Mesha e Shenjte ne Josafat Valley — Jerusalem

PREDIKIMI I ATIT TË SHENJTË BENEDIKTI XVI

Josafat Valley — Jerusalem

E martë, 12 maj 2009

Të dashur Vëllezër e Motra ne Zotin,

     “Krishti është ngjallur, alleluia!”. Me këto fjalë ju përshëndes me dashuri të madhe. Falënderoj Patriarkun Fouad Twal për fjalët e tij të mirëseardhjes në emrin tuaj, dhe para se të gjithash shpreh edhe gëzimin tim që jam këtu me ju për të kremtuar këtë Eukaristi, Kisha në Jerusalem. Jemi mbledhur këtu nën malin e Ullinjve, ku Zoti jonë u lut dhe vuajti, ku qau për dashuri të këtij qyteti dhe për dëshirën që ai të mund të njihte “rrugën e paqes” (krh. Lk 19,42), këtu ku ai u kthye tek Ati, duke dhënë bekimin e tij të fundit në tokë apostujve të tij dhe ne. Ta pranojmë sot këtë bekim. Ai ia dhuron ju në mënyrë të veçantë, të dashur vëllezër e motra, që jeni të lidhur në një linjë të pandërprerë me apostujt e parë që takuan Zotin e Ngjallur në ndarjen e bukës, që provuan ardhjen e Shpirtit Shenjt në “dhomën në katin e sipërm”, që u shndërruan nga predikimi i Shën Pjetrit dhe i apostujve të tjerë. Përshëndetjet e mia i shkojnë edhe të gjithë të pranishmëve dhe në mënyrë të veçantë atyre besimtarëve të Tokës së Shenjtë që për arsye të ndryshme nuk kanë mundur të jenë sot me ne.

 Si pasardhës i Shën Pjetrit, kam përshkuar hapat e tij për të shpallur Zotin e Ngjallur në mesin tuaj, për t’ju konfirmuar në besimin e etërve tuaj dhe të thërras mbi ju ngushëllimin që është dhurata e Shpirtit Shenjt Ngushëllues. Duke u gjendur këtu para jush sot, dua të njoh vështirësitë, frustrimin, dhimbjen dhe vuajtjen që shumë nga ju i kanë pësuar si rezultat i konflikteve që kanë rrënuar këto toka, edhe përvojat e hidhura të ndryshimit që shumë nga familjet tuaja kanë njohur dhe - Hyji mos e lejoftë - munden akoma t’i njohin. Shpresoj se prania ime këtu të jetë një shenjë që ju nuk jeni harruar, që prania dhe dëshmia juaj ngulmuese janë në fakt të çmuara në sytë e Hyjit dhe janë pjesë përbërëse e të ardhmes së këtyre tokave. Pikërisht për shkak të rrënjëve tuaja të thella në këto vende, kultura juaj e krishterë e vjetër dhe e fortë, dhe besimi juaj i vazhdueshëm në premtimet e Hyjit, ju të Krishterët e Tokës së Shenjtë, jeni të thirrur të shërbeni jo vetëm si një farë besimi për Kishën Universale, por edhe si farë harmonie, urtësie dhe ekuilibri në jetën e një shoqërie që tradicionalisht ka qenë, dhe vazhdon të jetë, pluraliste, shumëetnike dhe shumëfetarë. 

Në leximin e dytë të sotëm, Apostulli Pal u thotë Kolosianëve: “kërkoni çka është lart, ku gjendet Krishti ndenjur në fron në të djathtën e Hyjit” (Kol 3,1). Këto fjalë tingëllojnë me një forcë të veçantë këtu, nën Oborrin e Gjetsemanit, ku Jezusi ka pranuar kelkun e vuajtjes në bindje të plotë të vullnesës së Atit dhe ku, sipas traditës, ka ndenjur në të djathtë të Atit për të ndërhyrë vazhdimisht për ne, gjymtyrë të trupit të tij. Shën Pali, kumtuesi i madh i shpresës së krishterë, ka njohur vlerën e kësaj shprese, kostoja e tij në vuajtje dhe përndjekje për dashuri të Ungjillit, dhe asnjëherë e lëkundur në bindjen e tij që ngjallja e Krishtit ishte fillimi i krijimit të ri. Ashtu si ai na thotë ne: “Kur të duket Krishti-Jeta juaj, atëherë edhe ju bashkë me Të do të shfaqeni plot lavdi” (Kol 3,4)!

