ASAMBLEJA V DIOQEZANE

Për një Baritore famullitare të përtërirë

Më 9-10 shtator 2009 u zhvillua ASAMBLEJA V DIOQEZANE “Mbi famullinë” për një Baritore famullitare të përtërirë, në Fshatin e Paqes. Kumtuesi qe Dom Antonio Ruccia, i cili është Drejtori i Karitasit Bari-Bitonto, Profesor i Teologjisë Baritore pranë Universitetit Papnor Urbanian të Romës dhe pranë fakultetit teologjik Puljez të Barit. Vijon një pjesë e rëndësishme e kumtesës:

“Mund të pohojmë se famullia është një bashkësi e formuar nga meshtarë, laikë, rregulltarë/e, të thirrur për të kumtuar Ungjillin, në virtyt të pagëzimit të marrë dhe të Urdhrit të Shenjtë. Ajo është një bashkësi besimtarësh në ecje me Ungjillin, me gjunjët e përkulur në adhurim, me këmbët plot kallo nga udhëtimet që duhen bërë...

Çfarë famullie nevojitet për Shqipërinë?

Prej këtu lind nevoja e përcaktimit të karakteristikave specifike të famullisë shqiptare.

Ajo duhet të ketë tri karakteristika themelore. Të jetë: 1. ungjillëzuese; 2. misionare; 3. ekumenike dhe ndërfetare.

Në fakt, nëse nisemi nga ideja se është e mundur ta formojmë bashkësinë e krishterë ashtu siç ka qenë në fillim të historisë së krishterë, edhe më shumë duhet të jemi të sigurt se Shqipëria është në gjendje ta rivlerësojë rolin dhe detyrën e famullisë deri në atë pikë sa ajo të mund të bëhet një bashkësi e vërtetë e krishterë.

Modelet e bashkësive të para të krishtera

Libri i Veprave të Apostujve dëshiron të ofrojë kryesisht një dëshmi të jetës së Kishës së parë. Për këtë arsye le të marrim si model krahasues, për të treguar se si famullia mund të bëhet një bashkësi, tri përmbledhjet që gjithmonë kanë shënuar zgjedhjet përgjatë historisë së Kishës: 1. Vap 2,42-47; 2. Vap 4,32-35; 3. Vap 5,12-16

Përmbledhjet e Veprave të Apostujve, në fakt, janë përshkrime të shkurtra që, pa treguar një episod të veçantë, paraqesin karakteristika konstante dhe tipike të situatës së bashkësisë. Në realitet, këto përmbledhje janë udhëzues autentikë për ngjarje për të cilat bashkësia është thirrur të japë përgjigje. Kjo vlen edhe për pikëpyetjet e bëra nga çdo bashkësi famullitare.

Tre përmbledhjet, që janë themeli i vërtetë biblik për të treguar se çfarë është një bashkësi e krishterë, bëhet pika e referimit për të përcaktuar rolin e bashkësisë famullitare në realitetin bashkëkohor dhe mund të përmblidhen në këto tematika: dëgjimi i Fjalës, katekeza, kremtimi liturgjik dhe bashkëndarja vëllazërore, bashkëndarja e të mirave siç ishte në atë kohë dhe ashtu si sot duhet të vihet në praktikë, veprimtaria baritore në lidhje me të sëmurët dhe veprimi ungjillëzues i apostujve siç ishte dhe si sot mund të realizohet.

Kështu dalin në pah disa elemente të përbashkët si: prirja për t'u mbledhur që të bëhen Kishë, frekuentimi i rregullt dhe unanimiteti në lutje, angazhimi në vepra të ungjillëzimit dhe i mësimit, dëshmia (deri në derdhjen e gjakut) nga ana e apostujve, vazhdimësia në kumtimin e kerygma-s (të Krishtit të vdekur dhe të ngjallur)…

Karakteristikat tipike për Shqipërinë

1. Karakteristika e parë e nevojshme është ajo e ungjillëzimit. Një ungjillëzim që bazohet thelbësisht në formimin biblik dhe në atë të dokumenteve konciliarë dhe të Katekizmit të Kishës Katolike.

Ungjillëzimi duhet të bëhet nëpërmjet një ballafaqimi me problemet dhe situatat reale, deri në atë pikë sa të shoshitet mënyra dhe vendi i kumtimit të Ungjillit. Duke marrë pjesë në një evolucion që mjaft shpesh është rrjedhojë e një pasurimi që vjen nga vendet e industrializuara të emigrimit evropian, popullata shqiptare paraqitet e ndarë në tre blloqe të mëdha:

· të pasuruarit që largohen nga feja (edhe pse në Perëndim ajo ka qenë një pikë referimi për ta);

· qytetarët e rinj që kanë zbritur nga malësia dhe janë ngulur në qytete me perspektivën e një përmirësimi ekonomik dhe që e shohin famullinë si një pikë referimi, por që jo gjithmonë kjo famulli ka për qëllim të kumtojë Krishtin dhe Ungjillin;

· familjet e malësisë (do të bënim mirë të flisnim për fise), që shpesh në varfërinë e tyre e ndiejnë nevojën e një feje tek e cila të kapen.

