|
|
||
        |
||
|
Nuk është e mundur të vazhdojmë që ta pranojmë luksin dhe shpërdorimin |
||
|
|
Fjalim i Benediktit XVI në FAO “Nuk është e mundur të vazhdojmë që ta pranojmë luksin dhe shpërdorimin”
Papa Benedikti XVI duke vizituar, të hënë më 16 nëntor 2009, selinë e FAO-s në Romë në rastin e hapjes së Takimit Bitëror mbi sigurimin ushqimor (Romë, 16-18 nëntor 2009), bërë fjalimin që vijon:
Zotëri President, Zonja dhe Zotërinj! 1. E pranova me kënaqësi të madhe ftesën e Zotëri Jacques Diouf, Drejtor i Përgjithshëm i FAO-s, për të marrë fjalën në seksionin e hapjes së këtij Takimi të nivelit të lartë Botëror mbi Sigurinë Ushqimore. E përshëndes përzemërsisht dhe e falënderoj për fjalët e tij të sjellshme të mikpritjes. Përshëndes Autoritetet e larta të pranishme dhe të gjithë pjesëmarrësit. Dëshiroj të përsëris – në vazhdimësi me Paraardhësit e mi të nderuar Pali VI dhe Gjon Pali II – vlerësimin për veprimin e FAO-s, të cilin Kisha Katolike dhe Selia e Shenjtë e shikojnë me vëmendje e interes për shërbimin e përditshëm të atyre që punojnë në të. Falë veprës suaj bujare, të përmbledhur në moton Fiat Panis, zhvillimi i bujqësisë dhe siguria ushqimore mbeten objektivat parësorë të veprimit politik ndërkombëtar. Dhe jam i sigurtë se ky shpirt do t’i orientojë vendimet e këtij Takimi, ashtu si edhe ato që do të merren me qëllimin e përbashkët për ta fituar sa më shpejt luftën ndaj urisë dhe ndaj të kequshqyerit në botë. 2. Bashkësia ndërkombëtare në këta vjet është duke përballuar një krizë të rëndë ekonomiko-financiare. Statistikat dëshmojnë për një rritje dramatike të numrit të atyre që vuajnë prej urisë dhe në këtë ndihmojnë ngritja e çmimeve të prodhimeve ushqimore, pakësimi i mundësive ekonomike të popullsive më të varfëra, mundësia e kufizuar për të përdorur tregun dhe ushqimet. E gjithë kjo ndërsa përforcohet e dhëna se toka mund t’i ushqejë në mënyrë të mjaftueshme të gjithë banorët e saj. Në të vërtetë, megjithëse në disa rajone vazhdojnë nivelet e ulta të prodhimit bujqësor edhe për shkak të ndryshimeve klimatike, globalisht ky prodhim është i mjaftueshëm për të plotësuar si kërkesën aktuale, ashtu edhe atë të parashikueshme në të ardhmen. Këto të dhëna tregojnë mungesën e një marrëdhënieje shkak-pasojë mes rritjes së popullsisë dhe urisë, dhe kjo provohet edhe më tej prej shkatërrimit të turpshëm të prodhimeve ushqimore në funksion të fitimit ekonomik. Në Enciklikën Caritas in veritate kam vënë në dukje se “uria nuk varet aq prej mangësisë materiale, por prej mangësisë së burimeve shoqrore, më e rëndësishmja ndër të cilat ka natyrë institucionale. Pra, mungon një sistem institucionesh ekonomike në gjendje qoftë për të garantuar mundësinë e ushqimit dhe të ujit të rregullt e të përshtatshme..., qoftë për të përballuar kërkesat e lidhura me nevojat parësore dhe me emergjencat e krizave të vërteta ushqimore...”