MESHA E SHENJTË

HOMELIA E ATIT TË SHENJTË

Aeroporti Turany i Bernos

E diel, 27 shtator 2009

Të dashur vëllezër e motra!

 “Ejani te unë të gjithë ju që jeni të lodhur prej barrës së rëndë e unë do t’ju çlodh” (Mt 11,28). Jezusi e fton çdo nxënës të vetin të rrijë me Të, të gjejë ngushëllim, mbështetje e  çlodhje në Të. Ftesën ia drejton në veçanti Asamblesë sonë liturgjike, që sheh të mbledhur në mënyrë ideale, bashkë me Pasardhësin e Pjetrit, tërë Bashkësinë tuaj kishtare. Të gjithëve dhe secilit i drejtohet përshëndetja ime: në radhë të parë Ipeshkvit të Bernos – të cilit i jam mirënjohës edhe për fjalët e përzemërta që më drejtoi në fillim të Meshës – Zotërinjve Kardinalë dhe Ipeshkvinjve të tjerë të pranishëm. Përshëndes meshtarët, diakonët, seminaristët, rregulltarët e rregulltaret, katekistët dhe vepruesit baritorë, të rinjtë dhe familjet e shumta. U drejtoj një mendim plot respekt Autoriteteve civile dhe ushtarake, në mënyrë të veçantë Presidentit të Republikës e bashkëshortes së tij të nderuar, Kryetarit të Bashkisë së qytetit të Bernos dhe Presidentit të Krahinës së Moravisë së Jugut, tokë e pasur me histori, veprimtari kulturore, industri e tregti. Gjithashtu, dua të përshëndes përzemërsisht shtegtarët që vijnë nga e gjithë krahina e Moravisë dhe nga dioqezat e Sllovakisë, Polonisë, Austrisë dhe Gjermanisë.

 Të dashur miq, për karakterin që ka Asambleja e sotme liturgjike, e kam bashkëndarë me gjithë qejf zgjedhjen, të cilën e përmendi Ipeshkvi juaj, për të intonuar leximet biblike të Meshës së Shenjtë sipas temës së shpresës: e kam bashkëndarë atë duke menduar qoftë për popullin e këtij vendi të dashur, qoftë për Europën dhe tërë njerëzimin, që është i etur për diçka në të cilën ta mbështesë fort të ardhmen e vet. Në Enciklikën time të dytë – Spe salvi –, kam theksuar se e vetmja shpresë “e sigurtë” dhe “e besueshme” (krh. nr. 1) bazohet në Hyjin. Përvoja e historisë tregon se në çfarë absurditetesh mbërrin njeriu kur e përjashton Hyjin prej horizontit të zgjedhjeve e veprimeve të tij, dhe se si nuk është e lehtë të ndërtohet një shoqëri e frymëzuar prej vlerave të të mirës, të drejtësisë dhe të vëllazërisë, sepse qenia njerëzore është e lirë dhe liria e tij mbetet e brishtë. Kështu, liria duhet të rifitohet vazhdimisht për t ëmirën dhe kërkimi aspak i lehtë i “sistemeve të drejta për gjërat njerëzore” është një detyrë që u takon të gjitha brezave (krh. ibid., 24-25). Ja se përse, të dashur miq, jemi këtu para së gjithash në dëgjim, në dëgjim të një fjale që na tregon rrugën që çon në shpresë; madje, jemi në dëgjim të Fjalës që është e vetmja që mund të na japë një shpresë të qëndrueshme, sepse është Fjalë e Zotit.

 Në Leximin e parë (Is 61,1-3a), Profeti paraqitet i pajisur me misionin për t’u shpallur të gjithë të vuajturve e të varfërve lirimin, ngushëllimin, gëzimin. Këtë tekst Jezusi e ka marrë dhe e ka bërë të vetin në predikimin e vet. Madje, ka thënë shprehimisht se premtimi i profetit është plotësuar në Të (krh. Lk 4,16-21). Është realizuar plotësisht kur, duke vdekur në kryq e duke u ngjallur prej të vdekurve, na ka liruar prej skllavërisë së egoizmit e të të keqes, të mëkatit e të vdekjes. Dhe kjo është shpallja e shëlbimit, e hershme dhe gjithmonë e re, që Kisha e kumton brez pas brezi: Krishti i kryqëzuar dhe i ngjallur, Shpresa e njerëzimit!

