Mesha e Shenjte

PREDIKIMI I ATIT TË SHENJTË BENEDIKTI XVI

Sheshi i Grazhdit - Betlehem

E mërkurë, 13 maj 2009

Të dashur vëllezër e motra në Krishtin,

     falënderoj Hyjin e Gjithëpushtetshëm që më ka dhënë hirin për të ardhur në Betlehem, jo vetëm për të nderuar vendin ku Krishti ka lindur, por edhe për të qenë afër jush, vëllezër e motra në besim, në këto Territore Palestineze. I jam mirënjohës Patriarkut Fauad Twal për ndjenjat që ka shprehur në emrin tuaj, dhe përshëndes me ngrohtësi bashkëvëllezërit Ipeshkvij dhe të gjithë priftërinjtë, rregulltarët dhe besimtarët laik që lodhen çdo ditë për të konfirmuar këtë Kishë lokale në besim, në shpresë dhe në dashuri. Zemra ime i drejtohet në mënyrë të veçantë shtegtarëve që vijnë nga Gaza për shkak të luftës: ju kërkoj t’ua dërgoni familjeve dhe bashkësive tuaja përqafimin tim të ngrohtë, ngushllimet e mia për humbjet, për fatkeqësitë dhe për vuajtjet që ju është dashur të duroni. Të jeni të sigurt për solidaritetin tim me ju në veprën e madhe të ndërtimit që tani ju qëndron përpara dhe për lutjet e mia që embargoja të hiqet shpejt.

 “Mos kini frikë! Ja unë po ju sjell një lajm të mirë... sot në qytet të Davidit ju lindi Shëlbuesi” (Lk 2,10-11). Mesazhi i ardhjes së Krishtit, i ardhur nga qielli nëpërmjet zërit të engjëjve, “gëzim të madh për tërë popullin” (Lk 2,10). Ky mesazh gëzimi shpall se Mesia, Biri i Hyjit dhe biri i Davidit, ka lindur “për ju”, për ty e për mua, dhe për të gjithë burrat e gratë të çdo kohe dhe vendi. Në planin e Hyjit, Betlehemi, “i vogël ndër qytetet princërore e Judës” (Mik 5,1) është bërë një vend gëzimi të pavdekshëm: vendi ku, në përmbushjen e kohëve, Hyji ka zgjedhur për t’u bërë njeri, për të mbyllur mbretërinë e gjatë të mëkatit dhe të vdekjes dhe për t’i sjellë jetë të re dhe të pasur një bote që ishtë bërë e vjetër, e lodhur dhe e dëshpëruar.

Për burrat dhe gratë e çdo vendi, Betlehemi është i lidhur me mesazhin e gëzueshëm të lindjes, të përtëritjes, të dritës dhe të lirisë. Dhe megjithatë këtu, në mesin tonë, sa larg nga përmbushja na duket ky premtim! Sa i largët duket ajo Mbretëri e gjerë e paqes, e sigurisë, e drejtësisë dhe e integritetit, që Isaia profet kishte shpallur, sipas asaj që kemi dëgjuar në leximin e parë (krh. Is 9,7) dhe që e shpallim si të themeluar në mënyrë përfundimtare me ardhjen e Jezu Krishtit, Mesi dhe Mbret!

 Nga dita e lindjes së Tij, Jezusi ka qenë “shenjë të cilës njerëzit do t’i kundërshtojnë” (Lk 2,34) dhe vazhdon të jetë i tillë edhe sot. Zoti i ushtrive, “zanafilla e tij prej kohëve të hershme, prej ditëve të amshimit” (Mik 5,2), donte të inaguronte Mbretërinë e tij duke lindur në këtë qytet të vogël, duke hyrë në botën tonë në heshtje dhe në përvujtëri në një shpellë, duke qëndruar i shtrirë, si një fëmijë në nevojë për çdo gjë, në një grazhd. Këtu në Betlehem, në mes të çdo lloj kontradite, gurët vazhdojnë të thërrasin këtë “lajm të mirë”, mesazhin e shëlbimit që ky qytet, mbi çdo tjetër, është thirrur t’ia shpallë gjithë botës. Këtu në fakt, në një mënyrë që tejkalon të gjitha shpresat dhe pritshmëritë njerëzore, Hyji është treguar besnik ndaj premtimet e tija. Në lindjen e Birit të tij, ai ka shfaqur ardhjen e një mbretërie dashurie: një dashuri hyjnore që përkulet për të sjellë shërim dhe për të na lartësuar; një dashuri që shpallet në përultësi dhe në dobësinë e kryqit, por triumfon në ngjalljen në një jetë të re. Krishti ka sjell një mbretëri që nuk është e kësaj bote, por është një mbretëri e aftë ta ndryshojë këtë botë, sepse ka fuqi t’i ndryshojë zemrat, t’i ndriçojë mendjet dhe t’i forcojë vullnetet. Në marrjen e mishit tonë, me të gjitha dobësitë e tij, dhe shpërfytyrimin me fuqinë e Shpirtit të tij, Jezusi na ka thirrur të jemi dëshmitarë të fitores së tij mbi mëkatin dhe mbi vdekjen. Dhe kjo është ajo që mesazhi i Betlehemit na thërret të jemi: dëshmitarë të triumfit të dashurisë së Hyjit mbi urrejtjen, mbi egoizmin, mbi frikën dhe mbi inatin që paralizon marrëdhëniet njerëzore dhe krijon ndarje mes vëllezërve që duhet të jetojnë së bashku, shkatërrime aty ku njerëzit duhet të ndërtojnë, dëshpërim aty ku shpresa duhet të lulëzojë!