. Dhe kam shtuar: “Problemi i pasigurisë ushqimore duhet përballuar në një perspektivë afatgjatë, duke i shmangur shkaqet strukturale që e shkaktojnë dhe duke nxitur zhvillimin bujqësor të vendeve më të varfëra nëpërmjet investimeve në infrastruktura rurale, në sisteme ujitjeje, në transporte, në organizime të tregjeve, në formim e përhapje të teknikave bujqësore të përshtatshme, pra të afta t’i përballojnë sa më mirë burimet njerëzore, natyrore e socio-ekonomike më të mundshme në nivel lokal, në mënyrë që të garantojnë një ruajtje të tyre edhe afatgjatë” (nr. 27). Në këtë kontekst, është e nevojshme t’u kundërvihemi edhe përdorimit të disa formave të subvencionit që e çrregullojnë rëndë sektorin bujqësor, vazhdimit të modeleve ushqimore të orientuar vetëm nga konsumi dhe pa një perspektivë me rreze të gjerë, e sidomos egoizmit, që i lejon spekullimit të hyjë madje edhe në tregjet e drithrave, prandaj ushqimi konsiderohet njësoj me të gjitha mallrat e tjera. 3. Dobësia e mekanizmave aktuale të sigurisë ushqimore dhe nevoja e një rimendimi të tyre dëshmohen, në një farë mënyre, prej vetë thirrjes së këtij Takimi. Në të vërtetë, pavarësisht se vendet më të varfëra janë të integruar në ekonominë botërore më gjerësisht se në të kaluarën, ecuria e tregjeve ndërkombëtare i bën më të ndjeshëm dhe i detyron të përdorin ndihmën e Institucioneve ndërqeveritare, që pa dyshim kryejnë një vepër të çmueshme dhe të domosdoshme. Por, koncepti i bashkëveprimit duhet të jetë koherent me parimin e subsidiaritetit: është e nevojshme të përfshihen “bashkësitë lokale në zgjedhjet dhe në vendimet në lidhje me përdorimin e tokës së punueshme” (ibid.), sepse zhvillimi njerëzor i tërësishëm kërkon zgjedhje të përgjegjshme nga ana e të gjithëve dhe lyp një qëndrim solidar që nuk e konsideron ndihmën apo emergjencën si diçka në funksion të atyre që vënë në dispozicion burimet apo të grupeve elitare të pranishme mes dobimarrësve. Përballë vendeve që shfaqin nevojën e ndihmave të jashtme, Bashkësia ndërkombëtare ka nevojën të marrë pjesë me mjetet e bashkëveprimit, duke u ndier e bashkëpërgjegjëshme për zhvillimin e tyre, “nëpërmjet solidaritetit të pranisë, të shoqërimit, të formimit dhe të respektit (ibid., 47)... 4. Në situatën e sotme ekziston ende një nivel zhvillimi i pabarabartë mes Kombeve dhe në Kombet, që, në shumë zona të planetit, përcakton kushte të përkohshmërisë, duke theksuar kundërvënien mes varfërisë dhe pasurisë........ 5. Megjithatë, edhe pse solidariteti i animuar prej dashurisë e tejkalon drejtësinë, sepse të duam do të thotë të dhurojmë, t’i japim tjetrit diçka prej vetes, ai nuk ekziston kurrë pa drejtësinë, e cila na bën t’i japim tjetrit atë që është “e tija” dhe që i përket për arsye të të qenit të tij dhe të të vepruarit të tij. Në të vërtetë, nuk mund “t’i dhuroj” tjetrit diçka prej “times”, pa i dhënë në rend të parë atë që i përket sipas drejtësisë (krh. ibid., 6). Nëse synohet zhdukja e urisë, veprimi ndërkombëtar është i thirrur jo vetëm të favorizojë rritjen ekonomike të ekuilibruar e të mundshme dhe qëndrueshmërinë politike, por edhe të kërkojë parametra të reja – patjetër etike dhe pastaj juridike e ekonomike – që janë në gjendje ta frymëzojnë veprimtarinë e bashkëveprimit për të ndërtuar një marrëdhënie të barabartë mes vendeve që gjenden në një shkallë të ndryshme zhvillimi... 