Mesha e Shenjte

Homelia e Atit te Shenjte Benedikti XVI

Sheshi i Hambareve - Floriana, e diel, 18 prill 2010

Të dashur Vëllezër e Motra në Jezu Krishtin,

“Maħbubin uliedi [Bijtë dhe bijat e mi të dashur!],

Jam shumë i kënaqur që sot jam këtu me ju të gjithë, para kishës së bukur të Shën Publit për të kremtuar misterin e madh të dashurisë së Hyjit, që shprehet në Eukaristinë e Shenjtë. Në këtë kohë, gëzimi i periudhës së Pashkës i mbush zemrat tona, sepse jemi duke kremtuar fitoren e Krishtit, fitoren e jetës mbi mëkatin dhe mbi vdekjen. Është një gëzim që i shndërron jetët tona dhe na mbush me shpresë në plotësimin e premtimeve të Hyjit. Krishti u ngjall, aleluja!

Përshëndes Presidentin e Republikës dhe Zonjën Abela, Autoritetet civile të këtij Kombi të dashur dhe gjithë popullin e Maltës e të Gozos. Falënderoj Arqipeshkvin Cremona për fjalët e përzemërta dhe përshëndes edhe Ipeshkvin Grech dhe Ipeshkvin Depasquale, Arqipeshkvin Mercieca, Ipeshkvin Cauchi dhe Ipeshkvijtë e tjerë e meshtarët e pranishëm, ashtu sikurse besimtarët e krishterë të Kishës që është në Maltë e në Gozo. Që prej mbërritjes sime mbrëmë ndjeva të njëjtën mikpritje të ngrohtë që paraardhësit tuaj i kanë bërë Palit apostull në vitin 60.

Shumë udhëtarë kanë zbarkuar këtu gjatë historisë suaj. Pasuria dhe larmia e kulturës malteze është një shenjë se populli juaj ka përfituar shumë prej shkëmbimit të dhuratave dhe mikpritjes së udhëtarëve të ardhur prej detit. Dhe është domethënës fakti që ju keni ditur da dalloni të mirës në atë që ata ju kanë thënë.

Ju nxis që të vazhdoni të bëni kështu. Jo gjithçka që bota sot propozon meriton të pranohet prej maltezëve. Shumë zëra mundohen të na bindin që ta lëmë mënjanë besimin tonë në Hyjin e në Kishën e tij dhe t’i zgjedhim vetë vlerat dhe besimet të cilat duam t’i vëmë në jetë. Na thonë se nuk kemi nevojë për Hyjin dhe për Kishën. Nëse jemi të tunduar t’u besojmë atyre, duhet të kujtojmë episodin e Ungjillit të sotëm, kur nxënësit, të gjithë peshkatarë ekspertë, u lodhën gjithë natën, por nuk zunë asnjë peshk. Pastaj, kur Jezusi u shfaq në breg, u tregoi atyre se ku duhej të peshkonin dhe kështu zunë aq shumë peshq, sa mezi arritën t’i tërhiqnin rrjetat. Kur ishin vetëm përpjekjet e tyre ishin të pafrytshme; kur Jezusi u qëndroi pranë, zunë një sasi të madhe peshqish. Vëllezërit e motrat e mia të dashura, nëse e vëmë besimin tonë në Zotin dhe ndjekim mësimet e tij, gjithmonë do të kemi fryte të shumta.

