MESAZHI I ATIT TË SHENJTË BENEDIKTI XVI PËR DITËN MISIONARE BOTËRORE 2010

Ndërtimi i bashkësisë kishtare është çelësi i misionit

Të dashur vëllezër e motra,

Muaji tetor, me kremtimin e Ditës Misionare Botërore, u jep Bashkësive dioqezane dhe famullitare, Instituteve të Jetës së Kushtuar Zotit, Lëvizjeve Kishtare, tërë Popullit të Hyjit, rastin për të përtërirë angazhimin e shpalljes së Ungjillit dhe për t’u dhënë veprimtarive baritore një frymëmarrje më të gjerë misionare. Ky takim i përvitshëm na fton t’i jetojmë intensivisht ecjet liturgjike dhe katekistike, bamirëse dhe kulturore, nëpërmjet të cilave Jezu Krishti na thërret në tryezën e Fjalës së tij dhe Eukaristisë, për të shijuar dhuratën e Pranisë së tij, për t’u formuar në shkollën e tij dhe për të jetuar gjithnjë e më shumë në mënyrë të vetëdijshme të bashkuar me Të, Mësuesin dhe Zotërinë. Ai vetë na thotë: “Atë që më do mua, do ta dojë edhe Ati im, edhe unë do ta dua dhe do t’i dëftohem” (Gjn 14,21). Vetëm duke nisur prej këtij takimi me Dashurinë e Hyjit, që e ndryshon ekzistencën, mund të jetojmë në bashkim me Të dhe mes nesh, dhe t’u japim vëllezërve një dëshmi të besueshme, duke arsyetuar shpresën që është në ne (krh. 1 Pjt 3,15). Një fe e pjekur, e aftë që t’i besohet tërësisht Hyjit me qëndrim bijësor, e ushqyer prej lutjes, prej meditimit të Fjalës së Hyjit dhe prej studimit të të vërtetave të fesë, është kusht që të mund të nxxisim një humanizëm të ri, të themeluar në Ungjillin e Jezusit.

Veç kësaj, në tetor, në shumë Vendi rifillojnë veprimtaritë e ndryshme kishtare pas pauzës verore, dhe Kisha na fton të mësojmë prej Marisë, nëpërmjet lutjes së Rruzares së Shenjtë, të sodisim planin e dashurisë së Atit mbi njerëzimin, për ta dashur atë sikurse Ai e do. A nuk është ky edhe kuptimi i misionit?

Në të vërtetë, Ati na thërret që të jemi bij të dashur të Birit të tij, të Dashurit, dhe ta njohim të gjithë njëri-tjetrin si vëllezër në Të, Dhuratën e Shëlbimit për njerëzimin e ndarë prej mosmarrëveshjes dhe prej mëkatit, dhe Zbulues të fytyrës së vërtetë të atij Hyji që “aq shumë e deshi botën sa që dha një të vetmin Birin e vet kështu që, secili që beson në të, të mos birret, por të ketë jetën e pasosur (Gjn 31,6).

“Duam të shohim Jezusin” (Gjn 12,21), është kërkesa që, në Ungjillin e Gjonit, disa grekë, që kishin arritur në Jerusalem për shtegtimin e Pashkëve, i paraqesin Filipit apostull. Ajo jehon edhe në zemrën tonë në këtë muaj të tetorit, që na kujton se si angazhimi dhe detyra e shpalljes së Ungjillit i takon tërë Kishës, “misionare për natyrë të vetën” (Ad gentes, 2), dhe na fton që të bëhemi nismëtarë të risisë së jetës, të përbërë prej marrëdhënieve të përnjëmendta, në bashkësi të themeluara mbi Ungjillin. Në një shoqëri shumetnike që gjithnjë e më shumë përjeton forma të vetmie dhe mospërfilljeje shqetësuese, të krishterët duhet të mësojnë të japin shenja shprese dhe të bëhen vëllezër universalë, duke kultivuar idealet e mëdha që e shndërrojnë historinë dhe, pa iluzione të rreme apo frika të kota, të angazhohen për ta bërë planetin shtëpinë e të gjithë popujve.

Sikurse shtegtarët grekë të dymijë vjetëve më parë, edhe njerëzit e kkohës sonë, ndoshta jo gjithmonë në mënyrë të vetëdijshme, u kërkojnë besimtarëve jo vetëm “t’i flasin” Jezusit, por edhe “ta bëjnë të dukshëm” Jezusin, ta bëjnë të shkëlqejë Fytyrën e Shpërblyesit në çdo cep të tokës para breznive të mijëvjeçarit të ri dhe sidomos para të rinjve të çdo kontinenti, destinatarë të privilegjuar dhe subjekte të shpalljes ungjillore. Ata duhet të perceptojnë se të krishterët e sjellin fjalën e Krishtit sepse Ai është e Vërteta, sepse kanë gjetur në Të kuptimin, të vërtetën për jetën e tyre.

Këto konsiderata na kujtojnë mandatin misionar që kanë marrë të gjithë të pagëzuarit dhe e tërë Kisha, por që nuk mund të realizohet në mënyrë të besueshme pa një kthim të thellë personal, bashkësior dhe personal. Në të vërtetë, vetëdija e thirrjes për ta shpallur Ungjillin nxit jo vetëm çdo besimtar, por të gjitha Bashkësitë dioqezane dhe famullitare për një përtëritje të tërësishme dhe për t’iu hapur gjithnjë e më shumë bashkëpunimit misionar mes Kishave, për të nxitur shpalljen e Ungjillit në zemrën e çdo personi, të çdo populli, kulture, race, kombësie, në çdo anë të botës. Kjo vetëdije ushqehet nëpërmjet veprës së Meshtarëve Fidei Donum, të të Kushtuarve, të Katekistëve, të Laikëve misionarë, në një kërkim të vazhdueshëm për të nxitur bashkimin kishtar, në mënyrë që edhe dukuria e “ndërkulturalitetit” të mund të integrohet në një model njësie, ku Ungjilli të jetë tharm i lirisë dhe i përparimit, burim i vëllazërisë, i përvujtërisë dhe i paqes (krh. Ad gentes, 8). Në të vërtetë, Kisha “në Krishtin është si sakrament, pra shenjë dhe mjet i bashkimit të brendshëm me Hyjin dhe i njësisë së të gjithë gjinisë njerëzore” (Lumen gentium, 1).

