Vizite Presidentit te Shtetit te Izraelit

FJALIMI I ATIT TË SHENJTË BENEDIKTI XVI

Pallati Presidencial - Jerusalem

E hënë, 11 maj 2009

Zoti President,

Shkëlqesi,

Zonja dhe Zotërinj,

     si një veprim i sjellshëm mikpritjeje, Presidenti Peres na ka pranuar këtu në rezidencën e tij, duke më ofruar mundësinë për t’ju përshëndetur të gjithëve ju dhe të bashkëndaj, në të njëjtën kohë, me ju disa fjalë. Zoti President, Ju falënderoj për mikpritjen dhe fjalët e ngrohta përshëndetëse, që jua kthej me gjithë zemër. Falënderoj edhe këngëtarët që na kanë argëtuar me ekzekutimin e tyre elegant.

 Zoti President, në mesazhin e urimit që ju kam dërguar me rastin e marrjes së detyrës Suaj, ju kisha kujtuar dëshminë Tuaj të famshme në shërbimin publik të shënuar nga një angazhim i fortë për të ndjekur drejtësinë dhe paqen. Sot dua t’ju siguroj Ju dhe Qeverinë e re të sapoformuar, ashtu si edhe të gjithë banorët e Shtetit të Izraelit, se shtegtimi im në Vendet e Shenjta është një shtegtim lutjeje në favor të dhuratës së çmuar të bashkimit dhe të paqes për Lindjen e Mesme dhe për të gjithë njerëzimin. Në të vërtetë, çdo ditë lutem me qëllim që paqja, që lind nga drejtësia, të kthehet në Tokën e Shenjtë dhe në krejt rajonin, duke sjellë sigurinë dhe shpresën e përtërirë për të gjithë.

 Paqja është para se të gjithash një dhuratë hyjnore. Në fakt, paqja është premtimi i të Gjithëpushtetshmit për krejt racën njerëzore dhe që ruan bashkimin. Në librin e Jeremisë profet lexojmë: “sepse unë e di mirësynimin që e kam me ju-është fjala e Zotit-synime paqeje e jo mjerimi: synoj t’ju jap pasardhësi dhe shpresë” (Jer 29,11). Profeti na kujton premtimin e të Gjithëpushtetshmit që “do të lihet të gjendet”, që do të “dëgjojë”, që “do të na grumbullojë  së bashku”. Por ka edhe një kusht: duhet “ta kërkojmë”, dhe “ta kërkojmë me gjithë zemër” (krh. Po aty 12-14).

 Krerëve religjiozë të pranishëm sot këtu dua t’u them se kontributi i veçantë i besimeve në kërkimin e paqes bazohet kryesisht në kërkimin e apasionuar dhe të njëzëshëm të Hyjit. Detyra jonë është të thërrasim dhe të dëshmojmë që i Gjithëpushtetshmi është i pranishëm dhe i njohur edhe kur duket i fshehur, që Ai vepron në botën tonë për të mirën tonë dhe që fryti i shoqërisë sonë është i shënuar nga shpresa kur është në harmoni me urdhrin hyjnor. Është prania dinamike e Hyjit që i mbledh së bashku zemrat dhe që siguron bashkimin. Në fakt, themeli i fundit i bashkimit mes njerëzve qëndron në bashkimin dhe universalitetin perfekt të Hyjit, që e ka krijuar burrin dhe gruan në shëmbëlltyrën dhe në përngjasimin e Vet për të na udhëhequr drejt jetës së Vet hyjnore, kështu që të gjithë të mund të jenë një gjë e vetme.

 Prandaj, krerët religjiozë duhet të jenë të vetëdijshëm që çdo lloj ndarjeje ose tensioni, çdo tendencë mbylljeje në vetvete ose dyshimi mes besimtarëve dhe mes bashkësive tona mund të çojë lehtësisht drejt një kundërshtie që errëson njësinë e të Gjithëpushtetshmit, tradhëton njësinë tonë dhe kundërshton të Vetmin që e shfaq veten si “i pasur me dashuri dhe besnikëri” (Dal 34,6; Ps 138,2; Ps 85,11). Të dashur Miq, Jerusalemi, që për një kohë të gjatë ka qenë një udhëkryq për popuj të origjinave të ndryshme, është një qytet që u lejon hebrenjve, të krishterëve dhe myslimanëve të marrin përsipër detyrën, si dhe të gëzojnë privilegjin që të japin së bashku dëshmi të bashkëjetesës paqësore kaq gjatë të dëshiruar nga adhuruesit e një Hyji të vetëm; të tregojnë planin e të Gjithëpushtetshmit, të shpallur nga Abrahami, për bashkimin e familjes njerëzore; dhe të shpallë natyrën e vërtetë të njeriut si kërkues i Hyjit. Pra, le të angazhohemi për të siguruar që, nëpërmjet mësimit dhe udhëheqjes së bashkësive tona përkatëse, do t’i mbështesim duke qenë besnikë ndaj asaj që me të vërtetë janë si besimtarë, gjithmonë të vetëdijshëm për mirësinë e pafund të Hyjit, të dinjitetit të pacenueshëm të çdo qenieje njerëzore dhe të bashkimit të krejt familjes njerëzore.