 Leximi i parë i Meshës së sotme është një lexim që e di se ju pëlqen ta dëgjoni: tregimi i anijethyerjes së Palit në bregun e Maltës dhe mikpritja e ngrohtë që i bën atij popullsia e këtyre ishujve. Ekuipazhi, për të mbijetuar, u detyruan ta hidhte ngarkesën në det: pajisjet e barkës dhe grurin që ishte mjeti i tyre i vetëm i jetesës. Pali i nxiti që ta mbështesnin besimin e tyre vetëm në Hyjin, ndërsa barka tundej prej dallgëve. Edhe ne duhet ta mbështesim besimin tonë vetëm në Të. Jemi të tunduar të mendojmë se teknologjia e sotme e përparuar mund t’i përgjigjet çdo dëshire tonë dhe të na shpëtojë prej rreziqeve që na sulmojnë. Por nuk është kështu. Në çdo moment të jetës sonë varemi krejtësisht prej Hyjit, në të cilin jetojmë e veprojmë. Vetëm ai mund të na mbrojë prej së keqes, vetëm ai mund të na udhëheqë mes stuhive të jetës dhe vetëm ai mund të na çojë në një port të sigurt, sikurse ka bërë me Palin dhe me shokët e tij, në brigjet e Maltës. Ata bënë atë që Pali i nxiti të bënin dhe kështu “të gjithë dolën në tokë shëndoshë e mirë” (Vap 27,44).

 Më shumë se çdo ngarkesë që mund të bartim me vete – në kuptimin e realizimeve tona njerëzore, të pronësive tona, të teknologjisë sonë – është marrëdhënia jonë me Zotin ajo që na e jep çelësin e lumturisë sonë dhe të realizimit tonë njerëzor. Ai na thërret në një realizim dashurie. Kushtojini vëmendje pyetjes që për tri herë ai i drejton Pjetrit në breg të liqenit: “Simon, biri i Gjonit, a më do ti mua?”. Në bazë të përgjigjes pohuese të Pjetrit, Jezusi i beson një detyrë, detyrën për të peshkuar grigjën e tij. Këtu shohim themelin e çdo shërbese baritore në Kishë. Është dashuria jonë për Zotin që duhet të plazmojë çdo aspekt të predikimit dhe të mësimit tonë, të kremtimit të sakramenteve dhe të kujdesit tonë për Popullin e Zotit. Është dashuria jonë për Zotin që na nxit t’i duam ata që Ai i do, dhe ta pranojmë me gjithë qejf detyrën për t’ua komunikuar dashurinë e tij atyre të cilëve u shërbejmë. Gjatë mundimeve të Zotit, Pjetri e ka mohuar atë tri herë. Tani, pas Ngjalljes, Jezusi e fton tri herë që ta deklarojë dashurinë e tij, duke ofruar në këtë mënyrë shpëtimin e faljen, dhe në të njëjtën kohë duke i besuar misionin e vet. Peshkimi i mrekullueshëm kishte theksuar varësinë e apostujve prej Hyjit për suksesin e projekteve të tyre tokësore. Dialogu mes Pjetrit dhe Jezusit ka theksuar nevojën e zemërdhembshurisë hyjnore për të shëruar plagët e tyre shpirtërore, plagët e mëkatit. Në çdo fushë të jetës sonë kemi nevojë për ndihmën e hirit të Hyjit. Me të mund të bëjmë çdo gjë: pa të nuk mund të bëjmë asgjë.