Bashkësia kishtare lind prej takimit me Birin e Hyjit, Jezu Krishtin, që, në kumtimin e Kishës, arrin te njerëzit dhe krijon bashkësi me Atë vetë dhe prandaj edhe me Atin dhe me Shpirtin Shenjt (krh. 1 Gjn 1,3). Krishti vendos marrëdhënien e re mes njeriut dhe Hyjit. “Ai na zbulon se «Hyji është dashuri» (1 Gjn 4,8) dhe njëkohësisht na mëson se ligji themelor i përsosmërisë njerëzore, dhe prandaj edhe i shndërrimit të botës, është urdhri i ri i dashurisë. Prandaj, ata që i besojnë dashurisë hyjnore, prej Tij janë siguruar se rruga e dashurisë është e hapur për të gjithë njerëzit dhe se përpjekjet që synojnë të realizojnë vëllazërinë universale nuk janë të kota” (Gaudium et spes, 38).

Kisha bëhet “bashkësi” duke nisur prej Eukaristisë, në të cilën Krishti, i pranishëm në bukën dhe në verën, me flinë e tij të dashurisë e ndërton Kishën si trup të vetin, duke na bashkuar me Hyjin njini e trini dhe ndërmjet nesh (krh. 1 Kor 10,16ss). Në Nxitjen apostolike Sacramentum caritatis kam shkruar: “Nuk mund ta mbajmë për vete dashurinë që kremtojmë në Sakrament. Ajo për natyrë të vetën kërkon që t’u komunikohet të gjithëve. Ajo për të cilën bota ka nevojë është dashuria e Hyjit, është ta takojë Krishtin dhe të besojë në Të” (nr. 84). Për këtë arsye Eukaristia nuk është burimi dhe kulmi i jetës së Kishës, por edhe i misionit të saj: “Një Kishë përnjëmend eukaristike është një Kishë misionare” (Ibid.), e aftë t’i çojë të gjithë në bashkimin me Hyjin, duke kumtuar me bindje: “Çka pamë e dëgjuam po jua kumtojmë edhe juve që edhe ju të keni bashkësi me ne” (1 Gjn 1,3).

Shumë të dashur, në këtë Ditë Misionare Botërore në të cilën vështrimi i zemrës shtrihet mbi hapësirat e pafundme të misionit, le të ndihemi të gjithë protagonistë të angazhimit të Kishës për të kumtuar Ungjillin. Nxitja misionare ka qenë gjithmonë shenjë e gjallërisë për Kishat tona (krh. Let. enc. Redemptoris missio, 2) dhe bashkëpunimi i tyre është dëshmi e posaçme e njësisë, e vëllazërisë dhe e solidaritetit, që na bën kumtues të besueshëm të Dashurisë që shëlbon!

Prandaj, e përtërij për të gjithë ftesën për lutje dhe, pavarësisht prej vështirësive ekonomike, për angazhimin e ndihmës vëllazërore e konkrete në mbështetje të Kishave të reja. Ky gjest dashurie dhe bashkëndarjeje, që shërbimi i çmueshëm i Veprave Papnore Misionare, të cilave u shkon mirënjohja ime, do të kujdeset që të shpërndajë, do të mbështesë formimin e meshtarëve, seminaristëve dhe katekistëve në tokat më të largëta të misionit dhe do t’i nxisë bashkësitë e reja kishtare.

Në përfundim të mesazhit të përvitshëm për Ditën Misionare Botërore, dëshiroj t’u shpreh, me dashuri të veçantë, mirënjohjen time misionarëve dhe misionareve, që dëshmojnë në vendet më të largëta e të vështira, shpesh edhe me jetën e tyre, ardhjen e Mbretërisë së Hyjit. Atyre, që përfaqësojnë pararojat e kumtimit të Ungjillit, u drejtohet miqësia, afërsia dhe mbështetja e çdo besimtari. “Hyji (që) e do atë që jep me gëzim” (2 Kor 9,7) i mbushtë me zell shpirtëror dhe hare të thellë.

Sikurse “po”-ja e Marisë, çdo përgjigje bujare e Bashkësisë kishtare ndaj ftesës hyjnore në dashuri ndaj vëllezërve do të nxisë një amësi të re apostolike dhe kishtare (krh. Gal 4,4.19.26), që duke e lënë veten të befasohet prej misterit të Hyjit dashuri, i cili “kur erdhi koha e caktuar... dërgoi Birin e vet, të lindur prej gruaje” (Gal 4,4), do t’u dhurojë besim e guxim apostujve të rinj. Kjo përgjigje do t’i bëjë të gjithë besimtarët të aftë që të jenë “në shpresë të gëzueshëm” (Rom 12,12) duke realizuar planin e Hyjit, i cili do “formimin e gjithë gjinisë njerëzore në të vetmin popull të Hyjit, bashkimin e saj në të vetmin trup të Krishtit, ndërtimin e saj në të vetmin tempull të Shpirtit Shenjt” (Ad gentes, 7).

Prej Vatikanit, 6 Shkurt 2010

BENEDIKTUS PP. XVI

titujt kryesore

webmaster