|
|
||
        |
||
| Sharl dë Fuko, apo Kisha «që nuk bën asgjë» | ||
|
07 tetor 2010 E Lumja Virgjëra Mari e Rruzares Sharl dë Fuko, apo Kisha «që nuk bën asgjë» DËSHMITARË Dë Fuko, apo Kisha «që nuk bën asgjë» |
||
|
|
||
|
Po zgjedh Tamanrasetin, fshat me 20 familje në mes të maleve, në zemër të Hogarit e të Dag Ralit, fisi i tij kryesor, larg të gjitha qendrave të rëndësishme. Duket se aty nuk do të ketë kurrë as ushtri, as telegraf, as evropian dhe për shumë kohë nuk do të ketë as ndonjë mision. E zgjedh këtë vend të braktisur dhe këtu po vendosem, duke iu lutur Jezusit ta bekojë këtë themelim në të cilin dua, për jetën time, të marr si shembullin e vetëm jetën e tij në Nazaret». Një lidhje e mistershme me shkretëtirën përcakton të gjitha fazat e kërkimit të paqetë të Sharl dë Fukosë: jetën ushtarake, jetën e eksploruesit, jetën e kërkimit fetar, jetën e shërbesës të Hyjit të fshehur në kontekstin shtëpiak të njerëzve që janë larg qytetërimit, sipas formës së Nazaretit. Shkretëtira është zhveshje, që të shpie në zbulimin e thelbësores.
Dhe për Sharl dë Fukonë thelbësor është një zell për çdo person: oficeri, i gjykuar inteligjent dhe i plogësht nga eprorët, në shkretëtirë zbulohet udhëheqës i besueshëm dhe i sigurt për ushtarët e vet. Thelbësorja është vëmendje mallëngjyese për dinjitetin e kulturave dhe jetën e popullatave larg qytetërimit, që eksploruesi dë Fuko përjeton gjatë udhëtimit të tij të gjatë të zbulimit. Shkretëtira në fund merr vlerën e një simboli të mirëfilltë të asaj që duhet të vishet si një lëkurë e re, të përvetësohet si një natyrë e dytë, për shkak të Ungjillit. Shkretëtira është largësi, por nuk është boshllëk, vetmi e paqëllimtë, nuk është as braktisje e njerëzores për një kërkim më të mirë të vetvetes.
Thirrja për gjendjen murgjërore, përkujdesja për varfërinë rrënjësore, shqetësimi që të shtyn në kërkimin e vendit të fundit e çoinë marrin vëllain Sharl drejt një jete asketike. Por janë larg nga ideali abstrakt i një përsosjeje që arrihet përmes privimeve. Për dë Fukonë nuk ka asnjë vetmi, asnjë varfëri, asnjë boshatisje të njeriut, që nuk është provuar më përpara dhe gjithmonë nga njerëz. Elementi katalizues i këtij shndërrimi është shpirti ungjillor i njëjtësimit me popullin e shkretëtirës, që me qartësi bën që dë Fuko të perceptojë nevojën e një ungjillëzimi të ri, që të ketë parasysh probleme të inkulturimit të fesë. «Koha ime është e ndarë mes lutjes, marrëdhënies me vendasit dhe punëve me gjuhën tuarege; i kushtoj shumë kohë këtyre të fundit, kryesisht për t’i përfunduar sa më shpejt me qëllim që të jem krejt i gatshëm për gjërat e tjera, por edhe pse janë të nevojshme. Nuk mund t’u bëj mirë Tuaregëve përveçse duke folur me ta dhe duke njohur gjuhën e tyre». Duke nisur nga viti 1907 vëlla Sharli pjek një kthese të fundit të madhe të mistikës së vet, që bën të duken shumë qartë potencialitetet teologjike dhe shpirtërore të profecisë, që ai mishëron për Kishën e kohës sonë. Imazhi i përdorur nga Vëlla Sharli, që e imagjinonte veten si meshtar për të thyer bukën dhe për të ftuar në tryezë mysafyrë të papritur, sot është veçanërisht përmallues. Prej disa kohësh jemi mësuar kaq shumë me idenë e meshtarit drejtues dhe gjallërues të një Kishe-bashkësi tashmë të formuar, me të gjitha shërbesat e tjera të tij: laikët e angazhuar, nismat e tij bamirëse dhe kulturore, sa gati kemi rrezikuar të harrojmë se ku një i krishterë jeton ndjekjen dhe imitimin e Zotit, Kisha tashmë është aty. Një meshtar, një rregulltar, një i krishterë, nuk janë kurrë pa një Kishë. Përkundrazi, vendet e njerëzve që mbesin pa Kishë janë gjithmonë shumë. Nuk mjafton që Kisha ta jetojë jetën e vet, në vendet ku jeton njeriu. As nuk mjafton që ajo ta jetojë jetën e atyre që banojnë tashmë në të.