 Thirrja e Palit “kërkoni çka është lart” duhet të vazhdojë të tingëllojë në zemrat tona. Fjalët e tij na tregojnë përmbushjen e vizionit të besimit në atë Jerusalem qiellor ku, sipas profecisë së lashtë, Hyji do të fshijë lotët nga çdo sy dhe do të përgatisë një banket shpëtimi për të gjithë popujt (krh. Is 25,6-8; Vap 21,2-4).

 Kjo është shpresa, ky është vizioni që i shtyn të gjithë ato që duan ta shohin këtë Jerusalem tokësor si një profeci dhe një premtim të atij pajtimi dhe paqeje universale që Hyji e dëshiron për krejt familjen njerëzore. Për fat të keq, nën muret e vetë këtij Qyteti, ne jemi të thirrur të konsiderojmë se sa larg është bota jonë nga përmbushja e profecive dhe premtimeve. Në këtë Qytet të Shenjtë ku jeta ka mundur vdekjen, ku Shpirti është futur si fryti i parë i krijimit të ri, shpresa vazhdon të luftojë dëshpërimin, frustrimi dhe cinizmin, ndërkohë që paqja, që është dhuratë dhe thirrje e Hyjit, vazhdon të jetë e kërcënuar nga egoizmi, konflikti, nga ndarja dhe nga pesha e ofendimeve të kaluara. Për këtë arsye, bashkësia e krishterë në këtë Qytet që ka parë ngjalljen e Krishtit dhe përhapjen e Shpirtit duhet të bëjë të pamundurën për të ruajtur shpresën e dhuruar nga Ungjilli, duke mbajtur para sysh dëshminë e fitores përfundimtare të Krishtit mbi mëkatin dhe mbi vdekjen, duke dëshmuar forcën e faljes dhe duke manifestuar natyrën më të thellë të Kishës si shenjë e sakramentit të një njerëzimi të pajtuar, të përtërirë dhe të bërë një në Krishtin, Adami i ri.

 Të bashkuar nën muret e këtij qyteti, i shenjtë për ndjekësit e tre besimeve të mëdha, si mund të mos i drejtojmë mendimet tona ndaj thirrjes universale të Jerusalemit? E shpallur nga profetët, kjo thirrje shfaqet si një fakt i padiskutueshem, një realitet i pakthyeshëm i bazuar në historinë e ndërlikuar të këtij qyteti dhe të popullit të tij. Hebrenjtë, Myslimanët dhe të Krishterët përshkruajnë së bashku këtë qytet si atëdheun e tyre shpirtëror. Sa duhet akoma të bëjmë për ta kthyer me të vërtetë në “qytetin e paqes” për të gjithë popujt, ku të gjithë mund të vijnë në shtegtim në kërkim të Hyjit, dhe për t’i dëgjuar zërin, “një zë që flet për paqen” (krh. Sir 85,8)!