Prej këtu rrjedh urgjenca e një ungjillëzimi kapilar dhe të larmishëm për famullitë me karakteristika të ndryshme për qytetet dhe për malësinë.

2. Karakteristika e dytë është ajo misionare.

Në fakt, nuk është e mendueshme një famulli që nuk ka dëshirë për t'u futur në ato mjedise ku sipas gjasave mungon. Misioni nuk është prozelitizëm, por është forma thelbësore për t'i shprehur përmbajtjet e fesë. Mjedis i privilegjuara duhet të jetë shkolla dhe krijimi i organizatave katolike në fushën shoqërore dhe të punës, të cilat duhet të jenë në gjendje të gjejnë mënyra dhe situata në të cilat ta propozojnë Ungjillin.

E gjithë kjo nuk mund dhe nuk duhet të jetë në dorë të një bërthame të vogël njerëzish, por në dorë të bashkësisë së thirrur për t'u projektuar në një botëkuptim global dhe jo të kufizuar të kumtimit.

3. Karakteristika e tretë është ajo ekumenike dhe ndërfetare.

Thuhet se Shqipëria është një laborator i vërtetë i bashkëjetesës fetare. Dialogu që ekziston mes katolikëve dhe ortodoksëve dhe ai me Islamin duhet të intensifikohet.

Kështu na fton ta jetojmë ekumenizmin vetë Koncili II i Vatikanit: “Besimtarët katolikë në veprimin ekumenik do të tregohen pa hezitim plot me zell për vëllezërit e tyre të ndarë, duke u lutur për ta, duke folur me ta për gjërat e Kishës, duke bërë hapat e parë drejt tyre. Dhe para së gjithash duhet të jetë ata vetë me sinqeritet dhe zell ta shqyrtojnë atë që duhet të ripërtërihet dhe të realizohet në vetë familjen katolike, me qëllim që jeta e saj të jetë një dëshmi më besnike dhe më e qartë e doktrinës dhe e institucioneve të trashëguara nga Krishti nëpërmjet apostujve.

Në fakt, edhe pse Kisha katolike është pasuruar me krejt pasurinë e zbuluar nga Hyji dhe me krejt mjetet e hirit, gjymtyrët e saj nuk e përdorin këtë pasuri për të jetuar me gjithë zellin e duhur. Rezulton se fytyra e Kishës shkëlqen më pak përpara vëllezërve të ndarë prej nesh dhe përpara mbarë botës, dhe rritja e mbretërisë së Hyji është vonuar. Për këtë arsye të gjithë katolikët duhet të priren drejt përsosmërisë së krishterë dhe të përpiqen, secili sipas gjendjes së vet, që Kisha, duke mbartur në trupin e saj përvujtërinë dhe vuajtjet e Jezusit, të shkojë ditë për ditë të pastrohet dhe të ripërtërihet, derisa Krishti të na shfaqet përpara plot lavdi, pa njolla dhe rrudha. Në Kishë të gjithë, sipas detyrës së besuar secilit si në forma të ndryshme të jetës shpirtërore dhe të disiplinës, si në ndryshueshmërinë e riteve liturgjike, madje, edhe në përpunimin teologjik të të vërtetave të zbuluara, duke ruajtur njësinë në gjërat e nevojshme, të ruajnë lirinë e duhur; në çdo gjë pastaj të praktikojnë dashurinë. Dhe duke vepruar kështu do të tregojnë çdo ditë e më mirë katolicitetin e vërtetë dhe njëherazi edhe apostolicitetin e Kishës.

Nga ana tjetër është e nevojshme që katolikët me gëzim të njohin dhe të çmojnë vlerat me të vërtetë të krishtera, që vijnë nga trashëgimia e përbashkët, trashëgimi kjo që gjendet tek vëllezërit e ndarë prej nesh. Megjithatë ndarjet e të krishterëve pengojnë që Kisha të realizojë plotësinë e katolicitetin tipik të saj në ato bij që me siguri i janë bashkuar me pagëzim, por janë ndarë nga bashkësia e plotë me të”. Është e nevojshme që famullia shqiptare të ketë momente të veçanta dialogu ekumenik dhe të ballafaqimit teologjik duke respektuar fetë e ndryshme dhe konfesionet fetare që nuk kanë për qëllim prozelitizmin, por ndërtimin e një shoqërie paqeje dhe drejtësie në shpirtin e Asizit të dashur nga Gjon Pali II.

    titujt kryesore

webmaster