KONFERENCA E KOMISIONEVE EUROPIANE DREJTËSI E PAQE

DEKLARATË

KU JANË KUFINJTË E SOLIDARITETIT PËR EUROPËN?

Nga data 18 deri me 22 shtator 2009, u mbajt në Sevilje të Spanjës workshopi ndërkombëtar me temë “Ku janë kufijtë e solidaritetit për Europën?”  si dhe Asambleja e Përgjithshme e Komisioneve Europiane Drejtësi e Paqe. Më poshtë vijon deklarata:

Ne, pjesëmarrësit e Konferencës së Komisioneve Europiane Drejtësi e paqe, përfaqësues të 25 vendeve të Europës, pranuam ftesën e Komisionit spanjoll Drejtësi e Paqe dhe të Eminencës së tij Kardinal Carlos Amigo Vallejo të Seviljes, për tu mbledhur në Sevilje nga data 18 deri më 22 shtator 2009, për të mbajtur Asamblenë e Përgjithshme si dhe për të zhvilluar një diskutim në shkallë ndërkombëtare me temë “Ku janë kufinjtë e solidaritetit për Europën ?”

Tema e solidaritetit merr rëndësi të veçantë në kushtet e globalizimit botëror që sa vjen e rritet. Nuk duhet të na habisë fakti që globalizimi, bashkë me të gjitha problemet shoqërore që ai sjell, përmenden në Enciklikën e fundit të Papës Benedikti XVI Caritas in Veritate në të cilën ai thekson: “ Një shoqëri gjithnjë e më e globalizuar na bën të jemi fqinjë por jo vëllezër.” (No.19).

Në Sevilje na u dha mundësia të analizojmë sfidat e solidaritetit, qofshin ato politike, shoqërore, kulturore apo ekonomike,  në shkallë kombëtare e ndërkombëtare. Kjo përvojë na bëri t’i kuptojmë më mirë përgjegjësitë tona si individë, si europianë dhe si Kishë, për t’u përballur me sfidat e kohës dhe për të shembur pengesat që bllokojnë solidaritetin.

      Papa Gjon Pali II na mëson se “ Çelësi i gjithë problematikave shoqërore është puna e njeriut” (Laborem Exercens).

Caritas in Veritate gjithashtu thekson se kjo punë duhet të jetë “e ndershme”. (No.63).  Përfundimet e diskutimit na bindën për vërtetësinë e kësaj thënjeje. Një takim me stafin e Forja 21, një OJQ që ndihmon të rinjtë që kërkojnë punë, na dha të kuptojmë se sa shqetësuese është papunësia e të rinjve. Një problem mjaft serioz dhe aktual  në shumë vende të Europës. Duhet të investojmë tek të rinjtë duke ua  lehtësuar rrugën drejt punësimit, sepse të rinjtë janë e ardhmja jonë. Vetëm kështu ata mund të arrijnë potencialin e plotë dhe të  bëhen pjesë e vlefshme e shoqërisë. Na duket me vend të theksojmë rëndësinë e papunësisë si pengesë e integrimit në shoqëri.

Në një vizitë në kampin spanjoll të Ceutas në bregun e Marokut, na u dha mundësia të mësojmë diçka më shumë rreth dimensionit njerëzor të sfidave që burojnë nga emigracioni, një fenomen ky shumë i lidhur me globalizimin dhe sidomos me problemin e papunësisë. 600 emigrantët e strehuar në Ceuta presin për një zgjidhje ligjore të lejes së qëndrimit. Ky proces mund të zgjasë deri në tre vjet dhe gjithmonë është i pranishëm rreziku i riatdhesimit. Shumica janë të rinj, të fortë dhe të gatshëm për punë që fatkeqësisht nuk kanë mundësi ta kenë. Të detyruar të braktisin shtëpinë për shkak të dhunës, papunësisë ose varfërisë së skajshme, ata morën një udhëtim të gjatë e plot rreziqe drejt Europës në kërkim të një jete më të mirë. Në vend të asaj që kishin shpresuar, ata u gjendën në zgrip të shoqërisë europiane, me një liri të kufizuar dhe të pazotët për të kontribuar ose për të vendosur mbi të ardhmen e tyre. Në fakt disa prej tyre na thanë shkoqur “ Ne s`kemi të ardhme”. Në emër të solidaritetit ne duhet të bëjmë gjithçka kemi në dorë për t`u dhënë këtyre njerëzve diçka për të synuar. Gardhet e dyfishta me tela me gjemba që ndajnë qytetin e Ceutas nga pjesa tjetër e kontinentit afrikan, janë një simbol konkret i frikës që kërkon t'i mbajë nevojtarët sa më larg që të jetë e mundur prej dyerve tona. Të gjithë  u ndjemë pak  përgjegjës për këtë mur që pjesërisht ishte financuar nga Bashkimi Europian. Vërtet kemi rrëzuar murin e Berlinit, por kemi ngritur të tjerë mure gjetkë.

