Për diakonin Artur Jaku, datat 29 qershor dhe 1 korrik 2009 do të mbeten të paharruara. Ai është me prejardhje nga fshati Sheldi i rrethit të Shkodrës, fshat i cili i ka dhënë Kishës më shumë se 7 meshtarë. Pasi kreu studimet filozofiko-teologjike pranë Seminarit ndërdioqezan shqiptar “Zoja e Këshillit të Mirë” – Shkodër, ai u shugurua diakon para pak muajsh. Tani, nga duart e Sh. T. Imzot Angelo Massafrës, ai u shugurua edhe meshtar. Në këtë Meshë solemne bashkëkremtuan edhe shumë meshtarë, ne mesin e të cilëve qenë edhe meshtarë të ardhur enkas nga Italia. Ishin të pranishëm edhe shumë besimtarë - motra të kongregatave të ndryshme, familjarët e Dom Arturit, shumë bashkëfshatarë të tij, shumë besimtarët të tjerë që e njihnin Dom Arturin, të cilët kishin ardhur të merrnin pjesë personalisht në këtë moment të rëndësishëm për jetën e Dom Arturit dhe, jo pak, të mbarë Kishës.

Gjatë homelisë së tij Imzot Angelo Massafra foli për rolin e meshtarit, për detyrat që ai merr përsipër, si edhe për përgjegjësitë që do të ketë kur të fillojë shërbesën e tij meshtarake në famullitë e ndryshme. Njëherësh nuk mungoi edhe falënderimi i bërë familjes së Dom Arturit, falënderimi i bërë përgjegjësve të tij të formimit, si edhe të gjithë atyre që bënë të mundur ecjen e Arturit drejt meshtarisë. E ai, nga ana e tij, gjatë kremtimit liturgjik, e shprehu gatishmërinë e tij me fjalët “Ja ku jam”, duke iu përgjigjur Hyjit për çdo gjë që Ai po i kërkonte.

Pas Meshe, një numër i madh besimtarësh i puthën duart meshtarit të ri dhe morën prej tij, si kujtim, një fugure ku shkruheshin fjalët e Jezusit: “Kush qëndron në mua dhe unë në të, jep shumë fryt”. Në fugure ishte edhe shënimi i datës së shugurimit meshtarak, si edhe data 1 korrik, datë në të cilën, në kishën e fshatit Kosmaç, meshtari i ri do të kremtonte Meshën e parë.

E ashtu ndodhi: në datën e lartpërmendur kisha e Kosmaçit - fshati ku familja e Dom Arturit banon prej disa vitesh - qe e mbushur nga besimtarë të shumtë, të ardhur edhe nga fshatrat përreth. Aty meshtari i ri kryesoi për herë të parë Meshën e Shenjtë, në të cilën bashkëkremtuan edhe shumë meshtarë të tjerë.

Në fillim qe Dom Silvio Braga, famullitari i kësaj famullie, ai që i uroi mirëseardhjen meshtarit të ri. Ai theksoi gëzimin e veçantë që po përjetonte ajo bashkësi për një rast të tillë. Pastaj vuri në dukje edhe detyrat që ka meshtari në përhapjen e Ungjillit. Homelinë në këtë Meshë të parë të tijën, Dom Arturi kishte dashur që ta bënte Dom Gjovalin Simoni. Ndër të tjera ai tha: “Me plot besim dhe mirënjohje mund të them sot se Zoti është i mirë dhe i madh në dashuri dhe se sot po përmbush një vepër të duarve të veta, vepër e cila është jeta jote dhe dhurata e meshtarisë…”. E më poshtë: “... Në këtë ditë të bukur të jetës sate më duket se mungon personi i cili do të kishte gëzuar më shumë se kushdo: nëna jote Vera...”.

Pastaj oratori u ndalua tek vlerësimet që ka meshtari i ri, punën që duhet të bëjë për shpalljen e Fjalës së Zotit, dhe do ta mbyllte homelinë me fjalët e Shën Gjon Maria Vianei: “Sa i madh është meshtari”. Para përfundimit të Meshës meshtari i ri do të falënderonte të gjithë ata që në forma të ndryshme e kanë ndihmuar dhe përgatitur për këtë ditë. Mesha e Shenjtë përfundoi me bekimin solemn dhënë nga meshtari i ri. Dy bashkëfshatarë recituan për të pranishmit vargje të kushtuara meshtarit të ri.

Siç është zakon, pas kremtimit eukaristik, besimtarët e pranishëm i puthën duart meshtarit të ri. Më pas, për të ftuarit, familja e Dom Arturit, shtroi një tryezë vëllazërore.

Lec Zadeja

   titujt kryesore

webmaster