjnë që të ngjiten drejt Hyjit lutje dhe lavde. Lurdi është edhe vendi ku takohen rregullisht Ipeshkvijtë e Francës për t’u lutur së bashku dhe për të kremtuar Eukaristinë, të reflektojnë dhe të shkëmbejnë ide mbi misionet e tyre si barinj. Kam dashur të ndaj me ta bindjen time se kohët janë të favorshme për një rikthim tek Hyji.

Zoti Kryeministër, vëllezër Ipeshkvij dhe miq të dashur, Zoti e bekoftë Francën! Që mbi dheun e saj të mbretërojë harmonia dhe përparimi njerëzor dhe që Kisha të jetë si tharmi në brum për të treguar me dituri dhe pa frikë, sipas detyrës së saj, kush është Hyji! Ka ardhur çasti t’ju lë! Do të kem mundësi të kthehem përsëri në vendin tuaj. Kam dëshirë, një dëshirë që ia besoj Hyjit. Nga Roma do t’ju qëndroj afër dhe kur të jem përpara riprodhimit të Shpellës së Lurdit, që ka më shumë se një shekull që ndodhet në Oborret e Vatikanit, do të mendoj për ju. Zoti ju bekoftë!

titujt kryesorë

webmaster