KUSHTET E PËRJETSHME TË MOTËR EMËS

“Para se të të krijoja në kraharorin amënor, të njoha …të shenjtërova, të caktova të jesh profet i popujve…o Zot Hyj! Po unë nuk di të flas, sepse jam fëmijë!... Shko ku do të të dërgoj… mos ki frikë, unë jam me ty”.

Është thirrja e profetit Jeremi që më ka udhëhequr gjatë gjithë ecjes sime, duke qënë dritë dhe inkurajim për hapat e mi. Besoj se ndjenja e parë që lind në zemrëne një të riu apo të reje në momentin kur e zbulon thirrjen apo parapëlqimin që Zoti ka kundrejt tij apo saj, është ajo e të qënurit i padenjë, i  paaftë përpara një misioni të tillë. Të njëjtën gjë e ka provuar i riu Jeremi; o Zot, po unë nuk di të flas ( pasi i merrej goja ) e për më tepër jam shumë i ri, kush do të më dëgjojë, kush do të më vërë re, kush ka për ta ndaluar shikimin e tij mbi mua?

Jeremia kishte harruar se Zoti, Krijuesi i gjithësisë e kishte hedhur shikimin e vet mbi të, akoma më parë se të lindte, e kishte fiksuar në sy e deshi e nuk mund të bënte ndryshe përveç se t'ia shprehte këtë dashuri me anë të thirrjes, ta bënte vegël  e përçues të dashurisë së tij. Janë këto ndenjat që në ecjen time kam përjetuar dhe që në një fjalë të Shën Palit marrin kuptim:  “Hyj zgjedh në botë atë që është i dobët për të hutuar të fortët, zgjedh atë që është e panjohur për të hutuar të dijshmit”. Zoti Hyj nuk më zgjodhi në sajë të aftësisë, zgjuarsisë apo pse mos isha më e mirë se të tjerët.... jo; Ai më zgjodhi pasi më deshi, më deshi falas pa marrë parasysh asgjë... Gjithçka dhe e gjithë jeta e një të thirruri sillet rreth kësaj fraze; “Unë të kam parë, të kam vënë re kur ti akoma nuk ishe” dhe është kjo që i jep dinjitet e forcë Po-së, pasi kush nga ana njerëzore është i aftë t'i kushtojë jetën e vet Zotit po qe se Zoti vetë nuk e ka paracaktuar?

Pastaj jo çdo thirrje është e barabartë siç nuk është e barabartë aftësia për të dashur. Besoj se gjithsecili përmban në vetvete disa aspirata, synon të arrijë diçka... të miat kanë gjetur realizim në dhuratën apo karizmën që Zoti Hyj i ka bërë themeluesit tim, Shenjtit Anibale Maria Di Francia, i cili ndër të tjera pohonte: “E ç'janë këta pak të varfër që unë ndihmoj, këta pak jetimë që unë strehoj...në krahasim me gjithë ata që në botë vuajnë, humbasin rrugën e drejtë duke jetuar pas vesesh...në Rogate-n (Lutjuni të Zotit të të korrave që të dërgojë punëtorë në të korrat e veta) gjeta një rrugë të gjerë, gjeta sekretin e të gjitha veprave të mira dhe të shpëtimit të shpirtrave”. Në këtë karizëm mund të pohoj pa druajtje se gjen realizim jeta ime e më të çdo aspiratë e imja, pasi të vendos në zemër të kishës nënës sonë, për tu lutur për thirrje të shumta e të shenjta; të bën të kërkosh me tërë qënien lavdinë e Hyjit dhe shpëtimin e shpirtrave.   

Motër Ema

titujt kryesore

webmaster