 I njohim prej Ungjillit të Shën Markut shenjat që i shoqërojnë ata që e kanë vënë besimin e tyre në Jezusin: do të marrin në duar gjarpërinj dhe kjo gjë nuk do t’i dëmtojë; do të shtrijnë duart mbi të sëmurët dhe këta do të shërohen (krh. Mk 16,18). Këta shenja i kanë njohur edhe paraardhësit tuaj, kur Pali erdhi mes tyre. Një gjarpër u ngjit në dorën e tij, por ai thjeshtë e shkundi dhe e hodhi në zjarr dhe nuk i ndodhi asnjë e keqe. Palin e çuan të shihte të atin e Publit, “kryetari” i ishullit, dhe pasi u lut dhe i shtriu duart mbi të, e shëroi prej etheve. Ndër të gjitha dhuratat që kishin mbërritur në këto brigje gjatë historisë së popullit tuaj, ajo e Palit ka qenë më e madhja ndër të gjitha, dhe është meritë e juaja që ajo është pranuar menjëherë dhe është ruajtur. Għożżu l-fidi u l-valuri li takom l’Appostlu Missierkom San Pavl [Qëndroni në fenë dhe në vlerat që ju janë përçuar prej atit tuaj, Shën Palit apostull]. Vazhdoni ta eksploroni pasurinë dhe thellësinë e dhuratës së Palit dhe kujdesuni që t’ua dorëzoni jo vetëm bijve tuaj, por edhe të gjithë atyre që takoni sot. Çdo vizitor i Maltës do të duhej të prekej prej devotshmërisë së popullit të saj, prej fesë drithëruese që shfaqet në kremtimet e ditëve të festave, prej bukurisë së kishave dhe të shenjtëroreve të saj. Por ajo dhuratë ka nevojë që të bashkëndahet me të tjerët, ka nevojë që të shprehet. Sikurse i mësoi Moisiu popullit të Izraelit, urdhërimet e Zotit “mbaji gjithmonë në zemër. Ua përsërit fëmijëve të tu! Fol për to kur të jesh në shtëpi e kur të jesh duke udhëtuar; kur të biesh në shtrojë e kur të ngrihesh nga shtroja” (Lp 6,6-7). Kjo është kuptuar mirë prej shenjtit të parë të Maltës, Dun Ġorģ Preca. Vepra e tij e palodhur e katekezës, duke i frymëzuar të rinjtë dhe të moshuarit me një dashuri për doktrinën e krishterë dhe një devotshmëri të thellë ndaj Fjalës së mishëruar, është bërë një shembull që ju nxis ta ruani. Mos harroni se shkëmbimi i të mirave mes këtyre ishujve dhe pjesës tjetër të botës është një proces me dy rrugë. Atë që merrni, vlerësojeni me kujdes, dhe atë vlerë që keni të dini ta bashkëndani me të tjerët.

 Dëshiroj t’u drejtoj një fjalë të veçantë meshtarëve këtu të pranishëm në këtë vit kushtuar kremtimit të dhuratës së madhe të meshtarisë. Dun Ġorģ Preca ishte një prift me një përvujtëri, mirësi, butësi dhe zemërgjerësi të jashtëzakonshme, i cili thellësisht i ishte kushtuar lutjes dhe plot pasion kumtonte të vërtetat e ungjillit. Merreni atë si model dhe frymëzim për ju, ndërsa përmbushni misionin që keni marrë për të kullotur grigjën e Zotit. Kujtojeni edhe pyetjen që Zoti i Ngjallur i ka drejtuar tri herë Pjetrit: “A më do ti mua?”. Kjo është pyetja që ai ia drejton secilit prej jush. A e doni? A dëshironi t’i shërbeni duke ia dhuruar Atij jetën tuaj? A dëshironi t’i bëni të tjerët që ta njohin e ta duan Atë? Së bashku me Pjetrin le të keni guximin të përgjigjeni: “Po, Zotëri, ti e di se të dua” dhe pranojeni me zemër mirënjohëse detyrën e shkëlqyer që Ai ju ka dorëzuar. Misioni besuar meshtarëve është vërtet një shërbim ndaj gëzimit, ndaj lavdisë së Hyjit që dëshiron të hyjë në botë (krh. Homelia, 24 prill 2005).

 Duke vështruar tani përreth meje turmën e madhe të mbledhur këtu në Floriana për kremtimin e eukaristisë, më vjen në mendje skena e përshkruar në leximin e dytë të sotëm, në të cilin mijëra e mijëra vetë i bashkuan zërat e tyre në një himn të madh lavdie: “Atij që rri në fron dhe Qengjit: bekim, nder e pushtet në shekuj të shekujve” (Zb 5,13). 

Vazhdoni ta këndoni këtë himn, në lavd të Zotit të ngjallur dhe si falënderim për dhuratat e tij të shumta. Me fjalët e Shën Palit, Apostullit të Maltës, po e përfundoj nxitjen time drejtuar sot juve: “L-imħabba tiegħi tkun magħkom ilkoll fi Kristu Ġesù” [“Ju dua të gjithëve në Jezu Krishtin”] (1 Kor 16,24).

 Ikun imfaħħar Ġesù Kristu! [Qoftë lëvduar Jezu Krishti!].

titujt kryesorë

webmaster