Vizite ne Varrin e Shenjte

FJALIMI I ATIT TË SHENJTË BENEDIKTI XVI

Jerusalem

E premte, 15 maj 2009

Të dashur Miq në Krishtin,

    himni i lavdisë që sapo kemi kënduar na bashkon me ushtrinë engjëllore dhe me Kishën e çdo kohe dhe vendi-”kori i gëzueshëm i Apostujve, shoqëria fisnike e Profetëve dhe ushtria e bardhë e Martirëve”-ndërkohë që i japim lavde Hyjit për veprën e shpërblimit tonë, e bërë në mundimet, vdekjen dhe ngjalljen e Jezu Krishtit. Përpara këtij Varri të Shenjtë, ku Zoti “ka fituar thumbin e vdekjes dhe i ka hapur mbretërinë e qiellit çdo besimtari”, ju përshëndes të gjithëve në gëzimin e kohës së Pashkës. Falënderoj Patriarkun Fouad Twal dhe Guardianin, Atë Pierbattista Pizzaballa, për fjalët e tyre të sjellshme të mirëseardhjes. Dua të shpreh në të njëjtën mënyrë vlerësimin tim për mikpritjen e bërë nga Hierarkikët e Kishës ortodokse greke dhe të Kishës armeno-apostolike. Me shpirtin mirënjohës marr shkak nga prania e përfaqësuesave të bashkësive tjera të krishtera të Tokës së Shenjtë. Përshëndes Kardinalin John Patrick Foley, Mësues i Madh i Urdhrit Kalorësiak të Varrit të Shenjtë të Jerusalemit. Përshëndes edhe Zotërinjtë dhe Zonjat e Urdhëit të pranishëm këtu, me mirënjohje ndaj përkushtimit të tyre të pafund në mbështetje të misionit të Kishës në këto toka të bëra të Shenjta nga prania tokësore e Zotit.

 Ungjilli i Shën Gjonit na ka tejçuar një lajm sugjestiv të vizitës së Pjetrit dhe të Apostullit të dashur në varrin bosh mëngjesin e Pashkës. Sot gati njëzet shekuj larg, Pasardhësi i Pjetrit, Ipeshkvi i Romës, gjendet para të njëjtit varr bosh dhe sodit misterin e ngjalljes. Mbi gjurmët e Apostullit, dëshiroj edhe një herë të shpall, përpara burraave dhe grave të kohës sonë, besimin e fortë të Kishës që Jezu Krishti “u kryqëzua, vdiq dhe u varros”, dhe që “ditën e tretë u ngjall nga të vdekurit”. I lartësuar në të djathtën e Atit, ai na ka dërguar Shpirtin e tij për faljen e mëkateve. Jashtë Tij “s’ka asnjë përson tjetër nën këtë kupë qielli që Hyji ua dha njerëzve me anën e të cilit do të mund të shëlbohemi” (Vap 4,12).

 Duke u kthyer në këtë vend të shenjtë dhe duke kujtuar këtë ngjarje të mrekullueshme, si mund të mos e ndiejmë “të shporuar zemrën” (krh. Vap 2,37), ashtu siç ndodhi me ata që predikimin e Pjetrit ditën e Rrëshajës? Këtu Krishti vdiq dhe u ngjall, për të mos vdekur kurrë më. Këtu u ndryshua përfundimisht historia e njerëzimit. Vendi i banimi të mëkatit dhe i vdekjes u shkatërrua nga fitorja e dëgjesës dhe e jetës; druri i kryqit zbulon të vërtetën rreth të mirës dhe të keqes; gjykimi i Hyjit u hap mbi këtë botë dhe hiri i Shpirtit Shenjt u përhap mbi mbarë njerëzimin. Këtu Krishti, Adami i ri, na ka mësuar që e keqja nuk e ka kurrë fjalën e fundit, që dashuria është më e fortë se vdekja, që e ardhmja jonë dhe e njerëzimit qëndron në duart e një Hyji provanor dhe besnik.

 Varri bosh na flet për shpresën, atë vetë që ne nuk na zhgënjen, sepse është dhuratë e Shpirtit të jetës (krh. Rom 5,5). Ky është mesazhi që dua t’ju lë sot, në përfundim të udhëtimit tim në Tokën e Shenjtë. Që shpresa të mund të lartësohet përsëri, për hirin e Hyjit, në zemrat e çdo personi që jeton në këto toka! Që të mund të ngulet në zemrat tuaja, të qëndrojë në familjet dhe bashkësitë tuaja dhe të frymëzojë në secilin prej jush një dëshmi gjithmonë e më besnike ndaj Princit të Paqes. Kisha në Tokën e Shenjtë, që shumë shpesh ka provuar misterin e errët të Golgotës, nuk duhet të ndalojë së qeni një lajmëtare e patrembur e mesazhit të shndritshëm të shpresës që shpall ky varr bosh. Ungjilli na thotë që Hyji mund të bëjë gjithçka të re, që historia nuk përsëritet domosdoshmërisht, që kujtimet mund të pastrohen, që frytet e hidhura të qarjes dhe vështirësive mund të kalohen, dhe që një e ardhme drejtësie, paqeje, përparimi dhe bashkëpunimi mund të burojnë për çdo burrë dhe grua, për krejt familjen njerëzore, dhe në mënyrë të veçantë për popullin që jeton në këto toka, kaq të dashur në zemrën e Shpëtimtarit.