6. Zotëri President, Zonja dhe Zotërinj, për të luftuar urinë duke nxitur një zhvillim njerëzor të tërësishëm nevojitet edhe të kuptojmë nevojat e botës rurale, ashtu si edhe të mos lejojmë që pakësimi tendencial i ndihmës së dhuruesve të krijojë pasiguri në financimin e veprimtarive të bashkëveprimit: duhet shmangur rreziku që bota rurale të konsiderohet, në mënyrë miope, si një realitet dytësor. Në të njëjtën kohë, duhet favorizuar hyrja në tregun ndërkombëtar e prodhimeve që vijnë prej zonave më të varfëra, sot shpesh të ngujuar në hapësira të kufizuara. Për të arritur këta objektiva është e nevojshme t’i shkëpusim rregullat e tregtisë ndërkombëtare prej logjikës së përfitimit si qëllim në vetvete, duke i orientuar në dobi të nismës ekonomike të vendeve më nevojtarë për zhvillim, që, duke pasur hyrje më të mëdha, të mund të vazhdojnë drejt asaj vetëmjaftueshmërie që është prelud i sigurisë ushqimore. 7. Pastaj nuk duhen harruar të drejtat themelore të personin ndër të cilët dallohet e drejta për një ushqim të mjaftueshëm, të shëndetshëm e ushqyes, si edhe për ujë; ato kanë një rol të rëndësishëm për arritjen e të drejtave të tjera, duke filluar nga ajo parësore, e drejta për jetë. Prandaj është e nevojshme të piqet “një vetëdije solidare, që i konsideron ushqimin dhe ujin si të drejta të gjithëmbarshme të të gjitha qenieve njerëzore, pa dallime dhe diskriminime” (Caritas in veritate, 27). Ajo që me durim është realizuar këto vite prej FAO-s, nëse nga njëra anë ka favorizuar zgjerimin e atyre objektivave të kësaj të drejte në krahasim me garancinë e vetme për të plotësuar nevojat parësore, nga ana tjetër ka vënë në dukje nevojën për një planifikim të përshtatshëm. 8. Metodat e prodhimit ushqimor kërkojnë po ashtu edhe një analizë të kujdesshme të marrëdhënies mes zhvillimit dhe tutelimit mjedisor. Dëshira për të pasur e për të përdorur në mënyrë të tepruar e të çrregullt burimet e planetit është shkaku i parë i çdo degradimi të mjedisit. Tutelimi mjedisor pra shtrohet si një sfidë aktuale për të garantuar një zhvillim harmonik, që respekton planin e krijimit të Hyjit dhe prandaj është edhe në gjendje që të ruajë planetin (krh. ibid., 48-51). 9. Është e rëndësishme të kujtojmë – kam vënë në dukje gjithnjë në Enciklikën Caritas in Veritate – se «degradimi i natyrës është... i lidhur ngushtë me kulturën që modelon bashkëjetesën njerëzore: kur “ekologjia njerëzore” respektohet brenda shoqërisë, edhe ekologjia mjedisore ka dobi prej saj»... 10. Uria është shenja më mizore dhe konkrete e varfërisë. Nuk mund të vazhdojmë ta pranojmë luksin dhe shpërdorimin, kur drama e urisë merr përmasa gjithnjë e më të mëdha. Zotëri President, Zonja dhe Zotërinj, nga ana e Kishës katolike do të ketë gjithmonë vëmendje ndaj përpjekjeve për ta mposhtur urinë; do të ketë angazhim për të mbështetur, me fjalë e me vepra, veprimin solidar – të programuar, të përgjegjshëm e të renduar – që të gjithë përbërësit e Bashkësisë ndërkombëtare do të jenë të thirrur të ndërmarrin. Kisha nuk pretendon të ndërhyjë në zgjedhjet politike; ajo, me respekt ndaj dijes dhe ndaj rezultateve të shkencës, sikurse edhe ndaj zgjedhjeve të përcaktuara prej arsyes kur janë me përgjegjësi të ndriçuara prej vlerave vërtet njerëzore, bashkohet me përpjekjen për ta zhdukur urinë... (Nga ZENIT.0rg)
|
|
| > Kisha Katolike Shkoder < | ||