 Jerusalemi në të vërtetë ka qenë gjithmonë qyteti ku në rrugë tingëllojnë gjuhë të ndryshme, ku gurët janë shkelur nga popuj të çdo race dhe gjuhe, ku muret janë simbol i kujdesit të Hyjit për të gjithë familjen njerëzore. Si një mikrokozmos i botës sonë të globalizuar, ky Qytet, duhet të jetojë thirrjen e tij universale, duhet të jetë një vend që mëson universalitetin, respektin për të tjerët, dialogun dhe mirëkuptimin e ndërsjellë; një vend ku paragjykimi, injoranca dhe frika që i ushqen, të kalohen nga ndershmëria, integriteti dhe kërkimi i paqes. Nuk duhet të ketë vend mes këtyre mureve për mbyllje, diskriminim, dhunë dhe padrejtësi. Besimtarët në një Hyj të vetëm të mëshirshëm-ndahen ato në Hebrenj, të Krishterë ose Myslimanë-duhet të jenë të parët që nxisin këtë kulturë të pajtimit dhe të paqes, sado i ngadaltë të jetë procesi dhe sado e rëndë të jetë pesha e kujtimeve të kaluara.

 Do të doja këtu te përmendja drejtpërdrejtë realitetin e hidhur-që nuk ndalon kurrë së qeni burim shqetësimesh për të gjithë ato që e duan këtë Qytet dhe këtë tokë-të largimit në vitet e fundit të kaq shumë anëtarëve të bashkësisë së krishterë. Edhe pse shumë arsye të kuptueshme çojnë shumë, sidomos te rinjtë, të emigrojnë, ky vendim sjell me vete si pasojë një varfëri të madhe kulturore dhe shpirtërore të qytetit. Dua të përsëris sot atë që kam thënë në raste të tjera: në Tokën e Shenjtë ka vend për të gjithë! Ndërsa i kërkoj autoriteteve të respektojnë dhe të mbështesin praninë e krishterë këtu, dua njëkohësisht t’ju siguroj për solidaritetin, dashurinë dhe mbështetjen e krejt Kishës dhe të Selisë së Shenjtë.

 Të dashur miq, në Ungjillin që sapo kemi dëgjuar, Shën Pjetri dhe Shën Gjoni vrapojnë tek varri bosh, dhe Gjoni, na ka thënë “pa e besoi” (Gjn 20,8), këtu në Tokën e Shenjtë, me sytë e besimit, ju së bashku me udhëtarët nga çdo anë e botës që mbushin kishat dhe shenjtëtoret, jeni të lumtur të shihni vendet e shenjtëruara nga prania e Krishtit, misionit të tij tokësor, mundimeve vdekjes dhe ngjalljes së tij dhe dhuratën e Shpirtit Shenjt. Këtu, ashtu si Shën Tomës apostull, ju është dhënë mundësia “për të prekur” realitetet historike që janë në themel të dëshmimit tonë të besimit në Birin e Hyjit. Lutja ime për ju sot është që të vazhdoni, ditë pas dite, “të shihni e të besoni” në shenjat e provanisë së Hyjit dhe të mëshirës së Tij të pashtershme, “të dëgjoni” me besim dhe shpresë të ripërtrirë fjalët ngushëlluese të predikimit apostolik dhe “të prekni” burimet e hirit në sakramentet dhe të mishëroni për të tjerët dëshminë e tyre për fillimet e reja, lirinë e lindur nga falja, dritën e brendshme dhe paqen që mund të sjellin shpëtim dhe shpresë edhe në realitetet më të errëta njerëzore.

 Në Kishën e Varrit të Shenjtë, udhëtarët e çdo shekulli kanë nderuar gurin që tradita na thotë se ishte në hyrje të varrit të boshatisur. Ta ripërtërijmë aty besimin tonë mbi fitoren e jetës dhe të lutemi derisa çdo “gur i rëndë” i vënë në dyert e zemrave tona, që të bllokojë dorëzimin tonë të plotë në besim, në shpresë dhe në dashurinë për Zotin, të mund të hiqet nga forca e dritës dhe e jetës që nga ai mëngjes i parë i Pashkës shkëlqejnë nga Jerusalemi mbi të gjithë botën.

Krishti u ngjall, alleluia! Ai vërtet u ngjall, alleluia!

titujt kryesorë

webmaster