 Kjo kishë antike e Anastasis bën një dëshmi të sajën të heshtur si për peshën e të kaluarës sonë, me të gjitha mangësitë e tija, keqkuptimet dhe konfliktet, ashtu edhe për premtimin e lavdishëm që vazhdon të ndriçojë nga varri bosh i Krishtit. Ky vend i shenjtë, ku fuqia e Hyjit u shfaq në dobësinë , dhe vuajtjet njerëzore u shndërruan nga hiri hyjnorë, na fton të shohim edhe një herë me sytë e fesë fytyrën e Zotit të kryqëzuar dhe të ngjallur. Duke soditur mishin e tij të lavdërishëm, të shndërruar krejtësisht nga Shpirti, vazhdojmë të kuptojmë më shumë që edhe tani, nëpërmjet Pagëzimit, “gjithmonë i mbartim në trupin tonë grahmat e vdekjes së Jezusit, që edhe jeta e Jezusit të shfaqet në trupin tonë” (2 Kor 4,10-11). Edhe tani hiri i ngjalljes vepron tek ne! Le të mund soditja e këtij misteri t‘i nxisë përpjekjet tona, si individ ashtu edhe si anëtarë të bashkësisë kishtare, të rritemi në jetën e Shpirtit nëpërmjet shndërrimit, pendesës dhe lutjes. Të na ndihmojë edhe të kalojmë çdo pengesë, si brenda edhe jashtë, që na pengon dëshminë tonë për Krishtin dhe për fuqinë e dashurisë së tij që pajton.

 Me këto fjalë inkurajimi, të dashur miq, përfundoj udhëtimin tim në vendet e shenjta ku Jezusi ka lindur dhe ka jetuar. Lutem që Kisha në Tokën e Shenjtë të sjellë gjithnjë e më shumë forcën e Soditjes së varrit bosh të Shpëtimtarit. Në atë varr ajo është thirrur të varrosë të gjitha ankthet dhe frikat, për të rilindur çdo ditë dhe për të vazhduar udhëtimin e saj nëpër rrugët e Jerusalemit, të Galilesë dhe më tej, duke shpallur fitoren e faljes së Krishtit dhe premtimit për një jetë të re. Si të krishterë, dimë që paqeja për të cilën thërret kjo tokë e mbuluar nga konfliktet ka një emër: Jezu Krishti. “Ai është paqja jonë”, që na ka pajtuar me Hyjin në një trup të vetëm nëpërmjet Kryqit, duke i dhënë fund armiqësive (krh. Ef 2,14). Në duart e tij, besojmë krejt shpresën tonë për të ardhmen, ashtu si në orët e errësirës ai e besoi shpirtin e tij në duart e Atit.

 Më lejoni ta mbyll me një fjalë inkurajimi për vëllezërit e mi Ipeshkvij dhe priftërinj, ashtu edhe për rregulltarët dhe rregulltaret që i shërbejnë Kishës në Tokën e Shenjtë. Këtu, para varrit bosh, në zemrën e vetë Kishës, ju ftoj të përtërini entuziazmin e bashkimit tuaj me Krishtin dhe angazhimin tuaj në shërbimin e dashur ndaj Trupit të tij mistik. Është i madh privilegji juaj për të dëshmuar Krishtin në këto toka që Ai ka bekuar nëpërmjet pranisë së tij tokësore dhe misionit të tij. Me dashuri baritore bëjini të aftë vëllezërit dhe motrat tuaja dhe të gjithë banorët e kësaj toke që ta perceptojnë praninë që shëron dhe dashurinë që pajton të Krishtit. Jezusi ju kërkon të gjithëve ju të jeni dëshmitarë bashkimi dhe paqeje për të gjithë ato që jetojnë në këtë Qytet të Paqes. Si Adam i Ri, Krishti është burimi i bashkimit ndaj të cilit është e thirrur krejt familja njerëzore, i njëjti bashkim për të cilin Kisha është shenjë dhe sakrament. Si Engjëll i Hyjit, ai është burimi i pajtimit, që është në të njëjtën kohë dhuratë e Hyjit dhe detyrë e shenjtë që na është besuar. Si Princ i Paqes, Ai është burimi i asaj paqeje që kalon çdo keqkuptim, paqja e Jerusalemit të ri. Le t’ju mbështesë Ai në sprovat tuaja, t’ju ngushëllojë në hidhërimet tuaja, t’ju konfirmojë në përpjekjet tuaja për të shpallur dhe për të përhapur Mbretërinë e tij. Për të gjithë ju dhe atyre për të cilët ju kujdeseni i jap ngrohtësisht Bekimet e mia Apostolike, si shenjë e gëzimit dhe e paqes së Pashkës.

titujt kryesorë

webmaster