TË LUFTOJMË VARFËRINË – TË NDËRTOJMË PAQEN!

Me datë 7 janar 2009, në teatrin “Migjeni”, për të dhjetin vit radhazi, u kremtua “Dita Botërore e Paqes”, organizuar nga Arqipeshkvia Shkodër-Pult, Komisioni Drejtësi dhe Paqe dhe Karitasi Shkodër.

Ky aktivitet ishte konceptuar si një spektakël letraro-artistik, me pjesëmarrjen e artistëve të rinj nga shkollat katolike si dhe nga qendrat kulturore të qytetit.

Këngët, vallet dhe interpretimet artistike, shërbyen si sfond për të përcjellur mesazhin e Shenjtërisë së Tij, Papa Benediktit XVI, i cili në çdo fillim viti, në ditën botërore të paqes, lëshon një mesazh të veçntë, duke zgjedhur dhe trajtuar tema sociale që shqetësojnë më së shumti botën në ditët tona.

Mesazhi titullohej: Të luftojmë varfërinë – të ndërtojmë paqen!

E veçantë ishte pjesëmarrja në këtë festë të qytetit,e  besimtarëve të besimeve të ndryshme që bashkëjetojnë sot në Shkodër, por sidomos përshëndetja dhe urimi në këtë fillimviti e drejtuesve kryesorë të tre komuniteteve kryesore fetare, Imzot Angelo Massafra, Arqipeshkëv i Shkodër-Pult, Zoti Ndriçimin Sulejmani – Myfti i Myftinisë së Prefekturës Shkodër si dhe Atë Nikolla Petani – Famullitar i Famullisë Ortodokse Shkodër.  Në vijim po paraqesim fjalën përshëndetëse të mbajtur  nga Imzot Angelo Massafra.

“Shumë të nderuara Autoritete fetare, shumë të nderuara Autoritete civile të qytetit të Shkodrës, shumë të dashur vëllezër e motra Shkodranë:  Gëzuar vitin 2009!

Jemi duke kremtuar sivjet Ditën 42° Botërore të Paqes. Dua të falënderoj Atin e Shenjtë, Benediktin XVI për mesazhin dhe urimet.

Falënderoj z. Luigj Milan, Përgjegjës i Qendrës “Drejtësi e Paqe”, shkollat tona, bashkëpunëtorët dhe Drejtorin e Teatrit për këtë mbrëmje të bukur.

Papa e fillon mesazhin e vet për Ditën Botërore të Paqes të këtij viti me fjalët që vijojnë: “Edhe në fillim të këtij viti të ri dëshiroj t'ju dërgoj të gjithëve urimin tim të paqes dhe t'ju ftoj, me anë të këtij Mesazhi, që të reflektoni mbi temën: Të luftojmë varfërinë, të ndërtojmë paqen. Edhe paraardhësi im i nderuar Gjon Pali II, në Mesazhin për Ditën Botërore të Paqes të vitit 1993, kishte theksuar pasojat negative që situata e varfërisë së popullsive të tëra arrin të ketë mbi paqen”. Pra, jemi të ftuar ta kuptojmë lidhjen që ekziston mes varfërisë dhe mungesës së paqes. Nëse kjo botë e jona nuk është në paqe, nëse nuk ka paqe në qytetet tona, kjo ndodh edhe sepse ekziston ende shumë varfëri. Dhe Papa ka guximin ta paraqesë para vëmendjes së të gjithëve këtë problem kaq jetësor, për të na ftuar të gjithëve, secilin sipas rolit të vet dhe kompetencave e mundësive të veta, të ndërtojmë paqen, duke luftuar kundër varfërisë. Në të vërtetë ai thotë: “Në këtë mënyrë dëshiroj edhe një herë të vihem në dialog me përgjegjësit e Kombeve dhe të Organizmave ndërkombëtare, duke dhënë ndihmesën e Kishës katolike për promovimin e një rendi botëror të denjë për njeriun. Në fillim të një viti të ri, objektivi im i parë është pikërisht ai që t'i ftoj të gjithë, qeveritarët dhe shtetasit e thjeshtë, që të mos e humbin guximin përballë vështirësive dhe dështimeve, por ta përtërijnë angazhimin e tyre. Pjesa e dytë e vitit 2008 ka bërë që të dalë në pah një krizë ekonomike me përpjesëtime të mëdha. Kjo krizë duhet lexuar në thellësi, si një simptomë e rëndë që kërkon të ndërhyhet mbi shkaqet”.

