|
|
Salla e Fronit e Selisë
së Patriarkut Greko-Ortodoks - Jerusalem
E premte, 15 maj 2009
Të dashur vëllezër
dhe motra në Krishtin,
është me një gëzim dhe mirënjohje të thellë që i bëj këtë vizitë
Patriarkut Greko-Ortodoks të Jerusalemit; një momet që kam dëshiruar
prej kohësh. Falënderoj Hirësinë e Tij Patriarku Teofilin III për fjalët
e tij të sjellshme vëllazërore, që ia kthej me ngrohtësi. Ju shpreh të
gjithëve ju mirënjohjen time që më keni dhënë këtë mundësi që të takoj
edhe një herë krerët e shumtë të Kishave dhe bashkësive kishtare të
pranishëm.
Këtë mëngjes mendimi
im shkon në takimet historike që janë mbajtur këtu, në Jerusalem, mes
paraardhësit tim, Papa Pali VI, dhe patriarkut Ekumenik Antenagora I,
ashtu si edhe mes Papa Gjon Pali II dhe Hirësisë së Tij Patriarku
Diodoros. Këto takime, në to duke kuptuar vizitën Time të sotme, kanë
një rëndësi të madhe simbolike. Ato kujtojnë që drita nga Lindja (krh.
Is 60,1; Vap 21,10) ka ndriçuar krejt botën që në momentin kur një
“diell që lind” erdhi të na takojë (Lk 1,78) dhe na kujtojnë edhe që nga
këtu Ungjilli iu predikuar të gjithë kombeve.
Duke qëndruar në
këtë vend të shenjtë, përkrah Kishës së Varrit të Shenjtë, që shënon
vendin ku Zoti ynë i kryqëzuar u ngjall së vdekuri për krejt njerëzimin,
dhe afër Sallonit së Darkës, ku në ditën e Rrëshajës “të gjithë ishin së
bashku në të njëjtin vend” (Vap 2,1), kush nuk do të ndihej i shtyrë të
vendoste plotësinë e vullnesës së mirë, të doktrinës së shëndetshme dhe
të dëshirës shpirtërore në angazhimin tonë ekumenik? Lartësoj lutjen
time derisa takimi ynë i sotëm të mund të japë një shtysë të re për
punët e Komisionit të Përbashkët Ndërkombëtar për Dialogun Teologjik mes
Kishës Katolike dhe Kishave Ortodokse, duke i shtuar frytet e fundit të
dokumentave të studimit dhe të nismave të tjera të arritura.
Një gëzim i veçantë
për Kishat tona ka qenë pjesëmarrja e Patriarkut Ekumenik i
Konstandinopojës, Shenjtëria e Tij Bartolomeo I, në Sinodin e fundit të
Ipeshkvijve në Romë dedikuar temës “Fjala e Hyjit në jetën dhe në
misionin e Kishës”. Mikpritja e ngrohtë e marrë nga ai dhe ndërhyrja e
tij prekëse kanë qenë shprehje të sinqerta të gëzimit të thellë
shpirtëror që vjen në madhësinë me të cilën bashkimi është i pranishëm
mes Kishave tona. Një përvojë e ngjashme ekumenike dëshmon qartësisht
lidhjen mes bashkimit të Kishës dhe misioni të saj. Në shtrirjen e
krahëve mbi kryq, Jezusi ka treguar plotësinë e dëshirës së tij për ta
tërhequr çdo person drejt vetes, duke i bashkuar të gjithë (krh. Gjn
12,32). Duke zbritur Shpirtin e tij mbi ne, ka treguar fuqinë e Vet për
të na bërë të aftë të marrim pjesë në misionin e tij të pajtimit (krh.
Gjn 19,30; 20,22-23). Në këtë anë, përmes shpengimit që bashkon, qëndron
misioni ynë! Nuk është për t’u habitur, për këtë, që të jetë pikërisht
në prani të dëshirës sonë të zjarrtë për t’i çuar Krishtin të tjerëve,
të bëjmë të dukshëm mesazhin e tij për pajtim (krh. 2 Kor 5,19), që ne
të provojmë turpin e ndarjes sonë. Megjithatë, të dërguar në botë (krh.
