SHTEGTIM NË TOKËN E SHENJTË

Nga data 16 deri më 24 qershor të këtij viti Zoti na e dha hirin dhe na i përputhi mundësitë që një grup shtegtarësh prej 52 vetash nga Shqipëria të bënte një shtegtim në Tokën e Shenjtë.

Shtegtimi pati pikërisht këtë qëllim, që të mund ta kundronim dhe soditnim misterin e Zotit, duke prekur nga afër vendet dhe duke përjetuar fjalën aty ku Jezu Krishti e predikoi dhe e dëshmoi me jetën e vet.

Shtegtimi ynë filloi me kremtimin e eukaristisë në malin Karmel, për të vazhduar për në Nazaret. Edhe pse sytë e trupit ishin të lodhur prej pagjumësisë, sytë e shpirtit ishin të gatshëm për të kundruar misterin e Lajmërimit të Zojës pikërisht në kishën e ndërtuar në përkujtim të këtij misteri. Në shpellën e Lajmërimit të Zojës patëm mundësinë të kremtojmë Meshën e shenjtë. Të nesërmen zemra jonë, bashkë me të edhe trupi u ngjit në malin Tabor për të medituar mbi Shndërrimin e Mesisë në mesin e Moisiut dhe Elisë, ligjit dhe profetëve. Ishte tepër bukur edhe për ne të ndërtonim tendat dhe të qëndronim mbi këtë mal, por vëllai françeskan na priste me çelësa në dorë për të na hapur kishën në Kanë të Galilesë, ku përkujtohet mrekullia e parë e Zotit.

Dita e tretë filloi me kremtimin e meshës në Malin e Lumturive, ku secili prej nesh ndihej i varfër në shpirt, sepse i dukej më afër mbretëria e qiejve. Zbritëm edhe ne bashkë me nxënësit dhe vizituam bregun perëndimor të liqenit (detit) të Galilesë. Vendin e shumimit të bukëve, kishën e Primatit të Pjetrit dhe mbi të gjitha qytetin e Jezusit, Kafarnaumin ku ndodhet Domus Ecclesiae, shtëpia e Pjetrit bashkë me sinagogën ku predikoi Zoti. Edhe ne e përshkuam liqenin, por jo në këmbë. Ne lundruam me barkë deri në Tiberiade ku na priste dreka, drejt së cilës nuk kishte asnjë tregtar që të na ndalonte. Kishim të drejtë, koha e drekës tashmë kishte dy orë që kishte kaluar. Pasdite të gjithë zbritëm në lumin Jordan, ku secili prej nesh ripërtëriu premtimet e pagëzimit. Edhe pse ishim 200 metra nën nivelin e detit, shpirti ynë fluturonte në hapësirat e përjetimit të mistereve të Krishtit.

U bë natë, dita e katërt. Shkuam në sitin arkeologjik të Qumran, ku shekullin e kaluar u gjetën një pjesë e mirë e shkrimeve të Besëlidhjes së vjetër në hebraisht.

Pasdite u ngjitëm në malin ku Jezu Krishti qe tunduar nga i keqi, por nuk iu nënshtrua të keqit dhe joshjeve të tij.

Lodhja tashmë e kishte bërë punën e vet, por akoma na mbante të gjallë dëshira për të parë qytetin e shenjtë, Jerusalemin i cili, sapo kaluam tunelin nën malin e ullinjve, u shfaq përpara syve tanë në të gjithë shkëlqimin e tij.

Dita e pestë. Na priste një ditë e lodhshme por edhe shumë e bukur. Ain Karem, vendi i takimit të Zojës së bekuar me Shenjtën Elizabetë. Edhe neve na galdoi shpirti ndërkohë që po lusnim lutjen Magnificat të vënë në muret rrethuese të kësaj kishe në gjuhën shqipe. Nga këtu ylli nga qielli na parapriu edhe ne dhe na dërgoi në vendin e lindjes së Zotit tonë Jezu Krishtit, në Betlehem.

Dita e gjashtë. Menjëherë në mëngjes, edhe pse e diel, kremtuam Udhën e Kryqit. Mbasi hëngrëm mëngjesin, vizituam Malin e Ullinjve me të gjitha misteret dhe vendet e shenjta që ai ka. Kundruam vendin e ngritjes së Zotit në qiell, në një vend jo të zakontë, sepse kisha e dikurshme tetëkëndëshe, sot është xhamì, por kjo nuk na pengoi ta lexonim pjesën e ungjillit që shkruan pikërisht ngritjen e Zotit në qiell.

Zbritëm në Dominus Flevit, ku Jezu Krishti qau mbi Jerusalem dhe pastaj kremtuam Meshën e shenjtë në shpellën e apostujve, ku këta flinin ndërsa Jezusi po lutej në kopshtin e Gjetsemanit. Vizita në kishën e agonisë së Jezusit ishte një përjetim i veçantë, jo vetëm se ai vend flet vetë me anë të misterit që aty kremtohet, por se secili shtegtar i grupit pati mundësinë t'i afrohej sakramentit të rrëfimit dhe të pajtohej më Zotin. Pasditja ishte e tëra e kushtuar vizitës së qytetit të vjetër, ku janë akoma përkujtimet e mundimeve, të vdekjes dhe të ringjalljes së Jezu Krishtit. Një hir i veçantë ishte shkuarja tek vendi e kryqëzimit, Kalvari, sepse secili pati mundësinë të prekë shkëmbin ku qe vënë kryqi dhe i kryqëzuari dha shpirt. Pastaj zbritëm dhe hymë secili nga ne në varrin bosh ku përkujtohet ringjallja dhe ngadhënjimi i Zotit tonë mbi vdekjen. Dita përfundoi me meshën e shenjtë në kishën e françeskanëve që gjendet përbri varrit të shenjtë.

Dita e shtatë. Edhe ne si nxënësit e Emausit shkuam në këtë vend për ta rinjohur Mesinë në thyerjen e bukës. Pastaj vizituam Malin Sion, Kishën e Dormitio Mariae ose Hagia Sion, ku është manastiri benedektin. Soditëm dhe kundruam çenakolon, vendin e darkës së mbrame dhe ardhjes së Shpirtit Shenjt. Dhe me kaq përfundoi shtegtimi ynë në Tokën e Jezusit.

Shumë prekëse ishte edhe pjesëmarrja në hyrjen solemne të Patriarkut të ri të Jerusalemit, Imzot Fouad Twal në Bazilikën e ringjalljes.

Dita e tetë lindi ndërsa ne ishim në aeroportin Ben Gurion në Tel Aviv për t'u kthyer në vendin tonë, të lodhur, por plot me gëzim dhe kujtime të mrekullueshme, jo vetëm në memorien e aparateve digjitalë apo në kasetat e telekamerave, por në mendjen dhe në shpirtin tonë.

Prandaj nga thellësia e shpirtit të çdo besimtari gurgullon falënderimi ndaj Zotit, autorit dhe arkitektit të çdo vepre të mirë, por duhet falënderuar edhe Agjencia Françeskane e Shtegtimeve që u kujdesua për organizimin praktik të shtegtimit. Një mirënjohje edhe për të gjithë ata familjarë që kontribuan nga ana ekonomike. Ju sigurojmë se jemi lutur për të gjithë dhe të gjithë kanë qenë të pranishëm në të gjitha kremtimet dhe vendet e shenjta.

Shtegtimi tjetër do të jetë nga 9 deri me 16 dhjetor.

Paqe e Mirësi!

Atë Gazmend Tinaj

titujt kryesore

webmaster