Është e vërtetë, situata është e vështirë, por nuk është ky momenti që ta humbim guximin. Ky është momenti i angazhimit. Para së gjithash i angazhimit për ta ndryshuar stilin tonë të jetës, duke mbajtur parasysh se shkaqet e varfërisë që peshon mbi shpatullat e rreth 1 miliard njerëzve dhe që çdo vit vret, vetëm prej urisë, 11 milionë fëmijë në botë (gati një për çdo minutë), nuk janë vetëm në nivelin ekonomik. Shkaqet duhen kërkuar sidomos në mënyrën me të cilën kuptojmë se çfarë na e jep lumturinë e vërtetë në jetë. Papa dallon dy lloje 'varfërish': ka një varfëri negative, që e quajmë 'mjerim', dhe që Hyji nuk e dëshiron. Kjo varfëri i pengon njerëzit dhe familjet që të jetojnë sipas dinjitetit të tyre; është një varfëri që cenon drejtësinë e barazinë dhe që, si e tillë, kërcënon bashkëjetesën paqësore. Në këtë kuptim negativ hyjnë edhe format e varfërisë jo materiale që ndeshen edhe në shoqëritë e pasura e të përparuara: mënjanimi, mjerimi marrëdhënor, moral e shpirtëror (krh. Mesazhi për Ditën Botërore të Paqes 2009, 2). Përballë varfërisë negative dhe plagëve të saj të përhapura, sikurse sëmundjet pandemike (po aty, 4), varfëria e fëmijëve (po aty, 5) dhe kriza ushqimore (po aty, 7), Papës i është dashur të padisë përsëri vrapimin e papranueshëm në rritjen e armatimeve. Është vërtet një paradoks: nga njëra anë kremtohet Deklarata Universale e të Drejtave të Njeriut, dhe nga ana tjetër shtohen shpenzimet ushtarake, duke shkelur të njëjtën Kartë të Kombeve të Bashkuara, që angazhon në pakësimin e tyre deri në minimum (krh. neni 26), dhe duke marrë burime që do të mund të përdoreshin në dobi të atyre që kanë më shumë nevojë.

Kjo lloj varfërie çon në vdekjen e miliona personave prej urisë apo prej sëmundjeve që mund të kurohen lehtë, pengon një pjesë të mirë të njerëzimit që të marrë një arsimim dhe një kulturë të përshtatshme, diskriminon padrejtësisht shumë persona. Kjo lloj varfërie është e papranueshme dhe me siguri është “për t'u luftuar”.

Por ka edhe një lloj tjetër varfërie, një varfëri që është “për t'u zgjedhur”. Është varfëria e atyre që nuk janë skllevër të gjërave, të atyre që dinë të heqin dorë prej asaj që nuk është e nevojshme që të ndihmojnë dikë që ka nevojë, e atyre që dinë të kryejnë gjeste solidariteti. Duhet ta luftojmë në thellësi varfërinë e padrejtë, që shtyp shumë burra e gra dhe kërcënon paqen e të gjithëve. Dhe duhet të rizbulojmë vetëpërmbajtjen dhe solidaritetin, si vlera ungjillore dhe në të njëjtën kohë universale. Më konkretisht, nuk mund të luftohet në mënyrë efikase mjerimi, nëse nuk bëhet ajo që u shkruan shën Pali Korintianëve, pra nëse nuk mundohemi “të bëjmë drejtësi”, duke e pakësuar diznivelin mes atyre që shkapërderdhin tepricën dhe atyre të cilëve u mungon madje edhe e nevojshmja. Kjo kërkon zgjedhje drejtësie dhe vetëpërmbajtjeje, zgjedhje gjithsesi të detyruara prej nevojës për t'i administruar me mend burimet e kufizuara të tokës.

Ja pra mesazhi që duhet të pranohet sot: varfëria e lindjes së Krishtit në Betlehem. Ajo, përveçse është objekt i adhurimit për të krishterët, është edhe shkollë jete për çdo njeri. Na mëson se për ta luftuar mjerimin, si atë material ashtu edhe atë shpirtëror, për ta frenuar grykësinë e pashuar që ngjall luftëra e përçarje, për ta moderuar maninë e të pasurit, rruga që duhet përshkuar është ajo e solidaritetit, e bashkëndarjes dhe e mirëpranimit të ndërsjellë.

Sigurisht, lufta kundër varfërisë nuk është një angazhim i lehtë. Dhe jemi të tunduar të mendojmë se, edhe nëse ne do të bënim diçka, përpjekjet tona do të ishin të kota. Por të mos harrojmë se është më mirë të ndezim një qiri se sa të mallëkojmë errësirën. Shikoni, nuk jemi të thirrur të bëjmë gjëra të jashtëzakonshme, por gjëra të zakonshme me dashuri të jashtëzakonshme. E kështu, për shembull, kur shohim një person në nevojë, të mos e pyesim veten se çfarë mund të bëjnë të tjerët, por se çfarë mund të bëjmë ne dhe ta bëjmë atë menjëherë. Në të vërtetë, nuk është e rëndësishme se ku lindim , nëse në një vend të pasur apo në një vend të varfër, por është e rëndësishme se si jetojmë dhe se si veprojmë në momentin e caktuar.

Dua të mbaroj duke lutur Zotin që Paqja të mbreterojë në çdo person, në çdo komb, në kombet ku ka luftë dhe në veçanti paqe e falje të ketë Toka e Shenjtë: Izraelitët dhe Palestinezët të jetojnë në paqe.

Zoti le t'i bekojë me begati familjet tona; t'i forcojë në dashurinë, t'i mbrojë nga relativizmi që shkatërron familjet, që kriza ekonomike të mos na dëmtojë shumë dhe çdo familje shqiptare të ketë shtëpi, punë, dashuri dhe durim.

Nga zemra ju falënderoj të gjithëve dhe uroj që viti 2009 të jetë viti më i mbarë për Shkodrën e Veriun. Për shumë vjet!

† Angelo Massafra

 titujt kryesore

webmaster