EMIGRANTËT SHQIPTARË NË ITALI

Shënim i kërkuar don Pasquale Ferraro-s,

Koordinator kombëtar për shqiptarët në Itali

       ROMË (Migranti-press) – Në rrethana të ndryshme jemi kthyer të analizojmë procesin e integrimit të emigrantëve shqiptarë në Itali dhe, prej përfundimeve të kuvendeve të fundit të Fondacionit Migrantes të Konferencës Ipeshkvnore Italiane, kanë dalë risi të ndryshme pozitive dhe për shumë aspekte ngushëlluese për punën dhe përkushtimin e shumë vepruesve baritorë të bashkësive të ndryshme etnike të pranishme në Itali.

Veçanërisht, për etninë shqiptare, risitë i përkasin para së gjithash shërbimit të rregullt liturgjik në gjuhën shqipe, në të cilin marrin pjesë grupe të rinjsh dhe familje të reja të ndërtuara kohët e fundit, aq sa tashmë përditësohen me rregullsi edhe regjistrat për sakramentet e hyrjes së krishterë dhe për martesat; praktikisht mund të themi se mund të ndiqen nga afër familja shqiptare që formohet dhe zgjerohet, si dhe rrënjoset në strukturën shoqërore të mirëpritjes. Por, të dhënat statistike të këtij konsiderimi të parë na ftojnë të reflektojmë mbi një aspekt më rrënjësor dhe të rëndësishëm baritor që, në fillim të punës sonë rreth tetë vjet më parë, na kishte shqetësuar shumë, pra, mundësia e një mbushjeje efektive të zbrazëtirës kulturoro-fetare që regjimi i hekurt komunist ua kishte hequr atyre. Përkatësia fetare e deklaruar në fillim prej individëve, vetëm se në të kishte bërë pjesë një familjar i largët, sot deklarohet si personale, sepse në gjirin e bashkësive të reja të lindura në Itali, është bërë një zgjedhje e pjekur, që ka buruar dhe është mbështetur prej kurseve të rregullta të katekezës dhe prej propozimeve konkrete të jetës së fesë.

Në të vërtetë, edhe këtë vit regjistrohet me entuziazëm një grup trembëdhjetë personash që, në Kishën e Shën Gjonit të Malvës në Trastevere, që dioqeza e Romës ia ka caktuar bashkësisë shqiptare, përgatiten për të marrë sakramentet e fillimit të krishterë. E njëjta gjë ndodh në gati të gjitha bashkësitë e tjera të emigrantëve shqiptarë të pranishëm në Itali, duke u bërë kështu nata e Pashkëve edhe më e gëzueshme dhe e pasur me elementin e krishterë të shpresës që duhet ta shoqërojë gjithmonë çdo besimtar dhe edhe më shumë emigrantin që të jetë gjithnjë e më i gatshëm për t'u përballur e për të treguar identitetin e vet kulturor. Shpesh është diskutuar mbi identitetin kulturor në tokë të huaj, mbi vështirësitë e ndeshura në të deklaruarit si shqiptarë, sepse paragjykimet e pamotivuara e kishin bërë konfuz dhe të vështirë përfshirjen e tyre edhe në vendet e punës. Këto paragjykime sot në më të shumtën janë kapërcyer dhe në shumë raste janë shndërruar në lavdërime ndaj tyre, aq sa në disa realitete janë shumë të lavdëruar dhe të dashur.

Pra, krenaria dhe shpresa lakojnë foljen “integrohem”, aq sa ta bëjë bartëse të një limfe të re jetësore në Kishën italiane që, në dëshmimin e Krishtit të ngjallur, është gjithmonë e gatshme të hapë dyert dhe ta pranojë të huajin si vëlla.

Shënime të Migrantes

- Trembëdhjetë personave që do të marrin sakramentet e fillimit të krishterë në Kishën e “shqiptarëve” duhet t'u shtohen edhe të tjerë që do t'i marrin në famullitë e tyre përkatëse, për një tërësi prej 19 neofitësh. Gjithnjë në temën e integrimit kishtar është rasti të vëmë në dukje, nga sa rezulton prej shumë anësh, se tërësia e nxënësve shqiptarë përdorin mësimin e besimit katolik në shkolla.

- Në lidhje me shqiptarët ka shenja të dukshme edhe të një integrimi progresiv civil, i pari ndër të cilët është numri i madh i ripërbërjes së njësisë familjare dhe i pranisë në shkollë të një brezi të dytë ashtu si edhe rënia e nivelit të devijimit.

 titujt kryesore

webmaster