Katekeza e Benediktit XVI në audiencën e përgjithshme

të kushtuar shën Piut X

Angazhimi baritor për t’i përtërirë të gjithë në Krishtin

“Shenja e pashlyeshme” e lënë prej shën Piut X në historinë e Kishës është theksuar prej Papës në katekezën e zhvilluar gjatë audiencës së përgjithshme të të mërkurës, 18 gusht, në oborrin e Pallatit Papnor të Kastel Gandolfos.

Të dashur vëllezër e motra!

sot do të doja të ndalesha në figurën e Paraardhësit tim shën Piu X, përkujtimi liturgjik i të cilit do të kremtohet të shtunën e ardhshme, duke theksuar disa karakteristika të tij që mund të jenë të dobishme edhe për Barinjtë dhe për besimtarët e epokës sonë.

Giuseppe Sarto, ky ishte emri i tij, i lindur në Rieze (Trevizo) në vitin 1835) nga një familje fshatare, pas studimeve në Seminarin e Padovës u shugurua meshtar, në moshën 23 vjeçare. Fillimisht qe zëvendës famullitar në Tombolo, pastaj famullitar në Salcano, pastaj kanonik i katedrales së Trevizos me detyrën e kancelarit ipeshkvor dhe të drejtuesit shpirtëror të Seminarit dioqezan. Në këta vjet përvoje të pasur e zemërgjerë baritore, Papa i ardhshëm shfaqi atë dashuri të thellë për Krishtin dhe për Kishën, atë përvujtëri dhe thjeshtësi si dhe atë dashuri të madhe ndaj më nevojtarëve, që qenë karakteristikat e të gjithë jetës së tij. Në vitin 1884 u emërua Ipeshkëv i Mantovës dhe në vitin 1893 Patriark i Venecias. Më 4 gusht 1903 u zgjodh Papë, shërbesë të cilën e pranoi me ngurrim, sepse nuk e mbante veten në lartësinë e një detyre kaq të lartë.

Pontifikati i shën Piut X ka lënë një shenjë të pashlyeshme në historinë e Kishës dhe u karakterizua nga një përpjekje e madhe reforme, e sintetizuar në moton Instaurare omnia in Christo, “Përtëritja e të gjitha gjërave në Krishtin”. Në të vërtetë, ndërhyrjet e tij përfshinë mjediset e ndryshme kishtare. Që prej fillimeve iu kushtua riorganizimit të Kuries Romake; pastaj filloi punimet për hartimin e Kodit të të Drejtës Kanonike, të shpallur prej Pasardhësit të tij Benedikti XV. Pastaj promuovoi rishikimin e studimeve dhe të “iter”-it të formimit të meshtarëve të rinj, duke themeluar edhe Seminare të ndryshme rajonale, të pajisur me biblioteka të mira dhe me profesorë të përgatitur. Një sektor tjetër i rëndësishëm qe ai i formimit doktrinor të Popullit të Zotit. Që prej viteve në të cilat ishte famullitar, kishte hartuar ai vetë një katekizëm dhe gjatë Episkopatit në Mantova kishte punuar në mënyrë që të arrihej në një katekizëm të vetëm, nëse jo universal, të paktën italian. Si bari i vërtetë kishte kuptuar se situata e epokës, edhe prej dukurisë së emigrimit, e bënte të nevojshëm një katekizëm të cilit çdo besimtar do të mund t’i referohej pavarësisht prej vendit dhe prej rrethanave të jetës. Ndërsa qe Papë përgatiti një tekst të doktrinës së krishterë për dioqezën e Romës, që pastaj u përhap në të gjithë Italinë dhe në botë. Ky Katekizëm i quajtur “i Piut X” ka qenë për shumë njerëz një udhërrëfyes i sigurt në mësimin e të vërtetave të fesë për arsye të gjuhës së thjeshtë, të qartë e të saktë dhe për arsye të efikasitetit paraqitës.

Një vëmendje të madhe i kushtoi reformës së Liturgjisë, veçanërisht të muzikës së shenjtë, për t’i shoqëruar besimtarët në një jetë lutjeje më të thellë dhe në një pjesëmarrje më të plotë në Sakramente. Në Motu Proprio Mes përkujdesjeve (1903), viti i parë i pontifikatit të tij, ai pohon se shpirti i krishterë i vërtetë e ka burimin e vet të parë dhe të domosdoshëm në pjesëmarrjen aktive në misteret e shenjta dhe në lutjen publike e solemne të Kishës (krh. ass 36 [1903], 531). Prandaj porositi afrimin e shpeshtë Sakramenteve, duke favorizuar marrjen e përditshme të Kungimit të Shenjtë, me përgatitje të mirë, dhe duke hershuar në mënyrë të përshtatshme Kungimin e Parë të fëmijëve rreth moshës shtatë vjeçare, “kur fëmija fillon të arsyetojë” (krh. S. Congr. de Sacramentis, Decretum Quam singulari: aas 2 [1910], 582).

Besnik ndaj detyrës për t’i përforcuar vëllezërit në fe, shën Piu X, përballë disa prirjeve që shfaqeshin në mjedisin teologjik në fund të shekullit XIX dhe në fillimet e shekullit XX, ndërhyri me vendosmëri, duke dënuar “Modernizmin”, për të mbrojtur besimtarët nga konceptet e gabuara dhe për të promuovuar një thellim shkencor të Zbulimit në përputhje me Traditën e Kishës. Më 7 maj 1909, me Letrën apostolike Vinea electa, themeloi Institutin Papnor Biblik. Muajt e fundit të jetës së tij u trishtuan prej flakëve të luftës. Thirrja drejtuar katolikëve të botës, e bërë më 2 gusht 1914 për të shprehur “dhimbjen e thellë” të asaj kohe, ishte britma e vuajtur e atit që i sheh bijtë e vet duke u vënë kundër njëri-tjetrit. Vdiq pak kohë më vonë, më 20 gusht dhe nami i tij i shenjtërisë filloi të përhapej menjëherë pranë popullit të krishterë.

Të dashur vëllezër e motra, shën Piu X na mëson të gjithëve ne se në bazë të veprimit tonë apostolik, në fushat e ndryshme në të cilat veprojmë, duhet të ketë gjithmonë një bashkim intim personal me Krishtin, që duhet kultivuar dhe rritur ditë pas dite. Ky është thelbi i gjithë mësimit të tij, i gjithë angazhimit të tij baritor. Vetëm nëse jemi të dashuruar me Zotin, do të jemi të aftë t’i shpiem njerëzit te Hyji, t’i hapim ata ndaj dashurisë së Tij të mëshirshme dhe kështu t’ia hapim botën mëshirës së Hyjit.

Gjatë audiencës së përgjithshme kushtuar shën Piut X

Thirrja e Papës për popullsitë pakistaneze

Mendimi im shkon në këtë moment te popullsitë e dashura të Pakistanit, të goditura kohët e fundit prej një përmbytjeje të madhe, që ka shkaktuar viktima të shumta dhe ka lënë shumë familje pa shtëpi.

Ndërsa ia besoj mirësisë së mëshirshme të Hyjit ata që kanë vdekur në mënyrë tragjike, u shpreh afërsinë time shpirtërore familjarëve të tyre dhe të gjithë atyre që vuajnë për shkak të asaj fatkeqësie. Këtyre vëllezërve tanë, të sprovuar kaq ashpër, mos u mungoftë solidariteti ynë dhe mbështetja konkrete e Bashkësisë ndërkombëtare!

titujt kryesore

webmaster