Gjn 20,21), të bërë të fortë nga forca bashkuese e Shpirtit të Shenjtë
(krh. Po aty, rr. 22), të thirrur të shpallim pajtimin që tërheq çdo
njëri të besojë që Jezusi është Biri i Hyjit (krh. Po aty, 31), ne duhet
të gjejmë forcën që të dyfishojmë angazhimin tonë për të përfeksionuar
bashkimin tonë, për ta bërë të plotë, për të sjellur dëshmi të
përbashkët për dashurinë e Atit, që dërgon Birin derisa bota të njohë
dashurinë e tij për ne (krh. Gjn 17,23).
Rreth dy mijë vjet
më përpara, përgjatë këtyre rrugëve, një grup Grekësh e pyetën Filipin:
“Zotëri, duam të shohim Jezusin” (Gjn 12, 21). Është një kërkesë që na
bëhet përsëri sot, këtu në Jerusalem, në Tokën e Shenjtë, në këtë rajon
dhe në të gjithë botën. Si duhet t’i përgjigjemi? A dëgjohet përgjigjja
jonë? Shën Pali na lajmëron mbi rëndësinë e përgjigjes sonë, mbi
misionin tonë për të mësuar dhe për të predikuar. Ai thotë: “Besimi vjen
nga predikimi, e predikimi është shpallja e Fjalës së Zotit” (Rom
10,17). Për këtë është e domosdoshme që Krerët e krishterë dhe
bashkësitë e tyre të mbajnë një dëshmi të fortë përsa i përket fesë
sonë: Fjala e përjetshme, që hyri në hapësirë dhe në kohë në këtë tokë,
Jezusi i Nazaretit, që eci mbi këto rrugë, thërret nëpërmjet fjalëve të
tija dhe veprimeve të tija persona të çdo moshe në jetën e tij të
vërtetës dhe të dashurisë.
Të dashur Miq, ndërsa
ju inkurajoj të shpallni me gëzim Zotin e ngjallur, dua të njoh veprën e
bërë për këtë qëllim nga Krerët e bashkësive të krishtera, që takohen
rregullisht në këtë qytet. Më duket se shërbimi më i madh që të
Krishterët e Jerusalemit mund t’i ofrojnë qytetarëve të tyre është të
lartësojnë dhe të edukojnë një brez të ri të Krishterësh të formuar mirë
dhe të angazhuar, të shqetësuar në dëshirën për të kontribuar bujarisht
në jetën fetare dhe civile të këtij qyteti unik dhe të Shenjtë.
Përparësia themelore e çdo kreri të krishterë është të ushqejë besimin e
individëve dhe të familjeve të besuara kujdesit të tyre baritor. Ky
shqetësim baritor i përbashkët do të bëjë të mundur që takimet tuaja të
rregullta të jenë të shënuara nga urtia dhe nga dashuria vëllazërore të
nevojshme për të mbështetur njëri-tjetrin dhe për të përballuar si
gëzimet ashtu edhe vështirësitë e veçanta që shënojnë jetët e njerëzve
tuaj. Lutem që aspiratat e të Krishterëve të Jerusalemit të jenë një
sintoni me aspiratat e të gjithë banorëve të tij, cilido qoftë besimi i
tyre: një jetë e shënuar nga liria fetare dhe nga bashkëjetesa paqësore,
dhe-në veçanti për brezat e rinj-hyrja e lirë për edukim dhe për
angazhim, prespektiva për një mikpritje të leverdishsme dhe rezidencës
familjare dhe mundësisë për të nxjerrë përfitime nga një situatë
qëndrueshmërie ekonomike dhe të kontribuojë në të.
Hirësi, Ju falënderoj
edhe një herë për mirësjelljen me të cilën më keni ftuar këtu, së bashku
me të ftuarit e tjerë. Mbi secilin nga ju dhe mbi bashkësitë që ju
përfaqësoni thërras bekimet e Hyjit që japin forcë dhe shpresë! Që
secili nga ju të mund të forcohet nga shpresa e Krishtit që nuk
zhgënjen!
titujt kryesorë |
|