 Shkrimi i Shenjtë na ofron edhe një kuptim të tij të sigurisë. Sipas gjuhës hebraike, siguri- batah- vjen nga besimi dhe nuk i referohet vetëm mungesës së kërcënimeve, por edhe ndjenjës së qetësisë dhe të besimit. Në librin e Isaisë profet lexojmë për kohën e një bekimi hyjnor: “Derisa përsëri mbi ne të dikohet Shpirti prej së larti. Atëherë shkretëtira në kopsht do të shndërrohet, edhe kopshti si pyll do të vlerësohet, në shkretëtirë do të banojë e drejta, në kopsht drejtësia do të ketë selinë. Fryt i drejtësisë-paqja do të jetë, rrjedhojë e drejtësisë qetësia, shpresë e sigurt për amshim” (Is 32, 15-17). Siguri, integritet, drejtësi dhe paqe: në planin e Hyjit për botën këto janë të pandara. Larg të qenit vetëm thjeshtë një produkt i përpjekjeve njerëzore, ato janë vlera që dalin nga marrëdhënia themelore e Hyjit me njeriun dhe banojnë si trashëgimi e përbashkët në zemrën e çdo individi.

 Është vetëm një rrugë për të mbrojtur dhe për të nxitur vlera të tilla: t’i ushtrojnë ato! T’i jetojnë ato! Asnjë individ, asnjë familje, asnjë bashkësi ose komb nuk janë të përjashtuar nga detyra e të jetuarit në drejtësi dhe e të vepruarit për paqen. Natyrisht, pritet që krerët civilë dhe politikë të garantojnë një siguri të drejtë dhe të përshtashme për popullin në shërbim të të cilit janë vënë. Ky objektiv përbën një pjesë të nxitjes së drejtë të vlerave të përbashkëta të njerëzimit dhe për këtë arsye nuk mund t’i bien ndesh bashkimit të familjes njerëzore. Vlerat dhe qëllimet autentike të një shoqërie, që gjithmonë mbrojnë dinjitetin njerëzor, janë të pandashme, universale dhe të pavarura (krh. Fjalim Shteteve të Bashkuara, 18 prill 2008). Ndërkohë nuk mund të realizohen kur bien pre e interesave të veçanta ose e copëtimeve politike. Interesi i vërtetë i një kombi gjithmonë shërbehet nëpërmjet ndjekjes së drejtësisë për të gjithë.

 Të dashur Zonja dhe Zotërinj, një siguri e qëndrueshme është çështje besimi, e ushqyer me drejtësi dhe me integritet, e përforcuar nga kthimi i zemrave që na detyron ta shikojmë tjetrin në sy dhe ta njohim “Tjetrin” si të ngjashëm me ne, si një vëlla, si një motër. Në këtë mënyrë, a nuk do të bëhet vetë shoqëria një “kopsht i mbushur me fruta” (krh. Is 32,15), i shënuar jo nga pengesa dhe mbyllje, por nga lidhja dhe harmonia? A nuk mund të ndërtohet një shoqëri me aspirata fisnike, ku të gjithëve u jepet e drejta për edukim, për banesë familjare, për mundësinë e punësimit, një shoqëri që është gati të bazohet mbi themelet e qëndrueshme të shpresës?

 Për ta mbyllur, dëshiroj t’u drejtohem familjeve të thjeshta të këtij qyteti, të kësaj toke. Cilët prindër do të donin dhunë, pasiguri ose ndarje për djemtë dhe vajzat e tyre? Cilit objektiv njerëzor politik mund t’i shërbehet nëpërmjet konflikteve dhe dhunës? Dëgjoj thirrjen e atyre që jetojnë në këtë Vend që thërrasin për drejtësi, për paqe, për respekt për dinjitetin e tyre, për siguri të qëndrueshme, për një jetë të përditshme të lirë nga frika e kërcënimeve të jashtme dhe nga dhuna e pakuptimtë. E di se një numër i konsiderueshëm burrash, grash dhe të rinjsh janë duke punuar për paqen dhe solidaritetin nëpërmjet programeve kulturore dhe nismave të mbështetjes praktike dhe të mëshirshme; të përvuajtë aq sa duhet për të falur, ata kanë guxim ta mbajnë të shtrënguar ëndrrën që është e drejta e tyre.

 Zoti President, Ju falënderoj për mirësjelljen e treguar dhe Ju siguroj edhe një herë për lutjet e mia për Qeverinë dhe për të gjithë qytetarët e këtij Shteti. Që kthimi autentik i zemrave të të gjithëve të mund të na çojë drejt një angazhimi gjithnjë e më të vendosur për paqen dhe sigurinë nëpërmjet drejtësisë për secilin. Shalom!

titujt kryesorë

webmaster