 “Kemi qenë shëlbuar, por në shpresë” thotë Pali apostull (Rom 8,24). Dhe pohon me realizëm të madh se krijimi vazhdon të ofshajë në dhimbje, edhe pse ne, që kemi marrë frytet e para të Shpirtit, presim me durim përmbushjen e shpengimit (krh. Rom 8,22-24). Në leximin e dytë të sotëm, Pali sjell nga Mishërimi një mësim që mund t’i aplikohet në mënyrë të veçantë vuajtjeve që ju, të zgjedhurit e Hyjit në Betlehem, jeni duke provuar: “vërtet u duk hiri i Hyjit që u sjell shëlbimin të gjithë njerëzve. Ai na mëson t’i biem mohit pabesimit dhe dëshirave të shekullit për të jetuar në këtë botë urtisht, drejtësisht dhe përshpirtërisht, duke pritur shpresën e lume dhe Ardhjen e lavdisë së të madhit Hyj dhe Shëlbuesit tonë, Jezu Krishtit” (Tit 2, 11-13)

 A nuk janë ndoshta këto virtytet që u kërkohen burrave dhe grave që jetojnë në shpresë? Në radhë të parë, shndërrimi i vazhdueshëm në Krishtin që pasqyrohet jo vetëm në veprimet tona, por edhe në mënyrën tonë të arsyetimit: guximi për të braktisur linja mendimesh, veprimesh dhe reagimesh të pafrytshme dhe sterile. Kultura e një mënyre të menduarit paqësor e bazuar mbi drejtësinë, respektin e të drejtave dhe detyrave të gjithëve, dhe angazhimi për të bashkëpunuar për të mirën e përbashkët. Dhe pastaj këmbëngulja, këmbëngulje në të mirë dhe në refuzimin e të keqes. Këtu në Betlehem u kërkohet apostujve të Krishtit një këmbëngulje e veçantë: këmbëngulja për të dëshmuar besnikërisht hirin e Hyjit të shfaqur këtu në lindjen e Birit të tij, lajmi i mirë i paqes së tij që zbriti nga qielli për të jetuar në tokë.

 “Mos kini frikë!”. Ky është mesazhi që pasardhësi i Shën Pjetrit dëshiron t’jua jap sot, duke i bërë jehonë mesazhit të engjëjve dhe dorëzimit që i dashuri Papa Gjon Pali II ju ka lënë në vitin e Jubileut të Madh të lindjes së Krishtit. Mbështetuni në lutjen dhe në solidaritetin e vëllezërve dhe motrave tuaja të Kishës universale, dhe përpiquni me nisma konkrete të konsolidoni praninë tuaj dhe të ofroni mundësi të reja atyre që janë të tunduar të ikin. Jini një urë dialogu dhe bashkëpunimi ndërtues në ndërtimin e një kulture paqeje që të kalojë ngecjen aktuale të frikës, të agresionit dhe të frustrimit. Ndërtoni Kishat tuaja lokale duke i bërë ato laboratore dialogu, tolerance dhe shprese, ashtu si edhe solidariteti dhe dashurie paqësore.

 Mbi çdo gjë, jini dëshmitarë të fuqisë së jetës, të jetës së re të dhuruar nga Krishti i ngjallur, të asaj jete që mund të ndriçojë dhe të transformojë edhe situatat njerëzore më të errëta dhe më të dëshpëruara. Toka juaj nuk ka nevojë vetëm për struktura të reja ekonomike dhe politike, por në mënyrë më të rëndësishme-mund të themi-ka nevojë për një infrastrukturë të re “shpirtërore”, të aftë të nxisë energjitë e të gjithë burrave dhe grave vullnetmirë në shërbim të edukimit, të zhvillimit dhe të nxitjes së të mirës së përbashkët. Keni burimet njerëzore për të ndërtuar kulturën e paqes dhe të respektit të ndërsjellë që mund të garantojnë një të ardhme më të mirë për fëmijët tuaj. Kjo ndërmarrje fisnike ju pret. Mos kini frikë!

 Bazilika e lashtë e Lindjes së Krishtit, e provuar nga erërat e historisë dhe nga pesha e shekujve, qëndron përpara nesh si dëshmitar i besimit që qëndron dhe triumfon mbi botën (krh. 1 Gjn 5,4). Asnjë vizitor i Betlehemit nuk mund të mos vërë re që gjatë shekujve dera e madhe që na çon në shtëpinë e Hyjit është bërë gjithmonë e më e vogël. Të lutemi sot me qëllim që, me hirin e Hyjit dhe me angazhimin tonë, dera që na çon në misterin e banesës së Hyjit mes njerëzve, tempullin e bashkimit tonë në dashurinë e tij, dhe hershimi i një bote me paqe dhe gëzim të përjetshëm, të hapet gjithmonë e më shumë për të pritur çdo zemër njerëzore dhe ta përtërijë e ta shndërrojë atë. Në këtë mënyrë, Betlehemi do të vazhdojë t’i bëjë jehonë mesazhit të besuar barinjve, ne, dhe njerëzimit: “Lavdi Hyjit në lartësinë e qiellit dhe paqë njerëzve në tokë, që ai do!” Amen.

titujt kryesorë

webmaster