Është e nevojshme që Kisha të tregojë se di ta jetojë jetën e atyre që banojnë larg jetës së saj: madje, është e nevojshme që ajo të jetojë pikërisht jetën e atyre që nuk banojnë aspak në të. Kur proporcioni hyjnor i mishërimit dhe i misionit - sipas qëllimit të qartë të Hyjit, të paraqitur nga Jezusi - nuk mbahet në ekuilibër, cilësia e secilit prej tyre ulet: cilësia e ndjekjes dhe e mikpritjes, cilësia e kumtimit dhe e dëshmisë, cilësia e shërbesës meshtarake dhe e identitetit rregulltar.
Sharl dë Fukoja arrin, në fakt, në pjekurinë e tij të padëgjuar të kristologjisë së Nazaretit, një rrënjëzim të efektshëm të këtyre dy momenteve: të momentit të mishërimit dhe të momentit të misionit. Pierangelo Sequeri
Pierangelo Sequeri është një meshtar dioqezan, i cili ka lindur në vitin 1944 në Milano. Është docent i teologjisë themelore në fakultetin teologjik të Italisë Veriore dhe doktor muzikolog në Bibliotekën Ambroziane të Milanos, ku i është kushtuar kërkimit, sidomos gërshetimit të fesë teologale me filozofinë, estetikën dhe muzikën.
Ungjilli vjen nga Nazareti Çmimi 10 Є online Pierangelo Sequeri e shkroi këtë libër i shtyrë nga një afeksion i kahershëm dhe i thellë ndaj Vëlla Sharl dë Fukosë, jeta e të cilit për Sequeri-n është si një farë, që do të kishte dhënë fryt shumë vite më vonë (në fakt, Kisha e ka bërë të Lumë). Ai thotë: “Dë Fukoja më ngjan me profetët e mërgimit, aspak të zhurmshëm dhe shumë domethënës, që Hyji i ka dërguar në Kishën tonë bashkëkohore”. Jeta e Vëlla Sharlit ka pasqyruar në mënyrë të qartë shkëlqimin e misterit të Nazaretit. Jeta e Jezusit në këtë fshat të vogël është ungjill, lajm i mirë, sepse Hyji ka jetuar gjendjen njerëzore në të përditshmen e tij, duke qenë se kjo jetë përfshin kryqin me lavdinë e tij. Ky është stili me të cilin përpiqej ta jetonte jetën Vëlla Sharli mes endacakëve algjerianë. Ky është stili i Kishës në shkretëtirën e kohës sonë. E ruajtur nga prania e gjallë e Zotit në Fjalë dhe në Eukaristi, ajo është e thirrur të rrezatojë shkëlqimin e Ungjillit në thjeshtësi, në fshehtësi dhe në varfëri, duke u bërë e afërmja e njerëzve të kësaj kohe sipas stilit të Sharl Dë Fukosë.
|
||
| > Kisha Katolike Shkoder < | ||
