E vërteta është në dashuri dhe shërbim

Sëmundja më e madhe nuk është gërbula,  as kanceri, por ndjenja se je i padëshiruar, se je i pakujdesur dhe i lënë nga të gjithë. E keqja më e madhe është mungesa e dashurisë dhe e ngushëllimit, ftohtësia e tmerrshme ndaj të afërmit. (Nënë Tereza)

Me datën 22 – 25 nëntor 2006, për herë të parë, në qytetin e Shkodrës, në ambientet e Motrave Vinçenciane, u zhvillua Seminari në kuadrin e Projektit “Asistencë Shëndetësore për Pacientë Terminalë”, organizuar nga Caritasi Shqiptar.

Falënderimi i parë për çdo gjë që u zhvillua, i takon Zotit. Për këtë arsye, në mëngjeset e katër ditëve të Seminarit, u kremtua Mesha e Shenjtë me pjesëmarrësit e këtij takimi nga Imzot Lucjan Avgustini, i cili në homelitë e tij theksoi se personat e sëmurë të    cilët janë në prag të vdekjes, kanë nevojë për një dashuri dhe kujdes të veçantë që duhet ta përjetojnë nga ata që iu shërbejnë. Ata dëshirojnë me afsh praninë dhe kujdesin e njeriut që është i pazëvendësueshëm. Ndërsa për sa i përket gjendjes së personit lidhur me shëndetin Imzot Lucjani theksoi se i krishteri e di se e vërteta është në dashuri. Dashuria e vërtetë kërkon edhe sinqeritetin e plotë, për këtë çdo i krishterë duhet ta ketë mëshirën aktive ndaj të afërmit sipas modelit të Samaritanit të mirë.

Pjesëmarrja e personelit shëndetësor (duke përfshirë: mjekë, infermierë/e nga Spitali Rajonal i Shkodrës dhe të qendrave përreth, si edhe disa Bija të Dashurisë së Krishterë të cilat angazhohen në shërbimin paleativ), ishte mjaft e kënaqshme.

Organizimi i Seminarit ishte mjaft i mirë, sepse çdo ditë ligjëruan persona të specializuar në fusha të ndryshme si në Mjekësi, Psikologji, Sociologji. Seminarit iu bë një nderim i veçantë me ligjëruesin Albert Nikolla, i cili në mënyrë shumë të efektshme ofroi një këndvështrim moral mbi shërbimin e të sëmurëve në prag të vdekjes. Gjatë kësaj ligjërate mësuam gjithashtu për normat dhe vlerat morale, formimin e ndërgjegjes morale, pasi ajo është qendra e personit njerëzor, është vendi (në mënyrë metaforike) ku njeriu bëhet i vetëdijshëm për veten e tij dhe për kuptimin e veprimeve të tija.  Principi i brendshëm dhe i pashmangshëm i sjelljes së tij, është njësia matëse e dinjitetit të tij. Deklaratat e tilla na ndihmuan të kuptojmë se njeriu nuk është thjesht një grumbull qelizash që shihen vetëm nga ana biologjike, por ai është një bashkim kompleks i trupit dhe i shpirtit.

Për sa i përket punës së infermieres gjatë shërbimit pranë të sëmurit me kancer, u theksua se duhet të pajtohemi edhe me rezultate të vogla të lehtësimit të dhimbjeve, në qoftë se do t’i arrijmë, sepse  në raste të tilla (të sëmundjeve të kancerit)  nuk bëhet fjalë për shërim, por vetëm për një mjekim sa më efikas, që i sëmuri të ndërrojë jetë i qetë dhe në mënyrë dinjitoze. Një rëndësi e madhe iu përkushtua komunikimit mes të sëmurit, familjes së tij dhe kuadrit shëndetësor.

Të mbushur me njohuri të reja dhe të vetëdijshëm për rolin tonë në fushën e shëndetësisë, u përshëndetëm me shpresë se do të takohemi përsëri në muajt e ardhshëm në vazhdimin e Seminarit deri tek marrja e dëshmive mbi shërbimin Paleativ.

Motër AntonetaDemaj, b.d.k

titujt kryesore

webmaster