POROSIA E SHENJTËRISË SË TIJ GJON PALI II PËR KRESHMET 2005

GJON PALI II, Vatikan, më 8 shtator 2004

Shumë të dashur Vëllezër dhe Motra!

1. Çdo vit Koha e Kreshmeveç na paraqitet si një kohë e volitshme për ta shtuar lutjen dhe pendesën tonë, duke ia hapur zemrën pranimit të ëmbël të vullnetit hyjnor. Kjo kohë na paraqitet si një itinerar shpirtëror që na përgatit për ta rijetuar misterin e madh të vdekjes dhe të ringjalljes së Krishtit, sidomos nëpërmjet dëgjimit më të vëmendshëm të Fjalës së Hyjit dhe praktikimit më bujar të pendesës, falë së cilës mund t’i vijmë në ndihmë të afërmit që ka nevojë.

Është dëshira ime t’ju propozoj këtë vit, shumë të dashur Vëllezër dhe Motra, një temë kaq aktuale, që ilustrohet kaq mirë prej rreshtave të librit të Ligjit të përtërirë: “Ai është jeta jote, gjatësia e ditëve të tua” (Lp 30, 20b). Janë fjalët që Moisiu ia drejton popullit për ta ftuar atë që të lidhë një besëlidhje me Hyjin në Moab: “që të jetosh ti e trashëgimtarët e tu, e duaje Zotin, Hyjin tënd, dëgjoje zërin e Tij, qëndroji besnik” (Lp 30, 19c-20a). Besnikëria ndaj kësaj besëlidhjeje është për Izraelin garanci për të ardhmen: “që të banosh në tokën për të cilën Zoti iu përbetua etërve të tu Abrahamit, Izakut e Jakobit, se do t’ua japë” (Lp 30, 20c). Arritja në moshën e pjekur, në vizionin biblik, ishte shenjë mirësie dhe bekimi nga ana e Tejetlartit. Për këtë jetëgjatësia paraqitet si një dhuratë e veçantë hyjnore.

Mbi këtë temë do të doja t’ju ftoja të reflektonit gjatë Kreshmeve, për të thelluar kështu vetëdijen e rolit të të moshuarve në shoqëri dhe në Kishë, si dhe për ta përgatitur shpirtin që t’i mirëpritni gjithmonë me dashamirësi. Në shoqërinë e sotme, edhe falë kontributit të shkencave dhe të mjekësisë, po përjetojmë një zgjatje të jetës njerëzore dhe si rrjedhojë, edhe një shtim të numrit të të moshuarve. Kjo kërkon me ngut një vëmendje më të kujdesshme për të ashtuquajturën moshë “të tretë”, për t’i ndihmuar ata që t’i jetojnë në mënyrë më të plotë potencialet e tyre, duke i vënë këta potenciale në shërbim të bashkësisë. Besimtarët dhe, sidomos Bashkësitë kishtare të shoqërisë perëndimore, ku problemi është veçanërisht i pranishëm, duhet ta kenë për zemër kujdesin ndaj të sëmurëve, veçanërisht në çastet e tyre të vështira.

2. Jeta e njeriut është një dhuratë e çmueshme, të cilën duhet ta duam dhe ta mbrojmë në çdo fazë të saj. Urdhri “Mos vra!” kërkon që jeta të respektohet dhe të nxitet gjithmonë, që nga fillimi deri në vdekjen e saj natyrore. Është një urdhër që vlen edhe kur personi është i sëmurë, edhe kur dobësimi i forcave ul aftësitë për autonomi. Nëse plakja, me kushtëzimet e saj të pashmangshme, pranohet me qetësi në dritën e fesë, mund të bëhet rast i çmueshëm për të kuptuar më mirë misterin e Krishtit, që i jep domethënie të plotë ekzistencës njerëzore.