Në bregun e Algeciras (ana spanjolle e ngushticës së Gjibraltarit) përfaqësuesit e Komisioneve Drejtësi e Paqe bashkë me përfaqësues të kishës lokale dhe shoqërisë, bënë një lutje të përbashkët  për të gjithë ata që kishin humbur jetën në përpjekje për të kapur brigjet e Europës.

Përshtypja e veçimit shoqëror, frikës dhe pasigurisë ishte shumë e fortë edhe në vizitën tonë në lagjen Poligono Sur. Kjo vizitë kishte për qëllim ilustrimin e lidhjes midis varfërisë dhe dhunës. Përballja me problemin e dhunës në shoqërinë tonë shpesh na tundon të fshihemi pas mureve më të trasha, gardheve më të lartë dhe në lagje të veçuara. Kuptohet se kjo nuk është e mirë si zgjidhje afatgjatë. Për të eliminuar këtë dhunë na duhet që të solidarizohemi për të zhdukur rrënjën e saj që është papunësia. Vizita përfundoi me një notë shprese, sepse pamë se kishte filluar të merrte formë një plan i gjerë integrimi me pjesëmarrjen aktive të banorëve.

Vizita në Sevilla Acoge, organizata e parë e themeluar në Spanjë që merret me integrimin e emigrantëve në shoqërinë vendase,  na tregoi një shembull të fortë të punës së njerëzve që konstatojnë një nevojë dhe përpiqen me sa kanë mundësi për ta eliminuar. Kjo arrihet nëpërmjet bashkëpunimit dhe përkushtimit të lartë shoqëror. Puna e kësaj organizate na kujton se solidariteti i vërtetë kërkon respekt për diversitetin kulturor sipas frymës së mikpritjes.

Problemet që analizuam në këtë diskutim ndërkombëtar janë të shumta dhe të ndërlikuara. Ata kërkojnë zgjidhje të menjëhershme afatshkurtër për vendet që po përjetojnë varfëri, papunësi dhe veçim shoqëror si dhe zgjidhje afatgjatë për shkaqet e problemeve të lartpërmendura. Me këtë nënkuptojmë se ne nuk mund të distancohemi nga problemet politike, shoqërore dhe ekonomike të vendeve afrikane. Falë kësaj përvoje neve na u dha mundësia të kuptojmë më gjerësisht rëndësinë e solidaritetit të vërtetë duke përfshirë edhe anën etike e shpirtërore si dhe domosdoshmërinë e përkushtimit vetjak nga ana e të gjithë pjesëmarësve. Kështu, nëpërmjet solidaritetit, pengesat e sotme do t’i shndërrojmë në pika takimi ku të gjithë mund të bashkohemi si vëllezër e motra.Dëshirojmë ta mbyllim duke falenderuar Komisionin Spanjoll për Drejtësi e Paqe, Eminencën e tij Kardinalin Amigo të Seviljes, Ipeshkvin Antonio Ceballo të Cadizit dhe Ceutas si dhe të gjithë ata që na pritën gjatë kësaj pune të përbashkët ndërkombëtare, e cila na rikujtoi përgjegjësinë e të krishterëve për t’u kujdesur për më të dobëtin në shkallë kombëtare dhe ndërkombëtare sepse për Kishën, askush nuk është I huaj.

Sevilje (Spanjë), 22 shtator 2009

titujt kryesore

webmaster