 Kjo fjalë e shëlbimit jehon me forcë edhe sot, në Asamblenë tonë liturgjike. Jezusi ju drejtohet me dashuri juve, bij e bija të kësaj toke të bekuar, në të cilën prej më se një mijë vjetësh është përhapur fara e Ungjillit. Vendi juaj, sikurse kombe të tjera, është duke jetuar një gjendje kulturore që shpesh përfaqëson një sfidë rrënjësore për fenë dhe, prandaj, edhe për shpresën. Në të vërtetë, qoftë feja, qoftë shpresa, në epokën moderne, kanë pësuar një “zhvendosje”, sepse janë vendosur në planin privat e ultratokësor, ndërsa në jetën konkrete e publike është afirmuar besimi në përparimin shkencor e ekonomik (krh. Spe salvi, 17). E dimë të gjithë se ky përparim është i dyshimtë: hap mundësi të të mirës si dhe perspektiva negative. Zhvillimet teknike dhe përmirësimet e strukturave shoqërore janë të rëndësishme e sigurisht të nevojshme, por nuk mjaftojnë të garantohet mirëqenia morale e shoqërisë (krh. ibid., 24). Njeriu ka nevojë të lirohet prej shtypjeve materiale, por duhet të shpëtojë, edhe më thellësisht, prej të këqijave që e mundojnë shpirtin. E kush mund ta shpëtojë atë nëse jo Hyji, që është Dashuri dhe e ka zbuluar fytyrën e vet si Atë i gjithëpushtetshëm e i mëshirshëm në Jezu Krishtin? Shpresa jonë e patundur, pra, është Krishti: në Të, Hyji na ka dashur deri në fund dhe na ka dhënë jetën në begati (krh. Gjn 10,10), atë jetë që çdo person, nganjëherë edhe në mënyrë të pavetëdijshme, dëshiron që ta ketë.

 “Ejani te unë të gjithë ju që jeni të lodhur prej barrës së rëndë e unë do t’ju çlodh”. Këto fjalë të Jezusit, të shkruara me shkronja të mëdha mbi derën e Katedrales suaj të Bernos, Ai ia drejton tani secilit prej nesh dhe shton: “Pranoni t’ju mësoj unë që jam zemërbutë e i përvuajtur. Kështu do të gjeni pushim për shpirtrat tuaj” (Mt 11,29-30). A mund të rrimë mospërfillës para dashurisë së tij? Këtu, sikurse edhe gjetiu, në shekujt e kaluar shumë njerëz kanë vuajtur për t’i qëndruar besnikë Ungjillit dhe nuk e kanë humbur shpresën; shumë janë flijuar për t’i ridhënë dinjitetin njeriut dhe lirinë popujve, duke gjetur në bashkimin bujar me Krishtin forcën për të ndërtuar një njerëzim të ri. E megjithatë, në shoqërinë aktuale, ku shumë forma të varfërisë lindin prej izolimit, prej të mos qenit të dashur, prej mospranimit të Hyjit dhe prej një mbylljeje zanafillore tragjike të njeriut që mendon se mund t’i mjaftojë vetvetes, ose se është vetëm një fakt pa domethënie e kalimtar; në këtë botë tonën që është e tjetërsuar “kur u besohet projekteve vetëm njerëzore” (krh. Caritas in veritate, 53), vetëm krishti mund të jetë shpresa jonë e sigurtë. Kjo është shpallja që ne të krishterët jemi të thirrur ta përhapim çdo ditë, me dëshminë tonë.

 Shpalleni ju, të dashur meshtarë, duke mbetur të lidhur ngushtë me Jezusin dhe duke ushtruar me entuziazëm shërbesën tuaj, të sigurtë se asgjë nuk mund t’u mungojë atyre që i besohen Atij. Dëshmojeni Krishtin ju, të dashur rregulltarë e rregulltare, me praktikimin e gëzueshëm dhe koherent të këshillave ungjillore, duke treguar se cili është atdheu ynë i vërtetë: Qielli. Dhe ju, të dashur besimtarë laikë të rinj e të rritur, ju, të dashura familje, mbështetini mbi fenë në Krishtin projektet tuaja familjare, të punës, të shkollës, dhe veprimtaritë e çdo fushe të shoqërisë. Jezusi nuk i braktis kurrë miqtë e vet. Ai siguron ndihmën e vet, sepse asgjë nuk është e mundur të bëjmë pa Të, por, në të njëjtën kohë, i kërkon secilit që të angazhohet personalisht për ta përhapur mesazhin e vet unviersal të dashurisë dhe të paqes. Le t’ju nxisë shembulli i shenjtërve Ciril e Metod, Pajtorë kryesorë të Moravisë, që kanë ungjillëzuar popujt sllavë, dhe shembulli i shenjtërve Pjetër e Pal, të cilëve u është kushtuar Katedralja juaj. Shikojeni dëshminë e ndritshme të shenjtes Zdislava, nënë familjeje, e pasur me vepra feje e mëshire; atë të shën Gjon Sarkanderit, meshtar e martir; atë të shën Klement Maria Hofbauer, meshtar e rregulltar, i lindur në këtë Dioqezë, dhe i kanonizuar 100 vjet më parë, si dhe atë të të lumes Restitutta Kafkova, rregulltare e lindur në Berno dhe e vrarë prej nazistëve në Vjenë. Ju shoqëroftë e ju ruajtë Zoja e Bekuar, Nëna e Krishtit, Shpresës sonë. Amen!

titujt kryesorë

webmaster