I moshuari ka nevojë të kuptohet dhe të ndihmohet në këtë perspektivë. Dëshiroj të shpreh vlerësimin tim për ata që punojnë për plotësimin e nevojave të tyre dhe ftoj edhe të tjerë, që të përfitojnë nga koha e Kreshmeve për të dhënë edhe ata kontributin e vet në këtë çështje. Kjo do të bëjë të mundur që shumë të moshuar të mos e ndiejnë veten si një peshë për bashkësinë dhe nganjëherë, edhe për vetë familjet e tyre, në një situatë vetmie që i shtyn ata të mbyllen dhe të ligështohen.

Në opinionin publik duhet të rritet vetëdija se të moshuarit në çdo rast janë një burim për t’u vlerësuar. Për këtë, duhet të shtohet mbështetja ekonomike dhe nismat legjislative që u krijojnë mundësi për të mos u përjashtuar nga jeta shoqërore, e cila në dhjetëvjeçarët e fundit është bërë më e vëmendshme ndaj nevojave të tyre dhe mjekësia ka zhvilluar kura qetësuese të përkohshme që, me një përçapje integrale ndaj të sëmurit, rezultojnë veçanërisht të dobishme për jetëgjatët.

3. Koha më e shumtë që të moshuarit kanë në dispozicion në këtë fazë të ekzistencës, u jep mundësi atyre që të përballen me pyetjet e thella, që ndoshta më parë i kishin lënë pas dore, për shkak të interesave të ngutshme apo të konsideruara si parësore. Duke pasur vetëdijen se i janë afruar fundit, të moshuarit përqendrohen në atë që është thelbësore, duke i dhënë rëndësi asaj që vitet nuk arrijnë ta shkatërrojnë.

I moshuari, pikërisht për shkak të këtyre kushteve mund të zhvillojë një rol të vetin në shoqëri. Nëse është e vërtetë që njeriu jeton me trashëgiminë e atij që e ka paraprirë, dhe e ardhmja e tij varet në mënyrë përcaktuese prej mënyrës se si i janë përçuar vlerat e kulturës së popullit të cilit i përket, urtia dhe përvoja e të moshuarit mund ta ndriçojnë ecjen e tij në rrugën e përparimit drejt një forme qytetërimi gjithmonë e më të plotë.

Sa i rëndësishëm është zbulimi i këtij pasurimi të ndërsjelltë mes brezave të ndryshëm! Koha e Kreshmeve, me ftesën e saj të fortë për bashkëndarje dhe solidaritet, na çon këtë vit që t’i vëmë në fokus këta tematika të rëndësishme me interes për të gjithë. Çfarë do të ndodhte nëse Populli i Hyjit do të dorëzohej përpara një lloj mendësie të sotme që i konsideron gati të kotë këta vëllezër e motra, atëherë kur aftësitë e tyre pakësohen nga mosha apo sëmundjet? Sa e ndryshme do të ishte bashkësia, sikur, duke nisur nga familja, do të kërkonte të ishte gjithmonë e hapur dhe mirëpritëse ndaj tyre!

4. Shumë të dashur Vëllezër dhe Motra Gjatë kohës së Kreshmeve, të ndihmuar nga Fjala e Hyjit, të reflektojmë se sa e rëndësishme është që çdo Bashkësi t’i shoqërojë me një mirëkuptim dashamirës këta të moshuar. Gjithashtu, duhet të mësohemi të mendojmë me besim mbi misterin e vdekjes, me qëllim që takimi përfundimtar me Hyjin të ndodhë në një klimë paqeje të brendshme, në vetëdijen se ai që do të na mirëpresë është Ai “që na ka endur në kraharorin e nënës” (krh. Ps 139, 13b) dhe që na ka dashur “në shëmbëlltyrën dhe në përngjasimin e Vet” (krh. Zan 1, 26).

Maria, udhëheqësja jonë,në itinerarin e kohës së Kreshmeve, i drejtoftë të gjithë besimtarët, sidomos të moshuarit, për një njohje gjithnjë e më të thellë të Krishtit të vdekur dhe të ringjallur, që është arsyeja e fundit e ekzistencës sonë. Ajo, shërbëtorja besnike e Birit të vet hyjnor, së bashku me Shenjtërit Ana dhe Joakin, ndërmjetësofshin për secilin prej nesh “tani e në fill të vdekjes sonë”.

titujt janar - shkurt 2005

webmaster